บทที่ 8

เอ๊กอิเอ๊ก...เอ๊กกกก

เสียงไก่ขันยามใกล้รุ่งทำให้ฝันอันแสนหวานนั้นสิ้นสุดลงทันที  อารมณ์รักที่กำลังร้อนแรงทะยานสูงมีอันต้องสะดุดกึก!

ภูริภัชร์ลืมตาขึ้นในตอนนั้น

“บ้าไปแล้วไอ้พี! นี่ถึงขนาดเก็บมาฝันเลยเหรอวะ” ชายหนุ่มสบถด่าตัวเอง ใบหน้าหล่อคมแดงก่ำ คิดแล้วก็อดขำตัวเองไม่ได้ที่ปล่อยอารมณ์จนเตลิดราวกับเด็กหนุ่มวัยแตกผลิที่เก็บเอาสาวคนรักมาจินตนาการถึงในยามหลับและตื่นมาด้วยอาการเปียกชุ่ม

ภูริภัชร์ดับความร้อนรุ่มของตัวเองด้วยการเดินเข้าไปอาบน้ำชำระร่างกาย เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดทำงาน และขับรถออกจากบ้านแม่เลี้ยงวลีพรรณเข้าเมืองไปตั้งแต่ฟ้ายังไม่สาง

เช้าวันรุ่งขึ้น...

กระเป๋าสัมภาระหลายใบถูกขนมาวางรวมกันยังลานหน้าบ้านวลีพรรณก่อนที่คนขับรถจะทยอยยกกระเป๋าเหล่านั้นขึ้นใส่ด้านหลังรถตู้สีขาวคันใหญ่ซึ่งจะใช้เป็นพาหนะสำหรับไปเชียงรายในวันนี้

ดนัย พ่อเลี้ยงภูชิต และแม่เลี้ยงวลีพรรณ นั่งรายล้อมดื่มกาแฟที่โต๊ะอาหารไปพลางๆ ในระหว่างรอยศสิตาและอริสราลงมาสมทบ

“เสร็จหรือยังเอิง” เสียงหวานๆ ของพี่สาวตะโกนเร่งอริสราซึ่งกำลังง่วนอยู่กับการแต่งตัวที่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง

“เสร็จแล้วๆ ค่ะ” อริสรารีบตอบหลังจากบรรจงทาลิปกลอสเพื่อให้ความชุ่มชื้นแก่ริมฝีปากในยามที่อากาศเย็นเช่นนี้

“งั้นก็ไปกันเถอะป่านนี้คุณพ่อกับคุณลุง คุณป้า รอแย่แล้ว”

“จ้าๆ” ผู้เป็นน้องหันมาฉีกยิ้มอย่างประจบก่อนจะยกกระเป่าสะพายข้างขึ้นพายบนบ่าแล้วก้าวออกจากห้องล่วงหน้าไปก่อนผู้เป็นพี่สาว

ยศสิตาตรวจสอบความเรียบร้อยของห้อง ปิดไฟ ปิดแอร์ ล็อกประตูแล้วจึงเดินลงบันไดไปบ้าง บันไดของบ้านวลีพรรณทำจากไม้สักทองที่ขัดจนเป็นมันวาวจึงลื่นมากโดยเฉพาะเมื่อหล่อนสวมถุงเท้าเดิน

“โอ๊ย!” เสียงร้องของยศสิตาดังขึ้นเมื่อก้าวลงมาถึงบันไดเกือบขั้นสุดท้าย

“เป็นอะไรพี่เอย”

อริสรารีบวิ่งเข้าตรงมาดูพี่สาวที่ทรุดตัวนั่งลงกุมข้อเท้าตัวเอง สีหน้าเหยเกบ่งบอกความเจ็บปวด ผู้ใหญ่ทั้งสามคนที่นั่งจิบกาแฟอยู่ที่โต๊ะก็พลอยลุกขึ้นมาดูด้วย

“พี่ลื่นน่ะเอิง สงสัยขาจะแพลง”

“เดินไหวหรือเปล่าคะพี่เอย”

“พอไหว”

อริสราประคองยศสิตให้ลุกขึ้นก่อนจะพาไปนั่งที่โซฟาตัวยาวซึ่งอยู่ใกล้ๆ บริเวณนั้น

“สงสัยเอยจะไปเที่ยวด้วยไม่ได้แล้วล่ะค่ะคุณพ่อ” หญิงสาวเงยหน้าขึ้นบอกดนัยที่กำลังยืนมองดูอยู่ใกล้ๆ

“งั้นพ่อจะยกเลิกทริปนี้ก็แล้วกัน”

“อย่านะคะคุณพ่อ อย่าต้องยกเลิกเพราะเอยคนเดียวเลยค่ะ”

“แล้วหนูเอยจะอยู่กับใครล่ะลูก?” แม่เลี้ยงวลีพรรณเอ่ยถามขึ้นบ้าง

ยศสิตายิ้มแหยๆ “เอยอยู่ได้ค่ะคุณป้า ยังพอเดินไหว แต่จะให้ปีนภูปีนเขาคงแย่”

“อยู่ได้แน่นะลูก” ดนัยถามอย่างกังวล

“ได้สิคะ ขอแค่มีคนทำกับข้าวให้กินก็พอ”

“งั้นเดี๋ยวป้าจะให้เนียมคอยดูแลเรื่องอาหารการกินให้นะ อยากกินอะไรก็บอกเนียมได้เลย”

หญิงสาวพนมมือขึ้นไหว้ “ขอบคุณค่ะคุณป้า”

“เสียดายจังอ่ะพี่เอย” อริสราอดบ่นไม่ได้ที่พี่สาวไม่ได้ไปด้วย

“เอาไว้คราวหน้าก็ได้”

“คราวหน้าอะไร เดี๋ยวเดือนหน้าพี่เอยก็ต้องไปเรียนต่อแล้ว”

สีหน้าของอริสราหม่นลงเล็กน้อยเมื่อพูดถึงเรื่องนี้เพราะหล่อนกับยศสิตานั้นไม่เคยห่างกันนาน

“ดูลูกสาวคนเล็กคุณพ่อสิคะ ไม่ทันไรเลยทำท่าจะงอแงซะแล้ว” ยศสิตากระเซ้าแล้วหันไปพยักพเยิดกับผู้เป็นบิดาซึ่งดนัยก็อดยิ้มอย่างอ่อนโยนไม่ได้

“ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะลูก” ดนัยสั่งกำชับก่อนจะเอ่ยชวนทุกคนให้เดินไปขึ้นรถเมื่อยศสิตายืนยันว่าหล่อนอยู่คนเดียวได้

“บ๊าย...บาย” เสียงยศสิตาดังขึ้นแว่วๆ พลางโบกมือให้กับรถตู้ที่ค่อยๆ แล่นออกห่างจากบริเวณหน้าบ้านไปเรื่อยๆ แล้วในที่สุดรถคันนั้นก็วิ่งลับตาไป

“เฮ้อ...” หญิงสาวระบายลมหายใจออกมายาวเหยียดอย่างอดที่จะเหงาไม่ได้เมื่อตอนนี้ทั้งบ้านมีเพียงแค่หล่อนอยู่คนเดียว

ร่างอรชรแข็งใจเดินกลับมาทั้งที่เท้ายังเจ็บลงน้ำหนักได้ไม่เต็มที่ เมื่อเข้ามาในบ้านก็พบว่าเนียมเตรียมอาหารเช้ารวมถึงกล่องยาเอาไว้ให้หล่อนเรียบร้อยแล้ว เนียมเอาน้ำแข็งมาประคบให้ หลังจากนั้นหล่อนจึงรับประทานอาหาร

ยศสิตายกเท้าขึ้นวางบนโซฟาตัวยาวแล้วนวดอย่างเบามือ หล่อนสังเกตว่าข้อเท้าข้างที่แพลงบวมขึ้นเล็กน้อย หญิงสาวจึงทานยาแก้ปวดและแก้เส้นเอ็นอักเสบอย่างละสองเม็ดด้วย จากนั้นจึงหานิตยสารอ่านและผล็อยหลับไปบนโซฟาตัวนั้นโดยไม่รู้ตัว

เรือนร่างอันอ้อนแอ้นหลับอยู่เป็นนานเพราะอากาศที่เย็นสบายบวกกับฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป มารู้สึกตัวอีกทีตอนที่เนียมเดินเข้ามาปลุกในเวลาใกล้ค่ำ

“คุณเอยคะ คุณเอย” เสียงเรียกแว่วๆ ของเนียมทำให้แพขนตางอนยาวที่ประดับดวงตากลมโตอยู่ในยามหลับใหลค่อยๆ ลืมขึ้นมองคนเรียกอย่างงัวเงีย

“คะพี่เนียม?”

“ตื่นเถอะค่ะ ค่ำแล้ว โบราณว่านอนตอนผีตากผ้าอ้อมไม่ดีนะคะ”

“โห... นี่เอยหลับไปนานขนาดนั้นเลยเหรอคะ”

“หลับตั้งแต่ทานข้าวเช้าเสร็จนั่นล่ะคะ”

“แล้วนี่กี่โมงแล้วคะ?” หญิงสาวเอ่ยถามพลางกวาดสายตาคู่สวยเหลือบมองไปที่นาฬิกาไม้สักขัดเงาซึ่งติดอยู่ข้างฝา

“จะหกโมงแล้วค่ะ” เนียมตอบ

“งั้นเอยขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ”

“แล้วคุณเอยจะทานอะไรดีคะเย็นนี้”

“เอยอยู่บ้านคนเดียว ทานง่ายๆ ก็ได้ค่ะ พี่เนียมจะได้ไม่ยุ่งยาก”

“ถ้าอย่างนั้นเนียมจะทำแกงเลียงกับผัดเห็ดหอมให้นะคะ”

ยศสิตายิ้มและพยักหน้ารับ ก่อนจะค่อยๆ เดินเกาะราวบันไดขึ้นไปยังห้องชั้นบนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า โดยใช้เวลาไม่นานนักหญิงสาวก็ลงมารับประทานอาหารเย็นที่เนียมเตรียมไว้ให้