บทที่ 7

ประตูห้องนั้นถูกปิดลงด้วยมือหนา เท้าพาร่างใหญ่เดินไปทรุดกายนั่งลงบนเตียงกว้างแล้วก้มมองที่กลางลำตัวของตน น้องชายของเขายังคงดุ๊กดิ๊กตื่นเตลิด ผงกหัวหงึกๆ อย่างเครียดขึงและปวดหนึบราวกับว่าเด็กน้อยกำลังเรียกร้องหาของเล่นที่ถูกใจ

“บ้าชิบ!” ภูริภัชร์สบถตัวเองเมื่อกลิ่นหอมอ่อนๆ ดุจดังมะลิแรกแย้มซึ่งติดปลายจมูกอยู่ยิ่งทำให้อารมณ์พิศวาสครอบงำรุนแรงขึ้นจนเกือบจะควบคุมไม่อยู่ทั้งๆ ที่ปกติเขาสามารถควบคุมมันได้เป็นอย่างดี

ร่างกำยำสะบัดศีรษะอย่างแรงเพื่อสลัดเอาความคิดที่อยากจะครอบครองร่างบางเดี๋ยวนั้นออกจากสมอง ก่อนจะเอนร่างลงนอนและเอื้อมเอาหมอนข้างมากอดไว้แน่น

ที่ห้องนอนใหญ่ชั้นบน...

สายลมหนาวพัดพลิ้วหวิวลู่มาทางหน้าต่างปะทะเข้ากับชายผ้าม่านจนผ้าผืนนั้นวู่ไหวน้อยๆ สตรีนางหนึ่งปรากฏตัวขึ้นท่ามกลางความมืดในยามราตรีกาล ใบหน้าของหล่อนอ่อนเยาว์สวยสะอาดหมดจด ร่างอรชรอ้อนแอ้นมีเสน่ห์น่าหลงใหลนั้นห่อหุ้มด้วยอยู่ในชุดนอนสายเดี่ยวสีขาวบริสุทธิ์ ผมยาวปล่อยสยายไปจนถึงกลางหลัง หน้าอกกลมอวบเต่งตึงดันผ่านผ้าเนื้อบางจนมองเห็นทะลุปรุโปร่ง เอวกิ่วคอดรับกับสะโพกผาย ต่ำลงไปคือเนินเนื้อนวลกลางลำตัวที่เป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างต้นขาขาวเนียนทั้งสองข้าง นัยน์ตาคู่สวยหยาดเยิ้มอย่างเชิญชวน ใบหน้าสวยหวานส่งยิ้มจนแก้มสีชมพูอ่อนใสบุ๋มลงเป็นรอยลักยิ้มอย่างแสนเย้ายวนขณะเยื้องย่างพาเรือนร่างเกือบเปลือยเปล่านั้นเข้ามาประชิดปลายเตียงของเขา นัยน์ตาคู่นั้นบ่งบอกถึงอาการที่ใคร่อยากสัมผัสกับร่างกายอันแข็งแกร่งอย่างยิ่งยวดก่อนที่เสียงหวานซึ้งจะเอ่ยเรียกเขาเบาๆ

“พี่พีขา...”

อา... สาวสวยคนนั้นคือยศสิตาชัดๆ เขาไม่รอช้าที่จะลุกพรวดขึ้นจากเตียงแล้วเดินตรงดิ่งเข้าไปหาร่างงามอรชรนั้น ตาสองคู่สบประสานกันในระยะกระชั้นชิดจนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดรวยรินใส่กันและกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ดุจกลิ่นดอกไม้จากผมนุ่มสลวยหอมฟุ้งลอยอบอวนอยู่แค่ปลายจมูก ดวงตากลมโตของหล่อนปรือเยิ้มไปด้วยอารมณ์พิศวาสช้อนขึ้นมองเขาอย่างเชิญชวน

“จูบเอยสิคะ...” ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้น มือเรียวลูบไล้ไต่ขึ้นไปบนไหล่แกร่งและสอดเข้าที่ท้ายทอยรั้งใบหน้าเขาให้โน้มลงมาหา    

“ให้ตายสิ!” เขาสบถงึมงำอยู่ในลำคอเพราะนอกจากหล่อนจะไม่ด่าทอหรือตบหน้าเขาฉาดใหญ่อย่างที่ควรจะทำแล้ว ยศสิตายังเป็นฝ่ายวอนขอจุมพิตจากเขาเสียอีก นี่มันบ้าชัดๆ

ร่างกายใหญ่โตกำยำตอนนี้ปั่นป่วนไปหมด ความอดทนขาดผึง! มือหนาสอดเข้าเอวอ้อนแอ้นเต็มแรงและรั้งเข้ามาแนบชิดกับกายแกร่งจนเกือบเป็นกระชาก

ริมฝีปากหยักนาบลงแนบชิด จนปากต่อปากประกบกันแน่น และเริ่มบดคลึงช้าๆ หญิงสาวเผยอรับอย่างเต็มใจ ลิ้นอุ่นล้วงลึกเข้าไปพลิกพลิ้วเกี่ยวกระหวัดหาความหวานในโพรงปากนุ่มอย่างไม่ลังเล

มือใหญ่ลูบไล้ไปตามแผ่นหลังนวลเนียน แนวโค้งของเอวกิ่วคอด สะโพกผายกลมกลึง และสุดท้ายไปหยุดขยำขยุ้มอยู่ที่บั้นท้ายกลมกลึงหนั่นแน่น

ใบหน้าหล่อเหลาและปลายจมูกโด่งคมบรรจงไล้ลงไปตามพวงแก้มนวลใส ลากต่ำลงมายังปลายคาง ลำคอระหง เคลื่อนคล้อยจนถึงเนินทรวงอวบอิ่มก่อนจะผลักสายเสื้อนอนของหล่อนออกจนมันหลุดลงไปกองอยู่ที่ปลายเท้า

ร่างหนาย่อตัวลงไปฟอนเฟ้น เคล้นคลึงอกอวบเต่งตึง ริมฝีปากอุ่นจัดอ้าครอบและขบเม้มปลายถันสีสวย ลิ้นสากระคายตวัดไปมาจนส่วนนั้นแข็งขันชูชันและเปียกชื้น

อึดใจต่อมา ชายหนุ่มก็ใช้แขนข้างหนึ่งช้อนขาเรียวให้ยกขึ้นเพื่อให้กลางกายสาวเบียดสีกับความกลัดแกร่งของเขาได้แนบชิดยิ่งกว่าเดิม

เสียงหวานที่ครางกระเส่ายิ่งกระตุ้นเร่งเร้าให้เขาเดินหน้าไม่หยุด มือหนาสอดเข้าไปเกาะเกี่ยวเอาบิกิสีหวานออกไปตามเรียวขาสวย มืออีกข้างช้อนเข้าไปใต้ต้นขาแล้วยกขึ้นจนเนินเนื้อโล่งเปลือยปะทะกับแก่นกายยาวแกร่ง

“พี่พีขา รักเอยนะคะ” เสียงหวานวอนขอการเติมเต็มอย่างกระสัน

ภูริภัชร์แทบคลั่ง!

“ช่างร้อนแรงได้ใจเหลือเกินเอยจ๋า”

มือหนาเลื่อนลงไปกระชากกางเกงนอนของตนลงไปค้างไว้ที่ต้นขาแล้วกุมกำความมหึมาพาโจนจ้วงผ่านกลีบเนื้อนวลจมดิ่งเข้าไปจนมิดซึ่งผนังอันอ่อนนุ่มก็คลี่แย้มโอบรัดเขาอย่างเต็มใจ

“แน่นจังค่ะ แต่เอยชอบ อ๊าซ์”

“โอย...เอยจ๋า” ชายหนุ่มครางเสียงแหบโหยเมื่อถูกตอดรัดจนปวดหนึบๆ

“พี่พีขา...เร่งอีกนิดนะคะ”

“ได้เลยจ้ะที่รัก” ภูริภัชร์ก้มมองใบหน้าแสนหวานยวนสวาทแล้วจึงกระแทกกระทั้นเลื้อยมุดเข้าออกให้เร็วขึ้นจนกลายเป็นจังหวะเร่าร้อน

เสียงหน้าขากระทบกันดังเปรี๊ยะๆ ผสานกับเสียงครางกระเส่าของทั้งคู่ราวกับมโหรีวงเล็กที่กำลังบรรเลงเพลงสวาทอย่างไพเราะเพราะพริ้ง ดอกไม้สวยรัดรึงความแข็งแกร่งเต็มแรง น้ำหวานถูกกลั่นออกมาไม่ขาดสาย

“พี่จะไม่ไหวแล้วเอยจ๋า...”

“เอยก็เหมือนกันค่ะ” ใบหน้าแสนหวานแหงนเงยเหยเก “เอยรอไม่ไหวแล้ว”

ได้ยินเสียงเว้าวอนปนกระเส่าของสาวสวย ภูริภัชร์ยิ่งเพิ่มการดิ่งลึกเข้าอีกจนกลายเป็นจังหวะถี่ระรัวราวเสียงกองศึก

เสียงร้องครวญครางของสองหนุ่มสาวดังคู่ปานจะขาดใจ อารมณ์สวาทสาดประทุทะยานขึ้นจนใกล้จะถึงจุดสูงสุด แต่ทันใดนั้น