ชิงความได้เปรียบ 1

         หลังส่งบิดาเป็นที่เรียบร้อย สตรีงดงามในคราบหญิงชาวบ้านก็รีบออกมาพบหลิวหมิงหย่วนทันที เห็นอีกฝ่ายนั่งบนเก้าอี้ไม้เก่าที่แทบผุพังด้วยใบหน้าเรียบเฉย ในใจอดชื่นชมไม่ได้ที่คุณหนูสูงศักดิ์ผู้นี้ไม่ถือตัวหรือวางท่ากดข่มผู้คน กลิ่นอายบริสุทธิ์ที่แผ่ออกมาช่างแตกต่างกับสายตาโหดเหี้ยมอำมหิตยามจ้วงแทงปิ่นบนมือหัวหน้าอันธพาลราวเป็นคนละคน

         “เมิ่งหรูขอบคุณคุณหนูที่ช่วยเหลือ คุณหนูต้องการให้เมิ่งหรูตอบแทนเช่นไรโปรดบอกกล่าว” เสียงสั่นเครือตะกุกตะกักเอ่ยถามอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

         “เจ้าชื่อเมิ่งหรู” หลิวหมิงหย่วนถามทั้งที่รู้จักอีกฝ่ายเป็นอย่างดี โดยเฉพาะชะตาชีวิตในวันข้างหน้าของสตรีที่ชื่อ ‘ถางเมิ่งหรู’

         ถางเมิ่งหรู หญิงสาวชาวบ้านผู้พลิกฟ้าคว่ำดินแผ่นดินแคว้นอู๋จนสั่นสะเทือน เพราะบิดาไปกู้เงินเศรษฐีคนหนึ่งแล้วไม่มีเงินจ่ายคืน นางจึงถูกขายไปยังหออวี้เหยา หอคณิกาอันดับหนึ่งของเมืองหลวง ความงดงามที่ไม่เป็นสองรองผู้ใดทำให้นางถูกอู๋ซั่วหยางซื้อตัวไปในวันแรกที่เปิดประตูต้อนรับแขก จากนั้นให้นางคณิกาอันดับหนึ่งมาฝึกฝนทักษะการยั่วยวนบุรุษ จุดประสงค์คือส่งนางเข้าวังไปมอมเมาโอรสสวรรค์ซึ่งเป็นพี่ชาย หวังแทรกแซงราชกิจ สั่งสมอำนาจบารมี ปูเส้นทางสู่การขึ้นนั่งบัลลังก์ในอนาคต

         นอกจากมอมเมากษัตริย์ให้ละเลยราชกิจ ภารกิจอีกอย่างของถางเมิ่งหรูคือทำให้ฮองเฮาถูกปลด ซึ่งสตรีผู้ดำรงตำแหน่งมารดาแผ่นดินไม่ใช่ใครอื่น นางคือหลิวซีอิ๋ง พี่สาวแท้ ๆ ของหลิวหมิงหย่วน หลังหลิวซีอิ๋งถูกปลดและขับไปตำหนักเย็น อู๋ซั่วหยางก็จะทำตัวเป็นคนดีออกหน้าช่วยเหลือ แม้ไม่ต้องระเห็จไปตำหนักเย็น ทว่าตำแหน่งฮองเฮายังคงถูกริบคืน เปิดทางให้ถางเมิ่งหรูซึ่งเป็นพระสนมคนโปรดได้เข้ากุมอำนาจในวังหลัง วันหน้าคิดทำการสิ่งใดล้วนราบรื่น

         การช่วยเหลือหลิวซีอิ๋ง ผลประโยชน์ที่อู๋ซั่วหยางต้องการคือทำให้ตระกูลหลิวซาบซึ้งใจจนยอมให้การสนับสนุนงานใหญ่ เพื่อให้ได้ใจคนตระกูลหลิวอย่างสมบูรณ์ สิ่งที่ขาดไม่ได้ย่อมเป็นการแต่งงาน นี่คือที่มาของตำแหน่งพระชายาชินอ๋องที่หลิวหมิงหย่วนได้รับ ตั้งแต่ต้นจนจบไม่มีความรักเฉกที่นางเพ้อฝันสักเศษเสี้ยว

         “เจ้าค่ะ ข้าแซ่ถาง นามว่าเมิ่งหรู”

         เสียงตอบกลับของถางเมิ่งหรูดึงหลิวหมิงหย่วนออกจากภวังค์ความคิด สองมือที่กำแน่นในแขนเสื้อยามหวนนึกถึงอดีตพลันผ่อนคลาย “ข้ามีธุระอยากสนทนาตามลำพังกับแม่นางถาง พวกเจ้าสองคนกลับไปรอที่รถม้า หลังเสร็จธุระข้าจะรีบตามไป”

         ดวงตาจื่อหรานทอประกายลึกล้ำก่อนเลือนหายอย่างรวดเร็ว “ได้อย่างไรเจ้าคะ ระยะทางจากบ้านหลังนี้ไปถึงรถม้าไม่ใช่ใกล้ ๆ ตลอดสองข้างทางยังเต็มไปด้วยขอทานอีก เกิดพวกเขาทำร้ายคุณหนูจะทำเช่นไร” จื่อหรานคัดค้านไม่เห็นด้วย “จื่อหรานจะอยู่กับคุณหนูที่นี่” นางยืนกรานเสียงแข็งพลางรอดูท่าทีตอบกลับของผู้เป็นนาย

         หากเป็นหลิวหมิงหย่วนในอดีตย่อมไม่ยอมให้จื่อหรานกำเริบเสิบสานขัดคำสั่งดังที่เห็น ทว่าหญิงสาวในวันนี้กลับต้องยอมลงให้อีกฝ่ายหลายส่วน เพราะนอกจากจื่อหรานแล้ว คงไม่มีบ่าวไพร่คนใดจงรักภักดีถึงขั้นยอมตายแทน “ได้! แต่เจ้าต้องรับปากว่าจะฟังเงียบ ๆ ห้ามถาม ห้ามสงสัย ที่สำคัญคือห้ามเอ่ยแทรก”

         จื่อหรานพยักหน้าถี่รัว “จื่อหรานจะทำตัวเสมือนไร้ตัวตนเจ้าค่ะ”

         หลิวหมิงหย่วนพยักหน้าพึงพอใจ เลื่อนสายตาไปยังสารถี “เจ้าไปรอที่รถม้าเถอะ สตรีพูดคุยกัน บุรุษย่อมไม่สะดวกอยู่ฟัง”

         “ขอรับ” สารถีตอบรับคำสั่งอย่างว่าง่าย หน้าที่ของเขานอกจากคุ้มครองคุณหนู การเชื่อฟังก็ถือเป็นอีกเรื่องที่ท่านโหวกำชับก่อนออกเดินทางไปทำศึกที่ชายแดน

         หลังสารถีจากไป หลิวหมิงหย่วนได้เชื้อเชิญถางเมิ่งหรูให้นั่งลง “แซ่ถาง... เจ้าเป็นอะไรกับถางเจิ้นหมิง”

         ยามได้ยินชื่อนี้ ดวงตาถางเมิ่งหรูบังเกิดความเคียดแค้นชิงชัง ฟันขาวสะอาดกัดริมฝีปากล่าง เนื้อตัวสั่นเทาตามแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่กลางอก “เขาคือคนเลวทรามต่ำช้าที่ทรยศได้กระทั่งพี่น้องสายเลือดเดียวกัน เป็นคนอกตัญญูที่ทำร้ายครอบครัวเมิ่งหรู”

         “เจ้าอยากแก้แค้นหรือไม่ ข้าสามารถช่วยเจ้าได้”

         ถางเมิ่งหรูหันขวับ ดวงตาอาฆาตแค้นแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำยากหยั่งถึง นางมองหลิวหมิงหย่วนอย่างเคลือบแคลง “เราสองคนไม่เคยรู้จักกัน ที่พบเจอล้วนเป็นความบังเอิญของโชคชะตา เหตุใดคุณหนูถึงอยากช่วยเมิ่งหรู”

         หลิวหมิงหย่วนลุกจากเก้าอี้ด้วยท่วงท่าเกียจคร้าน “ถางเจิ้นหมิงไม่ใช่ขุนนางที่ดีอะไร เป็นถึงนายอำเภอแต่แอบรับสินบน ช่วยคนรวยขูดรีดคนจน ตัดสินคดีไร้ความเที่ยงธรรม เอื้อประโยชน์ชนชั้นสูง เอาเปรียบชนชั้นล่าง หากไม่ใช่มีชินอ๋องคอยหนุนหลัง ป่านนี้คงถูกจับลงโทษไปแล้ว ที่ข้าต้องการช่วยไม่ได้มีแค่เจ้า เป็นชาวบ้านอีกหลายร้อยชีวิตที่ได้รับความไม่เป็นธรรมจากขุนนางโฉดชั่วผู้นี้”

         “ค่าตอบแทนสำหรับความช่วยเหลือครั้งนี้?” ขึ้นชื่อว่ามนุษย์ ไม่มีผู้ใดทำดีโดยไม่หวังผลตอบแทน ถางเมิ่งหรูไม่ใช่สตรีโง่เขลา เป็นธรรมดาที่จะเล็งเห็นจุดนี้ แต่สำหรับหลิวหมิงหย่วน ต้องยอมรับว่านางไม่สามารถอ่านความคิดรวมถึงจุดประสงค์ของอีกฝ่ายออก จึงต้องเอ่ยถามตามตรง

         ปลายนิ้วเรียวยาวดุจลำเทียน เนียนขาวเสมือนหยก เชยคางถางเมิ่งหรูขึ้น ดวงตางดงามแฝงอันตรายจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับ ครั้นเห็นถึงความประหม่าและหวาดกลัว หลิวหมิงหย่วนจึงคลี่ยิ้มอ่อนโยน “ข้าไม่ต้องการอะไรมาก ต้องการเพียงความจงรักภักดีจากเจ้าเท่านั้น”

         สรรพสิ่งตกอยู่ในความเงียบ ถางเมิ่งหรูถูกดวงตาลึกล้ำไร้ที่สิ้นสุดของหลิวหมิงหย่วนดึงดูดให้ตกอยู่ในภวังค์ ภาพเหตุการณ์เลวร้ายในอดีตหวนคืน โดยเฉพาะยามมารดากระโดดน้ำฆ่าตัวตาย ความเด็ดเดี่ยวฉายชัดในแววตา “หากคุณหนูช่วยทวงความเป็นธรรมให้ครอบครัวเมิ่งหรูได้ เมิ่งหรูยินดีมอบความจงรักภักดีให้ท่าน”

         “รวมถึงชีวิตด้วยหรือไม่”

         “ขอเพียงคุณหนูต้องการ เมิ่งหรูพร้อมมอบให้”

         “ดี! ข้าชอบความตรงไปตรงมาของเจ้า เพื่อทดสอบความจงรักภักดี เจ้าจำเป็นต้องเดินเข้าไปในหออวี้เหยา” กล่าวจบปล่อยมือจากปลายคางถางเมิ่งหรู