บทที่ 2

19:00น.

รถยุโรปขับออกมาจากเมืองหลักเพื่อมุ่งหน้าพาสาวสวยเจ้าของสถานบริการสำหรับผู้หญิงกลับไปยังที่พัก หรือที่ทำงานของตนเอง เฟรย่าชำเลืองสายตามองออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อยเมื่อรถกำลังขับเคลื่อนอยู่บนถนนที่มืดสนิทไร้ซึ่งแสงไฟส่องสว่างระหว่างทาง

เธอถอนหายใจออกมาเบา ๆ แม้นั่นจะเป็นความต้องการของเธอเองที่อยากได้พื้นที่ที่ห่างออกมาจากเมืองหลักประมาณหนึ่ง แต่ก็คิดไม่ถึงว่ามันจะดูเปลี่ยว และน่ากลัวขนาดนี้ในยามค่ำคืน

“…วิค ลูกค้าของเราบ่นบ้างไหมเรื่องทางเข้า”

ริมฝีปากอวบอิ่มเอ่ยถามคนสนิทเพียงคนเดียวของตัวเองที่กำลังรับหน้าที่เป็นคนขับรถให้กับเธอในตอนนี้

“ไม่เลยครับ น่าแปลกตรงที่ลูกค้าของเราค่อนข้างจะชอบด้วยซ้ำ”

เสียงทุ้มใหญ่รับกับขนาดตัวของเขาตอบกลับผู้เป็นนาย แม้พระอาทิตย์จะลาลับขอบฟ้าไปแล้ว แต่การ์ดประจำตัวเธอก็ยังไม่คิดถอดแว่นดำของเขาออก

“ไม่แปลกใจ แต่เป็นแบบนั้นก็ดีแล้วล่ะ”

เฟรย่าพูดด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ เธอพอจะเข้าใจว่าทำไมบรรดาลูกค้าผู้หญิงของเธอถึงไม่มีปัญหากับทางเข้าของสถานบริการ เพราะทุกคนล้วนต่างมีหน้าที่การงานที่ดี รวมไปถึงบางรายก็ยังมีตำแหน่งอำนาจใหญ่โตเป็นที่รู้จักในวงสังคมกว้างขวาง จะให้เข้ามาใช้บริการในสถานที่แบบนี้แบบประเจิดประเจ้อก็คงจะดูไม่ดีนัก

“…แล้ววันนี้มีแขกมาใช้บริการเยอะไหม”

“ไม่มากเท่าไหร่ครับ เพราะเป็นวันหยุดด้วย หลาย ๆ ท่านคงติดภาระหน้าที่”

วิครายงานสาวสวยที่นั่งกอดอกอยู่ด้านหลังตามที่เขาได้รับรายงานมาจากคนที่อยู่ภายใน ‘สวนลับ’ อีกที

“อืม ก็ถือว่าไม่แย่ เพราะยังไงแต่ละคนก็จ่ายหนักกันอยู่แล้ว เก็บสถิติไปเรื่อย ๆ แล้วกัน”

เสียงหวานมีอำนาจพูดไปด้วยพลางก็คิดเรื่องธุรกิจอยู่ภายในหัวไปด้วย เธอมองตรงไปด้านหน้าเมื่อรถขับเข้ามาถึง ‘สวนลับ’ หรือสถานบริการสำหรับผู้หญิงที่ต่างรู้กันว่าเป็นเสมือนหอนายโลมที่ใหญ่ที่สุด และมีเพียงแห่งเดียวในประเทศญี่ปุ่น…

ขาเรียวยาวก้าวลงมาจากรถทันทีที่คนสนิทของเธอเดินอ้อมมาเปิดประตูให้ ใบหน้าสวยมองตรงไปยังสวนขนาดใหญ่สไตล์ญี่ปุ่นตรงหน้าที่มีกำแพงสูงกั้นขึ้นมาเพื่อปิดบังสายตาจากคนข้างนอก และมีการ์ดหุ่นล่ำยืนเฝ้าอยู่ตรงประตูทางเข้าถึงสี่คน เธอไล่ตามองความใหญ่โตของธุรกิจตัวเองอีกครั้ง รวมไปถึงแสงไฟสีส้มที่ถูกประดับประดาเอาไว้ ทำให้พื้นที่ตรงนี้สว่างสวยงามแตกต่างไปจากถนนทางเข้าอย่างสิ้นเชิง

ตึก ตึก ตึก…

“สวัสดีครับคุณเฟรย่า”

ทันทีที่สาวเจ้าของสวนลับเดินมาหยุดอยู่ตรงประตูทางเข้า การ์ดทั้งสี่คนก็พากันก้มหัวทำความเคารพพร้อมเพรียงกัน

“…เจ้าของหรอคะ สวยดีนะ”

ไม่ทันที่ทายาทสาวเพียงคนเดียวของแบรดลีย์จะได้เอ่ยพูดคุยกับคนของตัวเอง ก็มีน้ำเสียงเย็นเยียบของผู้หญิงดังแทรกขึ้นมาเสียก่อน ทำให้ร่างแบบบางค่อย ๆ หมุนตัวหันไปตามทิศทางของเสียง เธอถึงได้เห็นว่ามีผู้หญิงรูปร่างดีคนหนึ่งใส่เสื้อผ้าปกปิดร่างกาย และมีหมวกปีกกว้างปกคลุมใบหน้าเอาไว้ ยืนไม่ห่างไปจากตัวของเธอมากนัก

“สวัสดีค่ะคุณวีไอพีหมายเลขหนึ่ง…เอ่อ ขอบคุณนะคะสำหรับคำชม แต่เชิญเข้าด้านในก่อนดีกว่าค่ะ อากาศด้านนอกค่อนข้างเย็นเลย”

เฟรย่ารีบเอ่ยทักทันทีเมื่อรู้ว่าเป็นแขกวีไอพีของตนเอง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าผู้หญิงที่ปิดหน้าปิดตาคนนี้เป็นใคร แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาเลย เพราะขอแค่ลูกค้าของเธอใช้จ่ายเงินมากพอจนได้วีไอพีแบบนี้ นั่นก็เพียงพอแล้ว…

“…”

ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เธอทำเพียงพยักหน้าเล็กน้อยเฟรย่าเลยส่งซิกให้คนของตัวเองพาแขกวีไอพีเข้าไปด้านใน ส่วนสาวสวยเจ้าของหอนายโลมก็สาวเท้าเดินตามหลังไปโดยไม่ลืมที่จะเว้นระยะห่างเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวแก่ผู้ใช้บริการ

“…เอ่อ เรื่องคัดคนเลื่อนเป็นพรุ่งนี้ดีไหมครับ”

วิคถามขึ้นเมื่อเห็นว่าตอนนี้ไม่มีคนนอกอยู่ในบริเวณใกล้เคียง

“ไม่เป็นไร ฉันยังไหว แต่เปลี่ยนไปทำในห้องทำงานฉันแทนแล้วกันจะได้ทำงานไปด้วย”

รูปร่างสมส่วมหมุนตัวกลับมาจนผมลอนยาวสยายไปด้านหลัง เธอมองชายรูปร่างสูงใหญ่ตรงหน้าพร้อมออกคำสั่งออกไป

“จะดีหรอครับ ผมเกรงว่า…”

“จะกังวลอะไรล่ะ นายก็เฝ้าฉันอยู่ด้านนอกหนิ”

เฟรย่ารีบขัดคนสนิทของตัวเองทันที เพราะเธอรู้ดีว่าผู้ชายตัวใหญ่เป็นยักษ์ตรงหน้าขี้กังวล และห่วงเธอเกินเรื่องเกินราวมากขนาดไหน

“ก็ได้ครับ คุณเฟรย่ารอที่ห้องทำงานได้เลยเดี๋ยวผมจัดการให้”

ใบหน้าสวยพยักหน้ารับรู้ก่อนจะหมุนตัวอีกครั้งแล้วโยกย้ายพาตัวเองเดินทะลุผ่านสถานเริงรมย์ไปยังโซนด้านหลังที่ถูกออกแบบให้เป็นบ้านพัก และสถานที่ทำงานส่วนตัว

ครืดดด ~

มือเรียวเลื่อนประตูไม้แบบญี่ปุ่นออกเพื่อเข้าไปด้านในห้องพัก เธอวางกระเป๋าถือของตัวเองลงบนโต๊ะทันทีที่ไฟภายในห้องสว่างขึ้นโดยไม่ลืมหยิบเอาขวดแก้วที่มีเม็ดเจลสีฟ้าอยู่ด้านในออกมาตั้งไว้บนโต๊ะทำงานด้วย

สามสิบนาทีหลังจากนั้น…

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

“เชิญ”

เสียงหวานเอ่ยอนุญาตโดยไม่ได้ละสายตาออกจากงานตรงหน้า เฟรย่าพลิกกระดาษที่ถืออยู่ในมือแล้วใช้มืออีกข้างพิมพ์ยุกยิกอยู่บนแป้นพิมพ์ไปด้วยแม้หูของเธอ และประสาทสัมผัสจะรับรู้ได้ว่ามีคนนอกเข้ามายืนอยู่ภายในห้องแล้วก็ตาม

“วันนี้มีทั้งหมดแปดคนครับ ส่วนอันนี้แฟ้มประวัติ และข้อมูลส่วนตัวของคนที่มาสมัคร”

วิคเดินตรงเข้ามาหาผู้เป็นนายที่กำลังนั่งทำงานอยู่ เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะก่อนจะถอยห่างออกไปเล็กน้อย

พรึบ!

เฟรย่ากดปิดงานบนหน้าจอแล้วคว้าเอาแฟ้มขึ้นมาถือ เธอหันไปมองผู้ช่วยของตัวเองอีกครั้งแล้วพยักหน้าให้แทนการบอกให้วิคพาผู้สมัครเข้ามาได้เลย

“…อ้อ นายรอด้านนอกเถอะ ไม่ต้องห่วง”

เธอบอกกับคนของตัวเองเพราะวิธีการคัดตัวที่เธอใช้ วิคคงไม่อยากที่จะเห็นมันเท่าไหร่นัก

ครืดดด…

ทันทีที่ประตูห้องทำงานของเธอถูกเปิดออกอีกครั้ง ร่างแบบบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สำนักงานก็หมุนเก้าอี้ตัวเองกลับมาเผชิญหน้ากับผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่ง ตอนนี้เขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเธอด้วยท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ

“…เอ่อ ผมไวน์ สูง 187 หนัก…”

“ไม่ต้องบอก ฉันมีประวัตินายในมือแล้ว ถอดเสื้อผ้าเลย”

เฟรย่าเอ่ยเสียงเรียบ เธอใช้สายตาไล่สำรวจเรือนร่างของผู้ชายที่ชื่อไวน์เล็กน้อยก่อนจะกลับมาอ่านประวัติของเขาที่อยู่ในมือเพื่อรอให้หนุ่มหล่อตรงหน้าจัดการกับเสื้อผ้าของตัวเอง

“…เรียบร้อยครับ”

นัยน์ตาสวยทรงเสน่ห์ค่อย ๆ ละสายตาออกจากหน้ากระดาษเพื่อมองร่างแกร่งกำยำแบบผู้ชายที่กำลังยืนเปลือยต่อหน้าเธอ เฟรย่าปรายตามองอาการเขินอายของไวน์เล็กน้อย แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจแล้วหลุบตาลงมองสิ่งที่มือของเขากำลังปิดมันอยู่แทน

“เอามือออก แล้วทำให้ไอ้นั่นแข็งตัวสิ”

เฟรย่าพยักเพยิดหน้าไปที่กลางลำตัวของชายหนุ่มเพื่อบอกให้เขาจัดการปลุกของรักของหวงของตนเองขึ้นมาโชว์ขนาดที่แท้จริงให้เธอดู หญิงสาวไม่มีท่าทีเขินอาย หรือความรู้สึกประหม่าในการทำอะไรแบบนี้แม้แต่น้อย คงเป็นเพราะนี่เป็นงานของเธอ และแท่งหรรษาที่พวกผู้ชายมีก็สร้างรายได้ให้เธอเป็นกอบเป็นกำในธุรกิจนี้ เลยมีโอกาสได้เห็นมันอยู่บ่อย ๆ จนชินตา…

“เอ่อ…ครับ”

ผู้ชายที่ชื่อไวน์มีอาการลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยอมปล่อยมือที่กุมกันเอาไว้ในที่สุด เขาใช้มือชักรูดแท่งเนื้อของตัวเองให้ตื่นตัวขึ้น โดยมีสายตาของสาวสวยจ้องมองไม่วางตา

“อ่าา”

หนุ่มหล่อเผลอปล่อยเสียงครางแหบต่ำออกมาเมื่ออารมณ์ดิบหื่นภายในตัวถูกกระตุ้นให้ตื่นขึ้น ใบหน้าหล่อใสมองสบสายตากับเจ้าของสถานที่แห่งนี้ก่อนจะเลื่อนตาลงมองหน้าอกของผู้หญิงตรงหน้าไปตามสัญชาตญาณ

“ใหญ่กว่าที่ลงในประวัติรึเปล่า”

เฟรย่าเลือกที่จะไม่สนใจปฏิกิริยาของผู้ชายตรงหน้า เธอหรี่ตาลงเพื่อเพ่งมองลำรักของเขาอีกครั้งอย่างตั้งใจ

“อืม ไม่รู้สิ คงเป็นเพราะเห็นคุณ มันเลยพองขยายมากกว่าปกติล่ะมั้ง”

นัยน์ตาของไวน์เป็นประกายระยิบระยับแสดงความปรารถนาออกมาอย่างเปิดเผย เขาแลบลิ้นออกมาเลียริมฝีปากตัวเองแล้วทำท่าจะเดินตรงเข้ามาหาเธอ

“วิค! พาตัวออกไป”

ครืดดด!

“ครับผม”

ทันทีที่เฟรย่าสั่งคนของตัวเองด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด หนุ่มร่างโตที่เป็นคนดูแลเธอก็เปิดประตูเข้ามาแล้วลากตัวผู้ชายคนนั้นออกไปทันที

“น่าเสียดายจริง ๆ”

ปากเล็กพึมพำพลันส่ายศีรษะไปมา ใจจริงเธอแอบสนใจในรูปร่างหน้าตา และขนาดใหญ่โตของผู้ชายที่ชื่อไวน์ไม่น้อย เพราะมันคงสร้างความสุขสมให้กับลูกค้าของเธอได้เป็นอย่างดี แต่เขาดันเป็นชายหนุ่มที่คุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้ แบบนี้คงไม่เป็นผลดีกับงานเท่าไหร่ ทำให้เธอต้องตัดทิ้งไปแบบไม่มีทางเลือก

“ให้คนถัดไปเข้ามาได้เลย”

เฟรย่าพลิกกระดาษไปหน้าถัดไปแล้วส่งเสียงบอกให้คนของเธอได้รับทราบ…