บทที่ 1 ลงทัณฑ์ 2/2

“ขออภัยเพคะท่านอ๋อง” จินหลิวหน้าเสีย ไม่คิดจะทำให้ท่านอ๋องกรุ่นโกรธเพียงนี้

“รู้ด้วยหรือว่าข้าคือท่านอ๋อง” ถ้อยคำเสียดสีนี้บ่งบอกให้รู้ว่านางมีฐานะเช่นไร

หยางจินหลิวเผลอลืมตัว คิดว่าอยู่บ้านตัวเองจะแสดงกิริยาหยาบช้าเช่นไรก็ย่อมได้ จนลืมคิดว่าผู้เป็นใหญ่คือว่าที่สามีของนางในอนาคตนั่งอยู่เบื้องหน้านั้น

นางคุกเข่าอย่างสำนึกผิด แสร้งทำเป็นลืมตัวไปชั่วขณะ

“รู้ว่าผิดก็ดี คุกเข่าอยู่ในห้องนี้จนเช้า หากไม่ทำตามเชิญเก็บของกลับสกุลหยางไป” เขาสั่งเสียงเข้มพร้อมพยักหน้าให้กับคนสนิทลากอิงฮั่วออกไป

เขาสั่งให้จับนางขังไว้ในห้องบรรทม เพื่อจะให้นางรับความป่าเถื่อนที่กล้ามากระตุกหนวดเสือเช่นเขา

เขาดื่มเหล้าย้อมใจจนหมดไห ก่อนจะเข้าไปในห้องบรรทมของตัวเอง เมื่อประตูปิดลง ร่างที่ถูกมัดไว้บนเตียงก็สะดุ้งเฮือกทันที

“ทะ...ท่านอ๋อง...ฟังข้าก่อน” เสียงสั่นระริกด้วยความกลัวของอิงฮั่วกล่าวออกมา เมื่อเห็นใบหน้าที่ขึงขังราวกับจะบีบคอนางให้ตายได้เพียงมือเดียว

นางไม่ได้รับเสียงตอบรับใด แต่กลับโดนปฏิบัติราวกับทาสที่ไว้ใช้ระบายความใคร่อย่างป่าเถื่อน

ร่างบางถูกแก้มัดพร้อมกับเหวี่ยงลงกับเตียงนุ่มอย่างรุนแรง ผ้าปูสีน้ำเงินนั้นยับยู่ไปตามร่างของนาง

เขาไม่ฟังคำแก้ตัวของนาง ทั้งยังปลดเปลื้องอาภรณ์ที่ละชิ้นอย่างใจเย็น กลิ่นเหล้าที่ฟุ้งกระจายจากคนตัวใหญ่ แต่ใบหน้านั้นหาได้บ่งบอกว่าเขามึนเมาเลยสักนิด ทำให้นางเริ่มกลัวมากขึ้นไปอีก

“ท่านอ๋อง...ฮึก...ท่านอ๋องฟังข้าก่อนเพคะ” อิงฮั่วถอยกรูไปที่อีกด้านของเตียง แต่ก็โดนเขาลากกลับมาที่กลางเตียงเช่นเดิม พร้อมกับมือหนาที่ฉีกทึ้งเสื้อผ้าของนางออกจนหมด

แคว่ก!!!!

อ๊า...!

เสียงร้องอย่างตกใจพร้อมกับเสียงเสื้อผ้าที่ขาดวิ่น ของนางทำให้คนที่กระทำนั้นยกยิ้มอย่างลำพองใจ

ใบหน้าหล่อซุกเข้าหาซอกคอกรุ่นของนางด้วยความเดือดดาลและรุนแรง เรือนกายที่งดงามนั้นเปลือยเปล่าต่อหน้าอ๋องหนุ่ม แต่เขากลับไม่รู้สึกพิศวาสเลยสักนิด

“อย่าดิ้น...ในเมื่อเจ้าอยากได้มัน” เสียงคำรามแหบต่ำในลำคอ สั่งให้นางหยุดกระเสือกกระสน และทนรับการกระทำอย่างป่าเถื่อนของเขาเสียเถิด

เขารังเกียจพวกนางสองพี่น้องอยู่แล้ว แต่ด้วยความที่ไม่อาจจะขัดมารดาได้ เช่นนั้นเขาก็จะทำให้พวกนางอยู่ในตำหนักของเขาไม่ได้ก็แล้วกัน

เขายังไม่มีสตรีใดในดวงใจก็จริง แต่ใช่ว่าพวกนางจะเป็นสตรีคนนั้น

“ท่านอ๋อง...ได้โปรด...อย่ากัด...ฮึก...ข้าเจ็บ” เสียงกรีดร้องอย่างทรมานเมื่อเขากัดจนร่างนางเป็นรอยแดงทั้งคอ สองเต้าอวบก็โดนเขาดูดดึงอย่างทรมาน ส่งผลให้นางน้ำตาไหลอาบแก้มทั้งสองจนชื้นที่นอน

“เจ้าอยากได้ เจ้าก็ต้องอดทน” เขาไม่เบามือกับนาง ไม่ว่าอย่างไร พวกนางก็ต้องเข้าหอกับเขาสักวันหนึ่งอยู่ดี เพียงแต่วันนี้ สตรีที่แต่งคู่นั้นอยากเร่งรีบ เขาก็จะสนองตอบให้อย่างดี

อิงฮั่วอดทนจนถึงที่สุด แต่ทว่าเขาก็ยังทรมานร่างกายของนางไม่หยุดหย่อน ราวกับอยากให้นางตายคามือเช่นนั้น

‘หากรู้ว่าการเข้าหอกับบุรุษที่สตรีทั้งแคว้นหมายปองจะทรมานเช่นนี้ นางคงหนีไปเสียตั้งแต่ออกเดินทางมาที่นี่’

“ท่านอ๋อง...อึก...”

“อีกไม่นานเจ้าก็ต้องรับใช้ข้าบนเตียง เช่นนั้นก็ทำตัวให้ชินเสียตั้งแต่คืนแรก”

ร่างบางสั่นสะท้านเมื่อเรียวลิ้นของเขาวาดไปตามผิวกาย เขาขบกัดไปทั้งตัวของนาง ผิวที่เคยเนียนละเอียดบัดนี้ขึ้นเป็นรอยช้ำ จนเมื่อเขาเคลื่อนริมฝีปากไปตรงส่วนล่างบริเวณเนินบุปผา

นางส่ายหน้าระรัวทันที เพราะรับรู้ว่าเขากำลังจะทำอันใดต่อไป

“ส่ายหน้าเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร” เขารู้สึกสนุกที่ได้ทรมานนาง พร้อมกันนั้นเขาก็ให้นางได้สัมผัสความเป็นชายที่ใหญ่โตของเขาเพื่อให้นางได้เตรียมใจรับความทรมานต่อจากนี้

มือหนาจับมือบางให้รวบเข้าที่ลำท่อน และนั่นทำให้รู้ว่ามือเล็กของนางกำแทบไม่มิด

“รูดมันขึ้นลงแบบนี้” เขาสอนนาง เพื่อคืนต่อไปจะได้ทำเป็น

‘ใช่ มันไม่ใช่คืนเดียวที่นางจะต้องทนรับใช้เขา แต่มันจะเป็นทุกคืนจนกว่าเขาจะแต่งงานกับน้องสาวของนาง’

“มะ...มัน...ฮึก...ใหญ่” หญิงสาวกล่าวออกมาอย่างยากลำบาก พร้อมกับกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เมื่อคิดได้ว่ามันจะเข้าไปอยู่ส่วนไหนของร่างกายนาง

“ชอบหรือไม่เล่าอิงฮั่ว” น้ำเสียงที่เย็นชา เปล่งออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่แสยะอย่างร้ายกาจ มองไปที่ใบหน้าของนาง

“มะ...ไม่”

“เจ้าไม่มีสิทธิ์ปฏิเสธมัน!”