เข้าสู่ระบบ“ฉันฆ่าทิ้งไปแล้ว”
“ครับ?”
“ฮ่า ๆ ล้อเล่น ฉันหนีมาต่างหาก”
ปลื้มฟังแล้วก็เชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง เพราะใช่ว่าเจ้าตัวจะไม่มีแรงจูงใจในการสังหารอดีตคนรัก ทว่าต่อให้หลบหนี ด้วยความระส่ำระสายภายในกองทัพหลังแพ้สงคราม จึงพอมั่นใจได้ในระดับหนึ่งว่าคงไม่มีการตามหาอย่างเป็นกิจจะลักษณะ เพราะที่ผ่านมาก็ได้ข่าวชาวญี่ปุ่นหนีทหารอยู่หลายคน ลักลอบทำงานในไทยบ้าง ไปเป็นโจรบ้างก็มีให้เห็น
คุณหมอยังคงเต็มไปด้วยปริศนามากมาย ที่ตัวเขาในตอนนี้คงไม่อาจล่วงรู้ได้ในทันที กระนั้นในเมื่อโอกาสมาอยู่ตรงหน้าก็ไม่อยากปล่อยไป
คิดเสร็จ หุ้นส่วนร้านจึงเงยหน้าขึ้นเผชิญกับความสวยงาม ทว่าต่อให้สู้หน้าได้แล้วแต่เมื่อนึกย้อนไปถึงคำที่คุณแก้วพูดในสายคำในปากก็ถูกกลืนลงคอ
‘คุณน้ำเขาเตรียมตัวเข้าพระนครเพื่อไปหาคุณปลื้มโดยเฉพาะเลยนะ’
‘เตรียมตัวโดนจีบได้เลยครับ’
แล้วจะให้เขาเตรียมตัวอย่างไร ในเมื่อเวลาทำใจยังไม่มีให้เลยสักวินาทีเดียว ต่อให้แก้เก้อด้วยการเข้าไปขนขนมนมเนยออกมามอบให้ก็ไม่ช่วยทำให้ความตกใจสลายไปเลย
“ขนม...อร่อยไหมครับ?”
“อร่อยมาก”
เป็นหนึ่งในร้อยครั้งเลยกระมังที่ตัวเขาจะไปไม่เป็นเช่นนี้ ไอ้ปลื้ม เอ็งไม่ได้ถูกพี่สาวพี่ชายเข้าหาเป็นครั้งแรกสักหน่อย ทำตัวเป็นเด็กน้อยไปได้ แค่มีคนตรงใจเข้าหาแค่นั้นเอง...แค่นั้น...แค่นั้นกับผีสิวะ!
ดูริ้วรอยที่บ่งบอกประสบการณ์นั้นสิ ตอนยิ้มดวงตาก็หยีลงจนแทบปิดยิ่งทำให้เจ้าตัวดูเปล่งปลั่งเข้าไปใหญ่ ไหนจะรอยบุ๋มตรงมุมปากยามที่หัวเราะเบา ๆ นั่นอีก แม้ปรากฏแค่เสี้ยววินาทีแต่ปลื้มตีความได้ในทันทีว่ามันคือรอยยิ้มของผู้ทรงคุณวุฒิ! เป็นรอยยิ้มที่ซับซ้อนกว่านั้นที่มีทั้งความอ่อนโยนและความขี้เล่น แล้วท่าทางที่เอนตัวเข้ามาใกล้ ๆ ตอนที่คุยกัน กลิ่นหอมหวานคล้ายน้ำตาลบวกกับกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ ที่เขาไม่คุ้นเคยผสมผสานกันจนเกิดเป็นกลิ่นเฉพาะตัว ดึงดูดตัวเขาเข้าไปในวงโคจรโดยไม่อาจต้านทานได้ ทุกสัมผัส ทุกเสียงหัวเราะ ทุกสายตาที่อีกฝ่ายมองมา ล้วนแต่สั่นคลอนความมั่นคงของเขา คนที่เคยคิดว่าตัวเองแข็งแกร่งมาตลอด
“คืนนี้ คุณน้ำจะนอนที่ไหนครับ?”
อดทนไว้ไอ้ปลื้ม เอ็งเป็นชายชาติทหาร ดงกระสุนยังผ่านมาได้ กับแค่คุยกันจะไปยากอะไร
“เรียกฉันว่าพี่เถอะ แล้วถ้าเป็นไปได้...ขอเลือกนอนที่นี่ได้ไหม?”
ถ้าจะมาไม้นี้ เอาตัวเขาไปฝ่าดงกระสุนเถอะนี่มัน 'หายนะ' ชัด ๆ
“ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม
“พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ
เงาดำมืดเข้าปกคลุมในพื้นที่อ้างว้างไร้ผู้คน ท้องฟ้าสีเทาที่ปกคลุมด้วยม่านเมฆหนาทึบ ค่ายกักกันยามนี้เงียบสงัดราวกับป่าช้า ลมหนาวพัดโชยมาเป็นระยะหอบเอาไอเย็นจากพันธุ์ไม้รอบข้างเข้ามาปะทะกาย รั้วลวดหนามสูงใหญ่ทอดตัวเป็นแนวยาวสุดลูกหูลูกตาเป็นดั่งกำแพงที่กั้นขวางอิสรภาพ ก่อนทัศนวิสัยทั้งหมดจะเปลี่ยนไปเป็นภายในกระท่อมไม้ไผ่ผุพัง หลังคามุงจากที่เคยถูกมุงไว้อย่างประณีตบัดนี้กลับมีรูโหว่อยู่หลายจุด ปล่อยให้ลมฝนเล็ดลอดเข้ามาได้ ทันใดนั้นเสียงทุ้มต่ำอันน่าขนลุกดังขึ้นจากเงามืด ก่อนที่ร่างของใครบางคนจะปรากฏขึ้นอย่างช้า ๆ มุมปากที่งุ้มลงและแววตาซึ่งเต็มไปด้วยการหยามเหยียดเราเริ่มส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีใครเลยนอกจากร่างกายที่เต็มไปด้วยบาดแผลและมือที่ต้องการจะฉีกกระชากทุกส่วนออกเป็นชิ้น ๆ ความรู้สึกหวาดกลัวเริ่มกัดกินจิตใจลึกลงถึงก้นบึ้ง จึงตั้งใจจะยอมแพ้และปล่อยให้ตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความมืดมิด ทว่าขณะที่เขากำลังจะสิ้นหวัง เสียงเรียกอันคุ้นเคยก็ดังขึ้นมาในโสตประสาท‘พี่…’ เสียงนั้นดังขึ้นอีกครั้ง และอีกครั้งซึ่งดังขึ้นกว่าเดิมและเป็นเสียงที่ชัดเจนมากพอที
เป็นวันนั้นเองที่เราซึ่งเอือมระอาจนถึงขีดสุดประจวบเหมาะกับการที่นายทหารทุกคนถูกเกณฑ์ไปช่วยชาวบ้านแบกกระสอบข้าว เราจึงเลือกศพมาทุบทำลายใบหน้า สับเปลี่ยนเสื้อผ้าและหนีมาขึ้นรถไฟกลับไปพึ่งพาพี่ชายที่จังหวัดใกล้เคียง. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑ปลื้มได้ฟังพี่หมอเล่าย้อนไปถึงความสัมพันธ์เก่าก็โกรธเลือดขึ้นหน้า มือไม้สั่นอยากเข้าไปกระชากไอ้โอคาดะนั้นออกมาจากความทรงจำไม่ให้พี่ต้องทรมานกับเรื่องที่มันกระทำ คิดได้อย่างไร รุนแรงกับคนรักที่คบมาหลายต่อหลายปี ขนาดเราแม้แต่สัมผัสผิวเผินยังต้องคุมแรงเพราะกลัวผิวบอบบางจะเกิดรอยช้ำ“ขอโทษที่ทำให้ต้องเล่าเรื่องลำบากใจนะครับ”“ตอนแรกเซ้าซี้ แต่ตอนนี้มาขอโทษเหรอ น่าตีจริง ๆ”พี่หมอขมวดคิ้วส่งมือบีบจมูกเด็กบนหน้าตักให้รู้สำนึก ไอ้เขามันก็ขี้ใจอ่อน พอเจอลูกอ้อนกับดวงตาใส ๆ เข้าหน่อยเป็นต้องยอมผ่อนตามเสียทุกครั้งไป“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่บ้างไหมครับ...”ร่างที่ซบอ
“うぐっ!!あ...ああっ!やめ...やめて!うっ!” อุก!! อะ...อ๊า! พอ..พอ อึก!“よほど大変だったんだろうな。俺から逃げて、あんな奴のところへ行くとは。” ลำบากมากเลยสินะ ถึงได้หลบสายตาฉันไปหาไอ้นั่น“い...いえ!違います!うっ!” ไม่...ไม่ใช่นะ! อื้อ!เราถูกต่อยลิ้นปี่ทันทีเมื่อเปิดประตูห้องเข้ามา ก่อนจะถูกเหวี่ยงร่างลงไปกับพื้นและทำมันเสียตรงนั้น แม้แว่นตาจะแตกจนบาดผิวอีกคนก็ไม่สน จับกดแผ่นหลังเราบาดจมลงไปกับเศษกระจกอย่างจงใจเรามีไข้สูงและเลือดออกหลายจุด จนต้องเรียกหมอคนอื่นเข้ามาดูอาการ โชคดีเหลือเกินที่แผลไม่มีอาการติดเชื้อ เพียงแต่ต้องนอนรักษาตัวจนกว่าแผลจะสมาน แน่นอนว่าแผลฉีกขาดบริเวณช่วงล่างเขาต้องดูแลมันด้วยตนเองโดยห้ามคนอื่นรู้เห็นเป็นอันขาด ไม่ใช่เพราะมันจะเป็นที่น่าอับอาย แต่คนรักของเขาซึ่งเป็นทหารยศสูง คงได้ควักดวงตาทุกคู่ที่เฉียดมาเห็น. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .ค่ายกักกัน จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๘๘จักรวรรดิญี่ปุ่นพ่ายแพ้สงครามแล้ว กองทัพญี่ปุ่นทั้งหมดในประเทศจำเป็นต้องปลดอาวุธและเข้ามาอยู่ในค่ายกักกันใจกลางพระน
“แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น







