MasukShare
บทที่ ๓ อยากได้ (2/5)
Tanggal publikasi:
2026-08-19 08:00:35“へえ...お前は脱走兵の息子か。” เห...เธอเป็นลูกของชายหนีทหารเหรอ
“!!”
ยิ่งไปกว่านั้นไม่รู้อีกฝ่ายไปสืบประวัติเขาในฐานข้อมูลอย่างไร จึงทราบว่าแท้จริงแล้วตัวเขามีสถานะคล้ายกับผู้ต้องหา และต้องได้รับโทษทัณฑ์เช่นเดียวกับบิดามารดา ไหนนามสกุลที่เขาใช้ก็มีกันเกร่อ ใช่ว่าคนจะหาจุดเชื่อมโยงกันได้ง่าย ทว่าทำไมชายคนนี้ถึง...
“私を上層部に報告させたくないなら、今後は俺の命令に従え。” ถ้าไม่อยากให้ฉันรายงานเบื้องบน ต่อจากนี้ทำตามที่ฉันสั่งซะ
จากความสัมพันธ์ฉันคู่รัก กลายเป็นเจ้านายและทาสไปโดยปริยาย แม้โดยทั่วไปอีกฝ่ายจะเป็นผู้บังคับบัญชาที่ไม่ได้ออกคำสั่งพร่ำเพรื่อ แต่เมื่ออยู่กับเขาสองต่อสองแล้วมันจึงนับเป็นคนละเรื่อง
ตอนอยู่สยาม หากไม่นับรวมเวลาทำงานในสถานพยาบาล เขามักสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงขาสามส่วนเพื่อความคล่องตัว ทว่าเมื่อมาอยู่อาศัยที่ญี่ปุ่น เขาจำเป็นต้องนุ่งห่มเสื้อผ้าแขนขายาวปิดบังบาดแผลต่างชนิด ไม่ว่าจะเป็นแผลถลอก แผลฉีกขาด แผลฟกช้ำ แผลห้อเลือด แม้แต่แผลไหม้ที่เกิดจากการถูกน้ำตาเทียนหยดใส่
แน่นอนว่าร่างเขาไม่สามารถฟื้นฟูทันในทุกครั้งของการใช้งาน มีบ้างที่แผลกลับมาเปิดหรือสาหัสกว่าเดิม แต่คนรักหาได้สนใจไม่ เอาแต่ถาโถมแรงเข้าใส่กระทั่งเขาสลบไปนั่นแลจึงได้เวลาหยุด
จะมีก็เพียงน้องชายทางสายเลือดอย่าง 岡田 暖機 (โอคาดะ ดันกิ) เท่านั้นที่เห็นใจ หากมีเวลามักเป็นเจ้าตัวที่คอยแอบช่วยเหลือเขาอยู่ลับหลังพี่ชายบ้าอำนาจ
“あの人が兄さんの顔を殴ったのですか！？” นี่เขาถึงขั้นต่อยหน้าพี่เลยเหรอครับ!?
“大丈夫だ。彼はもう力を緩めると言っていたよ。” ไม่เป็นไรหรอก เขาบอกจะเบาแรงลงแล้ว
“ですが、兄さんはこんなに目が腫れているではありませんか！” แต่พี่ตาบวมขนาดนี้! –
“もういい。私は本当に平気だよ。” เอาเถอะ พี่ไม่เป็นไรจริง ๆ
เหมือนอีกฝ่ายจะมองตัวเขาเป็นพี่ชายมากกว่าญาติทางสายเลือด นั่นจึงส่งผลให้โอคาดะเคืองนิด ๆ สุดท้ายทุกอย่างก็สะสม และวกกลับมาลงบนเตียงเช่นเดิม
ทุกอย่างย่ำแย่จวบจนสงครามโลกครั้งที่ ๒ ปะทุขึ้น เขาถูกดึงมาอยู่ในหน่วยเดียวกันกับคนรัก แม้ไม่ได้เต็มใจก็ตาม ทว่าจะให้ทหารชั้นผู้น้อยขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาอาจส่งผลกระทบหนัก ไม่ใช่ในมุมหน้าที่การงานแต่เพียงอย่างเดียวทว่าเรื่องอื่นก็ด้วย
เขาปวดใจนักที่ต้องเห็นคนฆ่าฟันกัน ในฐานะแพทย์คนหนึ่ง การทะเลาะเบาะแว้งทั่วไปจนเกิดแผลเล็กน้อยยังพอรับได้ ทว่าสงครามที่นำพาอาการบาดเจ็บอันเสี่ยงถึงชีวิต เขาไม่เคยเห็นดีเห็นชอบกับมันแม้เพียงนิด คนออกคำสั่งเหล่านั้นเห็นชีวิตมนุษย์เป็นอะไร รู้หรือไม่กว่าคนคนหนึ่งจะเติบโตขึ้นมาได้มันยากลำบากขนาดไหน ไม่มีใครฉุกคิดถึงสิ่งนี้เลยหรือ
สุดท้ายแล้วฟันเฟืองชิ้นเล็กอย่างเขาไม่อาจปรับเปลี่ยนอะไรได้ นอกเสียจากการเล่นไปตามบทบาทที่ได้รับ จนเขาตั้งคำถามว่าเมื่อไรจะได้หลุดออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้เสียที
Bab terbaru
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)
“เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)
“อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)
มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (4/4)
“คุณหมอดูแลหน้าอย่างไงเหรอครับ ดูเด็กกว่าอายุมากเลย”“จะว่าอย่างไรดีล่ะ ไม่ได้ดูแลอะไรเป็นพิเศษนะครับ”พูนได้ยินก็สิ้นหวัง เพราะตัวเขาเองอายุพอ ๆ กับคุณหมอแต่กลับดูต่างกันราวฟ้ากับเหว น้องแผนเองจนถึงตอนนี้ก็ยังหน้าเดิมไม่มีรอยตีนกาหรือฝ้ากระเลยสักนิด“พี่ลงพื้นที่บ่อยหรือเปล่า หน้าเลยเหี่ยวเร็ว”“ถ้าเป็นอย่างนั้นก็มีโอกาสที่จะโทรมเร็วเหมือนกันครับ”แผนกล่าวทักพี่ตำรวจตามตรงเหมือนที่ทำมาตลอดผนวกกับคุณหมอที่กล่าวสนับสนุน พูนจึงหมดหนทางกู้หน้าอันหล่อเหลาของตัวเองกลับมาให้น้องแผนได้ดูก่อนมันจะโรยรา ส่วนน้ำก็หันกลับไปมองเจ้าเด็กที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาจับเซียะผัดข้าวในครัว ในตอนนี้เราไม่ทันได้นึกถึงเรื่องริ้วรอยเพราะเคยชิน และปลื้มเองดูจะไม่ได้มีปัญหากับมัน แค่คิดไว้หน่อยคงดีกว่ากระมังจะได้มีอะไรดึงดูดใจเจ้าเด็กบ้าง“มาแล้วครับ ข้าวผัดกุนเชียง คะน้าทีโป๊ว แล้วก็เป็ดย่าง” ปลื้มกล่าวอย่างอารมณ์ดีก่อนจะกระซิบว่าจานที่สามนั้นเป็นของเขา สามารถหยิบไปทานที่โต๊ะทำงานได้เลย ทว่าคราวนี้คุณพูนกลับรั้งทั้งตัวเขาและปลื้มเอาไว้เนื่องจากมีเรื่องสำคัญต้องการมาแจ้ง
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (3/4)
“น้ากินข้าวมาแล้วจริง ๆ ใช่ไหมจ๊ะ”“กินแล้วจริง ๆ สิ”น้ำแทบลมจับเมื่อต้องเดินตามเด็กจิ๋วที่พลังงานล้นเหลือมาตามถนนเยาวราช เผิงเด็กน้อยอยู่ในวัยที่กำลังโตส่วนเรามันกำลังสลายตัว ดังนั้นผลลัพธ์จึงเป็นการที่เราต้องขอให้เผิงไปซื้อน้ำหวานน้ำเย็นมาให้จิบระหว่างรอเจ้าของร้านสั่งลูกน้องยกกระสอบบรรจุจานชามช้อนขึ้นสามล้อ เหมือนว่าตัวเองมาเป็นตัวถ่วงมากกว่าผู้นำเลย ขนาดต้องให้เด็กมาดูแล นี่เราถึงวัยนั้นแล้วจริง ๆ น่ะหรือ“เผิง ขากลับอยากกินอะไรไหม เดี๋ยวน้าซื้อให้”“อยากกินไอติมหลอดจ้ะ!”“อื้อ ร้านชำที่เราเดินผ่านมาใช่ไหม?”“ใช่จ้ะ”ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงเอื้อเอ็นดูเด็กคนนี้เหลือเกิน เป็นเพราะหน้าคล้ายปลื้มคงไม่ใช่ เพราะเด็กทุกคนล้วนหน้าคล้ายกันไปหมดในสายตาเขา แต่คงเป็นนิสัยเถรตรงและขยันเหมือนกับปลื้มกระมัง สมัยอดีตหลายปีก่อน ก็เป็นเพราะความซื่อตรงของปลื้มที่ช่วยเราออกมาจากกรงขังได้ชั่วขณะหนึ่ง เด็กคนนี้หากขัดเกลาสักหน่อยคงโตมาได้อย่างดีเป็นแน่“แล้วนี่บ้านเราอยู่ไหนเหรอ?”“กระท่อมที่คนอยู่กันเยอะ ๆ จ้ะ”“เหรอ...”
องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ บทที่ ๒๒ อดีต ปัจจุบัน อนาคต (2/4)
‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ.๒๔๙๑“พี่น้ำ เมื่อคืนฝันร้ายเหรอครับ?”“พี่เหรอ?”ปลื้มเล่าให้เราฟังว่าเมื่อคืนในขณะที่ปลื้มสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึก เห็นเรานอนขดตัวสั่นอยู่ใต้ผ้าห่มทั้งยังขมวดคิ้วละเมอพูดภาษาญี่ปุ่นที่ปลื้มฟังไม่ค่อยออก เราจึงนึกออกในทันทีว่าเมื่อคืนตัวเองได้กลับไปฝันเรื่องราวเดิม ๆ อีกครั้ง สงสัยคงมีสาเหตุมาจากที่เราเอาแต่ครุ่นคิดถึงประโยคที่คุณป๊าบอกมากระมัง“พี่ไม่เป็นไรแล้ว เราลงไปอาบน้ำก่อนเถอะ”“ครับ เดี๋ยวผมต้มน้ำร้อนใส่โอ่งให้พี่ด้วยนะ”“ขอบใจนะปลื้ม...อือ”เจ้าของชื่อส่งยิ้มหวานให้พี่หมอ ก่อนจะเดินไปหยิบผ้าผ่อนมาคลุมตัวกันหนาวเดินออกไปจากห้องพร้อมปิดประตูให้พี่หมอได้ใช้เวลาอยู่กับตัวเอง ปลื้มเดินหาวลงมาเปิดไฟชั้นสองไล่ลงมายังชั้นหนึ่ง แล้วจึงเดินเข้าครัวตั้งเตาต้มน้ำร้อนเมื่อสักครู่เราไม่ได้บอกพี่ไปว่าเรารู้จักคำคำหนึ่งท่ามกลางเสียงละเมอทั้งหมด ‘โอคาดะ’ มันเป็นชื่อที่เราต้องใช้เวลานึกสักครู่ก่อนจะจำได้ แต่เมื่อความทรงจำหนึ่งกลับมาแล้ว ห
Anda juga akan menyukai
ตั้งใจท้อง
saengram2.4K Dibacaมู่เหรินจอมคนอัจฉริยะ
พิมพ์สีทอง / หยุ่นไฮ่ / ฉินมอร์2.7K Dibacaรวมเรื่องสั้นวาย เน้นขายความฟิน
minibikini2.9K Dibacaผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI]
ณ ธารา2.0K Dibacaคลินิกลับของสัตวแพทย์
มะลิซ้อน ซ่อนใจ430 DibacaFuture Detective ภาคเอกบทแห่งวรวงศ์ษา
Light Pandora152 Dibacaสารถีคู่ใจ
นิชา อลีนา463 Dibacaพิษราคะพันธนาการรักพระชายา
พิมพ์ใจ300 Dibaca
