หวนอดีตคืนวิญญาณ 4

         “สารเลว! ถึงกับกล้าทำร้ายข้า” เสียงคำรามเดือดดาลมาพร้อมไอสังหารเข้มข้น ชายหน้าเหี้ยมเงื้อมือข้างที่ไม่ได้รับบาดเจ็บขึ้น เป้าหมายคือใบหน้างดงามของหลิวหมิงหย่วน ทว่ายังไม่ทันถึงที่หมาย มือข้างนั้นพลันถูกจับยึด เสียงกระดูกแตกร้าวดังท่ามกลางความเงียบ พลังทำลายล้างขั้นรุนแรงทำชายหน้าเหี้ยมร้องโหยหวนราวสุนัขถูกทุบตี

         เป็นสารถีประจำจวนหลิวโหว บุรุษผู้มีหน้าตาธรรมดาไร้พิษภัย ตัวตนแท้จริงกลับเป็นทหารฝีมือดีที่ท่านโหวทิ้งไว้คุ้มครองคนในครอบครัว นอกจากชายหนุ่มผู้นี้ สารถีทุกคนของจวนหลิวโหวล้วนไม่ธรรมดา นี่คือความลับที่หลิวหมิงหย่วนค้นพบในชาติก่อน ด้วยเหตุนี้นางจึงยืนนิ่งไม่คิดหลบเลี่ยง มั่นใจว่าอีกฝ่ายต้องออกมาปกป้องยามคับขัน

ม่านน้ำแข็งแผ่ปกคลุมนัยน์ตาดำขลับ หลิวหมิงหย่วนปรายตามองมือบิดเบี้ยวผิดรูป กลิ่นคาวเลือดที่ลอยเข้ามาปะทะจมูกช่างหอมหวานราวบุปผาแรกแย้ม “ข้ายังกล้ามากกว่านี้อีก” กล่าวจบหันไปประสานสายตากับสารถี “จัดการ”

         สิ้นเสียงเย็นเยียบ ร่างชายหน้าเหี้ยมหมุนคว้างกลางอากาศก่อนตกกระแทกพื้นอย่างแรง ความจุกเจ็บพุ่งจู่โจม ส่งผลให้ใบหน้าดุดันแดงก่ำสลับม่วงคล้ำ ลมหายใจติดขัดขาดหายเป็นห้วง ๆ สารถีไม่ปล่อยให้ฝ่ายตรงข้ามได้มีเวลาฟื้นตัว กระทืบเท้าบนแผ่นหลังกว้าง ตรึงเจ้าคนไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำไว้แนบพื้น กลุ่มชายฉกรรจ์ที่เป็นลูกน้องทำหน้าเจ็บปวดแทนลูกพี่ใหญ่หลังหายจากอาการตกตะลึง

         “ปล่อยสตรีนางนั้นเสีย” หลิวหมิงหย่วนสั่งเสียงเรียบ กวาดตามองเหล่าอันธพาลที่ตั้งท่าจะปรี่เข้ามา “เลือกเอาระหว่างชีวิตลูกพี่พวกเจ้ากับหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาคนหนึ่ง” เห็นแต่ละคนทำท่าลังเลเหมือนรอคำสั่ง หลิวหมิงหย่วนไม่รอช้า ใช้เท้าเล็ก ๆ ของตนเหยียบฝ่ามือชุ่มโชกเลือดที่ยังมีปิ่นปักผมคาอยู่ ออกแรงบดขยี้จนเจ้าของมือร้องครวญครางเหมือนสุนัขใกล้ตาย “บอกลูกน้องเจ้าปล่อยคน”

         เส้นเลือดฝอยสีแดงเปลี่ยนดวงตาดุดันให้น่ากลัว หัวหน้าอันธพาลจ้องหลิวหมิงหย่วนอย่างอาฆาตแค้น “หากข้าหลุดไปได้ สิ่งแรกที่จะทำคือฆ่าเจ้า อ๊าก!” แรงขยี้มือส่งผลให้คำพูดที่เหลือถูกกลืนลงท้อง “ปล่อยคน พวกเจ้าจะรอให้นางสารเลวฆ่าข้าก่อนหรือไร” เสียงเกรี้ยวกราดตวาดลั่นยามความเจ็บรุมเล่นงาน มีหรือจะใส่ใจความคับแค้นที่ถูกสตรีผู้หนึ่งหยามศักดิ์ศรี เขาเป็นเพียงอันธพาลรับจ้างทวงหนี้ ใช้หมัดต่อยตีผู้อ่อนแอย่อมไม่มีปัญหา ทว่าบุรุษที่เหยียบหลังเขา ดูก็รู้ว่าฝีมือการต่อสู้ไม่ธรรมดา แทนที่จะนอนรับความตายอยู่ที่นี่ มิสู้หนีกลับไปตั้งหลักก่อน “ปล่อยคน!”

         ชายร่างท้วมที่จับตัวหญิงสาวรีบปล่อยคนตามคำสั่ง ครั้นได้รับอิสระ ร่างผอมบางรีบถลันตัวเข้าไปผลักชายฉกรรจ์ที่รุมล้อมบิดา “ท่านพ่อ ท่านเป็นเช่นไรบ้าง” มือสั่นเทาไล่สำรวจตามร่างผอมแห้งของบิดา ก่อนมาหยุดที่คราบเลือดบริเวณมุมปากแห้งแตก บรรจงเช็ดมันอย่างอ่อนโยน น้ำตาไหลร่วงดุจไข่มุกหลุดออกจากสาย

         “พ่อไม่เป็นไร อย่าร้อง” มือแตกยับที่เกิดจากการทำงานหนักยกขึ้นเช็ดน้ำตาบุตรสาว “พ่อไม่เป็นไร” สองพ่อลูกสวมกอดกัน ต่างฝ่ายต่างร่ำไห้ให้กับชะตาชีวิตสุดแสนรันทดนี้

         “ข้าปล่อยคนตามที่เจ้าต้องการแล้ว ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้”

         หลิวหมิงหย่วนหลุบตามองคนเบื้องล่างที่จ้องตนราวจะกินเลือดกินเนื้อ รองเท้าปักลายนกกระเรียนขาวอย่างดีเปรอะเปื้อนเลือด เกิดเป็นลวดลายแปลกใหม่สะดุดตา นางยกเท้าออกเชื่องช้า ยอบกายลงแย้มยิ้ม หาได้หวั่นเกรงต่อแรงอาฆาตของฝ่ายตรงข้าม “ได้สิ แต่เจ้าต้องกลับไปอีกสภาพหนึ่ง เพื่อความปลอดภัยของตัวข้า”

ทั้งที่ดวงตาหลิวหมิงหย่วนงดงามเปี่ยมเสน่ห์ หัวหน้าอันธพาลกลับไม่คิดเช่นนั้น เขาสัมผัสได้ถึงอันตรายยากหยั่งถึงในดวงตาไร้จุดสิ้นสุดคู่นั้น ยิ่งมองยิ่งสั่นสะท้าน เหน็บหนาวถึงไขกระดูก คำพูดหยาบคายที่เตรียมพ่นออกมาคล้ายถูกบางอย่างปิดกั้นไม่ให้เอื้อนเอ่ย “เจ้าจะทำอะไร” ดวงตาตื่นตระหนกช้อนมองกลุ่มลูกน้อง “พวกเจ้ามัวทำอะไรอยู่ รีบมาช่วยข้าสิ”

         “ผู้ใดไม่กลัวตายก็เข้ามา” สารถีตะโกนเสียงเย็นพร้อมปล่อยกลิ่นอายสังหาร ดวงตาเคร่งขรึมจริงจังบอกชัดว่าไม่ได้ขู่

         ความลังเลบังเกิดกับเหล่าอันธพาลที่เป็นลูกน้อง เดินหน้าหรือถอยหลัง ผลลัพธ์ที่ออกมาล้วนเหมือนกัน อยู่ที่ว่าจะเลือกให้ผู้ใดกระทำเท่านั้น

         สารถีหรือลูกพี่ใหญ่?

         ดูเหมือนลูกพี่ใหญ่จะดีกว่า อย่างน้อยก็ไม่ถึงกับตาย...

         หลิวหมิงหย่วนยิ้มขณะมองความขี้ขลาดตาขาวของเหล่าบุรุษกักขฬะตรงหน้า “ความจงรักภักดีของลูกน้องเจ้าช่างทำให้ข้าได้เปิดหูเปิดตาโดยแท้” ร่างระหงหยัดตัวขึ้น “ทำให้เขาหมดสติ”

         ไร้เสียงโวยวาย ไร้การขัดขืน การลงมือรวดเร็วฉับไวสร้างความพึงพอใจให้กับหลิวหมิงหย่วนอย่างยิ่ง ไม่เสียทีที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของบิดา

         “เงินในถุงมากกว่าหนี้สินที่สองพ่อลูกติดค้างนายของพวกเจ้าไม่รู้กี่เท่า รับไปแล้วจบเรื่องแต่โดยดี ส่วนลูกพี่ของพวกเจ้า หากยืนกรานต้องการมีเรื่องกับข้าให้ได้ ข้าจะทำให้เขาไม่มีกระทั่งที่ซุกหัวนอนในเมืองหลวงแห่งนี้”

         “ยังไม่รีบพาเขาไสหัวไปอีก” จื่อหรานที่หายตกตะลึงกับความน่ากลัวของผู้เป็นนายตวาดขึ้น อันธพาลคนหนึ่งรีบร้อนเก็บถุงเงินพร้อมแบกร่างสูงใหญ่ของลูกพี่จากไปอย่างทุลักทุเล

         “คุณหนูเป็นอะไรหรือไม่เจ้าคะ” จื่อหรานกวาดตาสำรวจร่างผู้เป็นนาย “ไฉนพาตนเองเข้าสู่อันตรายเช่นนี้ จื่อหรานตกใจจนลืมหายใจแล้ว”

         หลิวหมิงหย่วนยิ้มเอ็นดู จับสองมือที่วุ่นวายกับร่างตนไม่หยุดไว้ “เอาละ ต่อไปไม่ทำแล้ว ข้าสบายดีเจ้าก็เห็น” กล่าวจบหมุนตัวเป็นวงกลมหลายรอบ “ดูสิ คุณหนูของเจ้าไม่มีส่วนใดที่บุบสลายเลย” รอยยิ้มซุกซนปรากฏบนดวงหน้างดงาม

         “จื่อหรานไม่ขำเจ้าค่ะ” จื่อหรานน้ำตาคลอ หลิวหมิงหย่วนแทนที่จะรู้สึกผิด กลับส่งเสียงหัวเราะชอบใจออกมา “จื่อหรานไม่สนใจคุณหนูแล้ว”

         หลิวหมิงหย่วนส่ายหน้า เลิกสนใจสาวใช้จิตใจบอบบางชั่วคราว ดวงตากระจ่างใสมองไปยังสองพ่อลูกที่ประคองกันเข้ามาหานาง

         “ขอบคุณคุณหนูที่ช่วยพวกเราสองพ่อลูกไว้” ชายวัยกลางคนพาบุตรสาวคุกเข่าโขกศีรษะให้ผู้มีพระคุณ

         “เกรงใจไปแล้ว ทั้งสองลุกขึ้นเถิด” หลิวหมิงหย่วนประคองชายวัยกลางคนที่มีสภาพไม่ต่างจากคนป่วยไข้ขึ้น “พาบิดาเจ้าเข้าไปพักในบ้านก่อน” หันไปบอกหญิงสาวที่ตนเพิ่งช่วยไว้หลังเห็นบิดาอีกฝ่ายไออย่างรุนแรง

         โฉมสะคราญซ่อนรูปทำหน้าลังเล คนตรงหน้าเพิ่งช่วยนางให้รอดพ้นจากการถูกขายไปหอคณิกา ทิ้งอีกฝ่ายไว้หน้าบ้านใช่เป็นเรื่องเสียมารยาท เวลานี้แม้นางจะเป็นชาวบ้านธรรมดา ทว่าในอดีตครอบครัวถือว่ามีหน้ามีตา มีฐานะระดับหนึ่ง น่าเสียดายที่บิดาเป็นคนใสซื่อไม่ทันคน สุดท้ายถูกญาติพี่น้องโกงสมบัติจนหมดเนื้อหมดตัว กลายเป็นคนยากไร้ภายในชั่วข้ามคืน มารดาเสียใจต่อเรื่องนี้อย่างยิ่ง ถึงกับกระโดดน้ำฆ่าตัวตายต่อหน้าต่อตานางและบิดา

         “ไปเถิด ร่างกายผู้ให้กำเนิดสำคัญกว่า ข้าจะนั่งเล่นแถวนี้สักพัก หากอยากขอบคุณ หลังส่งบิดาเจ้าพักผ่อนเรียบร้อยค่อยออกมา” หลิวหมิงหย่วนพูดอย่างรู้ทันความคิดฝ่ายตรงข้าม นางมีธุระกับสตรีตรงหน้า แน่นอนว่าไม่จากไปจนกว่าจะได้ในสิ่งที่ต้องการ