บทที่ 2 ร่วมรักกับคนเขลา 1/2

อิงฮั่วกัดริมฝีปากแน่น ยามที่เขาจับมือของนางกำสิ่งนั้นของเขา นางรู้สึกขยะแขยงบุรุษผู้นี้ยิ่ง หาได้มีความพิศวาสอยากได้แท่งหยกอันเดียวกับผู้เป็นนางสาวต่างมารดาไม่

          ‘ท่านมันปีศาจที่น่ารังเกียจยิ่ง’

          ดวงตาสุกใสมองดวงตาสีนิล ฉายแววอันตรายดุจพยัคฆ์ที่จ้องตะครุบเหยื่อตัวน้อยเช่นนาง แต่ทว่ามันชวนให้นางลุ่มหลงอย่างประหลาดใจนัก

          หญิงสาวสะบัดศีรษะเรียกสติ แต่มันกลับทำให้คนที่กำลังสั่งสอนเรื่องบนเตียงของนางย่นคิ้วด้วยความฉงน

          ยามนี้เขาอึดอัดส่วนตรงกลางกายนัก ร่างของสตรีเช่นนางเขาอุตส่าห์ข่มใจไม่ให้อยากได้ใคร่ดี แต่เมื่อมองร่างเปลือยของอิงฮั่วชัด ๆ ก็ทำให้ฤทธิ์ยาที่วิ่งอยู่ในกระแสเลือดของเขา ทำงานดียิ่งขึ้น

          ความปูดโปนของเส้นเลือดที่ขึ้นหนารอบลำกายที่นางกำลังสัมผัสด้วยมือเล็กบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า มันต้องการและทรมานมากขนาดไหน

          ‘ข้าอยากปลดปล่อย’

          ร่างใหญ่กัดฟันจนกรามขึ้น ปฏิเสธไม่ได้ว่าเรือนร่างนางมีผลต่อจิตใจเขาไม่น้อย แต่ทว่าความรังเกียจต่อสตรีสองพี่น้องนี้นั้น ทำให้เขาอยากทำให้นางต้องเจ็บปวดเจียนตาย ที่ริอาจกล้ามาใช้เล่ห์กลกับเขา เพื่ออยากได้อำนาจในตำหนักอุดร นางควรได้รับการสั่งสอน

          “เจ้าจะแสร้งเป็นสตรีอ่อนต่อโลกอีกถึงเมื่อไหร่” ถ้อยคำดูเหยียดหยามพ่นออกจากปากเสวียตงซาน ต้องการข่มความต้องการในร่างกายนาง จนอาจจะเผลอไผลไปกับมารยาหญิงที่นางมาหลอกล่อ

          “ข้าไม่ได้แสร้งทำ” นางกัดฟันตอบกลับเขาไป เป็นอ๋องเสียเปล่าเหตุใดไม่สอบสวน จับนางมาลงโทษเลยแบบนี้ความยุติธรรมเขายังมีอยู่หรือไม่

          แม้เสียงเล็กจะยืนการปฏิเสธเพียงใด แต่เขาก็ไม่อาจจะหลงกลของสตรีไร้ยางอายนางนี้เป็นอันขาด

          เขากลืนความคิดที่จะถนอมบุปผานั้นสิ้น เมื่อเขาจับสองขาเรียวของนางแยกออกจากกัน แทรกกายเข้าตรงกลาง ดวงตามองกลีบบุปผาที่สะท้อนกับเสียงเทียนไขในห้อง ที่แม้ยามดับไฟมีเพียงแสงจันทร์ เขาก็สัมผัสได้ว่า มันน่ามองเพียงใด

          ฮึก...!

          ร่างเล็กตื่นกลัว ใช้เท้าถอยหนีขึ้นไปด้านบน แต่ทว่ากับโดนมือหนาจับยึดแล้วอ้าออกอย่างน่าเกลียด

          เขาจับตัวตนของตัวเองวาดขึ้นลง แต่เมื่อปลายนั้นสัมผัสกับน้ำหวานของนาง เขาก็ไม่รออีกต่อไป สองมือจับสองขาแน่นก่อนจะดันความแข็งขืนเข้าไปในบุปผาแสนสวยของนาง

          “กรี๊ด... !” นางกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด น้ำตาที่เหือดแห้งไปเมื่อครู่ไหลอาบอีกครั้ง เหมือนตัวเองกำลังโดนฉีกร่างออกเป็นสองซีก

          “แน่น...!” เขาสถบอย่างหยาบคาย ทั้งหงุดหงิดที่นางดิ้นไม่ยอมอยู่นิ่งให้เขาเคลื่อนเข้าไป

          “หยุด...!” เสียงเข้มสั่งอย่างเคร่งเครียด เพราะนางนั้นรัดเขาแทบจะขาดใจ

          ‘การเป็นบุรุษคนแรกของสตรี ล้วนทรมาน’ เขาคิดในใจ ความเจ็บปวดที่แล่นตามลำกาย ทำให้ใบหน้าแดงก่ำพร้อมกับเหงื่อที่ผุดจากกรอบหน้า

          “ท่านอ๋อง...ได้โปรด...เอาออก...ข้าเจ็บ” อิงฮั่วขอร้องเขาทั้งน้ำตา เสียงสะอื้นฮักดังออกไปไกล เหล่านางกำนัลและองครักษ์ต่างต้องขยับออกห่างจากห้องบรรทม

          “เจ้าต้องอดทน จะกรีดร้องหรือจะทำอะไรก็เชิญ...แต่ข้าต้องการปลดปล่อยในกายเจ้า” เสียงคำรามหยาบคายของเขาก้องในหูนาง พร้อมกับร่างใหญ่ที่เคลื่อนเข้าไปภายในของนาง

          เขาสาดความเป็นบุรุษด้วยแรงโทสะและความขยะแขยงในการกระหายอำนาจของนาง ผ่านการร่วมรักที่รุนแรงและไม่คิดจะไยดีใด ๆ กับร่างบอบบางนี้

          นัยน์ตาคมมองร่างที่ดิ้นเร่า เมื่อเขายัดมันเข้าไปสุดแรงด้วยความสะใจ บัดนี้บุรุษที่มองภายนอกเงียบขรึมกลายร่างเป็นปีศาจราคะโดยสมบูรณ์

          สองมือเล็กจิกกับที่นอนแน่น เพื่อระบายความเจ็บปวดในตอนแรก แต่เมื่อผ่านไปครู่ใหญ่ ความรู้สึกแปลกประหลาดเข้ามาแทนที่

          “ร้อง...ร้องดัง ๆ” เขาสั่งเมื่อนางกัดริมฝีปากแน่น พยายามข่มเสียงครางที่เขาอยากได้ยินไว้ ริมฝีปากของเขากัดที่ปลายยอดถันสีชมพูอ่อนแล้วดูดดึงอย่างรุนแรง เพื่อให้นางร้องออกมา ขณะที่เอวหนายังคงเคลื่อนเข้าไปอย่างไม่หยุดหย่อน

          ‘ทำไมข้าต้องอยากได้ยินเสียงเจ้าคราง’ เขาไม่เข้าใจ แม้ว่าจะผ่านสตรีอุ่นเตียงมาบ้าง แต่นางเหล่านั้นเพียงแค่ทำให้เขาสบายตัว แล้วเขาก็ไล่ออกไป ผิดกับนาง ที่เขาอยากปลดปล่อยในตัวนางจนไม่อาจจะถอดถอนตัวตนออกมาได้

          “อ๊าก...ฮึก” เมื่อโดนเล้าโลมอย่างรุนแรง กับการร่วมรักอย่างดิบเถื่อนของอ๋องหูเบาผู้นี้ นางก็ไม่อาจจะกักเก็บเสียงหน้าอายนั้นไว้ได้อีก