LOGIN“へえ...お前は脱走兵の息子か。” เห...เธอเป็นลูกของชายหนีทหารเหรอ
“!!”
ยิ่งไปกว่านั้นไม่รู้อีกฝ่ายไปสืบประวัติเขาในฐานข้อมูลอย่างไร จึงทราบว่าแท้จริงแล้วตัวเขามีสถานะคล้ายกับผู้ต้องหา และต้องได้รับโทษทัณฑ์เช่นเดียวกับบิดามารดา ไหนนามสกุลที่เขาใช้ก็มีกันเกร่อ ใช่ว่าคนจะหาจุดเชื่อมโยงกันได้ง่าย ทว่าทำไมชายคนนี้ถึง...
“私を上層部に報告させたくないなら、今後は俺の命令に従え。” ถ้าไม่อยากให้ฉันรายงานเบื้องบน ต่อจากนี้ทำตามที่ฉันสั่งซะ
จากความสัมพันธ์ฉันคู่รัก กลายเป็นเจ้านายและทาสไปโดยปริยาย แม้โดยทั่วไปอีกฝ่ายจะเป็นผู้บังคับบัญชาที่ไม่ได้ออกคำสั่งพร่ำเพรื่อ แต่เมื่ออยู่กับเขาสองต่อสองแล้วมันจึงนับเป็นคนละเรื่อง
ตอนอยู่สยาม หากไม่นับรวมเวลาทำงานในสถานพยาบาล เขามักสวมเสื้อแขนสั้นและกางเกงขาสามส่วนเพื่อความคล่องตัว ทว่าเมื่อมาอยู่อาศัยที่ญี่ปุ่น เขาจำเป็นต้องนุ่งห่มเสื้อผ้าแขนขายาวปิดบังบาดแผลต่างชนิด ไม่ว่าจะเป็นแผลถลอก แผลฉีกขาด แผลฟกช้ำ แผลห้อเลือด แม้แต่แผลไหม้ที่เกิดจากการถูกน้ำตาเทียนหยดใส่
แน่นอนว่าร่างเขาไม่สามารถฟื้นฟูทันในทุกครั้งของการใช้งาน มีบ้างที่แผลกลับมาเปิดหรือสาหัสกว่าเดิม แต่คนรักหาได้สนใจไม่ เอาแต่ถาโถมแรงเข้าใส่กระทั่งเขาสลบไปนั่นแลจึงได้เวลาหยุด
จะมีก็เพียงน้องชายทางสายเลือดอย่าง 岡田 暖機 (โอคาดะ ดันกิ) เท่านั้นที่เห็นใจ หากมีเวลามักเป็นเจ้าตัวที่คอยแอบช่วยเหลือเขาอยู่ลับหลังพี่ชายบ้าอำนาจ
“あの人が兄さんの顔を殴ったのですか!?” นี่เขาถึงขั้นต่อยหน้าพี่เลยเหรอครับ!?
“大丈夫だ。彼はもう力を緩めると言っていたよ。” ไม่เป็นไรหรอก เขาบอกจะเบาแรงลงแล้ว
“ですが、兄さんはこんなに目が腫れているではありませんか!” แต่พี่ตาบวมขนาดนี้! –
“もういい。私は本当に平気だよ。” เอาเถอะ พี่ไม่เป็นไรจริง ๆ
เหมือนอีกฝ่ายจะมองตัวเขาเป็นพี่ชายมากกว่าญาติทางสายเลือด นั่นจึงส่งผลให้โอคาดะเคืองนิด ๆ สุดท้ายทุกอย่างก็สะสม และวกกลับมาลงบนเตียงเช่นเดิม
ทุกอย่างย่ำแย่จวบจนสงครามโลกครั้งที่ ๒ ปะทุขึ้น เขาถูกดึงมาอยู่ในหน่วยเดียวกันกับคนรัก แม้ไม่ได้เต็มใจก็ตาม ทว่าจะให้ทหารชั้นผู้น้อยขัดคำสั่งผู้บังคับบัญชาอาจส่งผลกระทบหนัก ไม่ใช่ในมุมหน้าที่การงานแต่เพียงอย่างเดียวทว่าเรื่องอื่นก็ด้วย
เขาปวดใจนักที่ต้องเห็นคนฆ่าฟันกัน ในฐานะแพทย์คนหนึ่ง การทะเลาะเบาะแว้งทั่วไปจนเกิดแผลเล็กน้อยยังพอรับได้ ทว่าสงครามที่นำพาอาการบาดเจ็บอันเสี่ยงถึงชีวิต เขาไม่เคยเห็นดีเห็นชอบกับมันแม้เพียงนิด คนออกคำสั่งเหล่านั้นเห็นชีวิตมนุษย์เป็นอะไร รู้หรือไม่กว่าคนคนหนึ่งจะเติบโตขึ้นมาได้มันยากลำบากขนาดไหน ไม่มีใครฉุกคิดถึงสิ่งนี้เลยหรือ
สุดท้ายแล้วฟันเฟืองชิ้นเล็กอย่างเขาไม่อาจปรับเปลี่ยนอะไรได้ นอกเสียจากการเล่นไปตามบทบาทที่ได้รับ จนเขาตั้งคำถามว่าเมื่อไรจะได้หลุดออกไปจากสถานการณ์น่าอึดอัดแบบนี้เสียที
คงเพราะเราตอนอาบน้ำแต่งตัวกำลังคิดเรื่องนั้นเรื่องนี้โดยเฉพาะเรื่องของปลื้มกระมัง จึงไม่รู้ว่าตัวเองติดกระดุมผิดตั้งแต่เม็ดแรก ทว่าน้ำก็คิดอะไรสนุก ๆ ออก ช่วงนี้ปลื้มดูเครียดเป็นพิเศษ แกล้งให้อารมณ์ดีขึ้นมาสักหน่อยคงดี“ถ้าอย่างนั้นเราช่วยพี่ใส่เสื้อได้ไหม?”“จะ...จะดีเหรอครับ!”“ฮ่า ๆ พี่ทำเองก็ได้นะ”ปลื้มมองเจ้าพี่หัวเราะร่ากับความขวยเขินของตัวเองก็หน้ามุ่ย พี่น้ำจะมองเขาเป็นเด็กไม่มีพิษมีภัยไปจนถึงเมื่อไร ว่าแล้วก็จัดการส่งมือไปปลดกระดุมตรงคอปกออกทันท่วงที ทำคุณหมอสะดุ้งตกใจไม่ใช่น้อย“ผมทำเอง”“ไหนปลื้มบอกพี่ว่า-“ผมจะทำเอง”น้ำตัวแข็งทื่อราวกับรูปปั้นเมื่อมือสีกร้านแดดเอื้อมเข้ามาปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองทีละเม็ดอย่างแผ่วเบา หัวใจในอกเต้นรัวอย่างบ้าคลั่งจนแทบจะทะลุออกมานอกอกทุกครั้งที่ข้อนิ้วเผลอเลยมาโดนผิวกาย จนเมื่อคนเด็กกว่าปลดกระดุมเม็ดสุดท้ายออกจนแผ่นอกแบนราบสัมผัสกับลมหนาว แทนที่สองมือนั้นจะย้อนขึ้นมาติดกระดุมให้ถูกต้อง กลับเลยไปค้ำร่างกับเก้าอี้กลมพร้อมเงยหน้าขึ้นมองอย่างมีเลศนั
วันนี้ปลื้มไม่ต้องทำงานทำการกันแล้วเพราะแค่คิดถึงเรื่องฉากล่อแหลมก็หมดเวลาไปค่อนวัน ไอ้เราก็กระไร ตักก็ได้นอน ปากก็ได้จูบ ร่างกายยังจะแสดงความโลภในราคะออกมาต่อหน้าพี่หมออีก ต่อให้ไม่นับเรื่องเคารพธงชาติยามเช้า เรื่องเมื่อคืนก็น่าอายอยู่ดี พี่น้ำต้องเจอกับอะไรมา เอ็งรู้ดีไม่ใช่หรือ แรงเอ็งไม่ใช่น้อย ๆ ถ้าเกิดตามใจอยากไม่ควบคุมอารมณ์ให้มั่นแล้วละก็สักวันพี่หมอคงเก็บกระเป๋าหนีจากไปเป็นแน่เถ้าแก่หน้าเตาไฟกระซิกร่ำไห้น้ำตาตกใน ทำให้ในสายตาลูกน้องคนงานในครัวต่างหวาดระแวงไม่รู้เจ้านายแกจะอารมณ์ไหน ยิ่งวันนี้คุณหมอท่านไข้จับต้องพักรักษาตัว หากพวกเขาทำอะไรไม่ถูกใจจนโดนเหวี่ยงวีนขึ้นมาคงไม่มีใครมาห้ามทันปลื้มคิดว่าหลังจากมื้อเที่ยงจะหลบหน้าพี่หมอสักพักเพื่อเตรียมใจ แต่ระยะเวลาราวหกชั่วโมงกว่าไม่ได้ทำให้เราใคร่ครวญในเรื่องกามตัณหาลงไปได้เลยตกเย็นเมื่อไม่มีลูกค้าจองห้องจนดึกเราก็ต้องเอาใบเสร็จรับเงินอย่างง่าย และใบเสร็จการซื้อวัตถุดิบมาช่วยกันทำบัญชีกับพี่น้ำหลังอาบน้ำทานมื้อเย็นเสร็จ จากปกติพี่หมอซึ่งน่ามองเป็นทุนเดิม พอสอดส่องสายตาไปยังมือข้างที่เคยจับตรงนั้นเสียเต็มคร
เนื่องจากเราโดนปลื้มกำชับว่าห้ามออกจากห้องนอนนอกเสียจากลงมาเข้าห้องน้ำและห้ามจับดินสอปากกาทำงานเป็นอันขาด สิ่งที่ทำได้หลังจากตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังการนอนกลางวันคงเป็นการนั่งฟังวิทยุอ่านหนังสือพิมพ์ดูแค็ตตาล็อกสินค้าของเดือนก่อนไปพลางแม้ส่วนตัวจะไม่ต้องการซื้ออะไรเลยแสงยามสายส่องกระทบแผ่นกระดาษหนังสือพิมพ์ที่กางอยู่บนมือ เสียงพลิกหน้ากระดาษเบา ๆ ผสมผสานไปกับกลิ่นหมึกพิมพ์ที่คุ้นเคย ดวงตาเรียวคมไล่อ่านตัวอักษรเรียงพิมพ์ที่แน่นขนัดอย่างใจเย็น ข่าวคราวความเคลื่อนไหวจากเมืองหลวงและเหตุการณ์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในท้องถิ่นถูกซึมซับเข้าไปในห้วงความคิดอย่างช้า ๆ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการพิจารณาไม่ต้องการเกษียณอายุราชการของรัฐบาลปัจจุบัน ข่าวรัฐบาลประเทศอื่น ปัญหาค่าครองชีพที่สูงเป็นประวัติการณ์ในไทย ข่าวรถรางรับกลับเข้าโรงเก็บจนหกคะเมนบนสะพาน รวมไปถึงหน้าโฆษณาสินค้าราคาแพง แต่ที่บันเทิงใจที่สุดเห็นจะเป็นละครวิทยุที่พากย์ได้เร้าอารมณ์‘ปฏิญาณมาเดี๋ยวนี้’‘ตามแต่เจ้าดีกว่า ยอดรัก’‘เทวะ! ข้าแต่จุฬาตรีคูณอันศักดิ์สิทธิ์ หากอง
น้ำเพ่งสายตามองเด็กน้อยตรงหน้าผ่านแสงสลัวจากตะเกียงก็อมยิ้มขบขันไปกับหน้าแก้มแดงแจ๋เป็นลูกท้อของเด็กน้อยที่หยิบหมอนมาวางทับบังกลางกายไม่ให้เขาเห็น“อึดอัดหรือเปล่า?”“พี่ก็น่าจะรู้นี่ครับ...”“ถ้าพี่ไม่เป็นหวัดคงอาสาช่วยเราไปแล้ว แคก!”“ต่อให้พี่ไม่ป่วย ผมก็ไม่ให้ช่วยหรอก...”ปลื้มหน้ามุ่ยนั่งขดไปกับหมอนรอปรอทวัดไข้ทำงานเสร็จ จิตใจเราเมื่อครู่ไม่ได้คิดถลำลึกไปไกลขนาดนั้นเสียหน่อย แต่ไม่รู้ทำไมพอดวงตาได้เห็นเรือนร่างที่ถูกปิดมานานแล้วมันจึงรู้สึกตื่นเต้นขนาดนำพาเลือดไปคั่งในส่วนนั้นได้ ไหนจะจังหวะล้มมาทับกัน หากพี่เจ้าจับนานไปอีกหน่อย เขาคงเอาไม่ลง“ใช้แค่มือเอง ไม่ได้เหรอ?”“ไม่ครับ”“อายเหรอ?”“ฮึ่ม...”คนแก่กว่าหยอกเย้าเพื่อเชยชมความน่ารักของเด็กน้อยพอให้กระชุ่มกระชวย แต่น้ำก็แอบเสียดายหากจะไม่ได้รู้รสนิยมของปลื้ม หลายครั้งที่มีประเด็นให้กลับมาคิดเรื่องนี้ เราจึงได้แต่สงสัยและคาดเดาไปต่าง ๆ นานา ว่าบางทีเจ้าตัวอาจชอบให้คู่ดูใสซื่อไม่ประสีประสา หรืออาจเป็นไปในทางตรงกันข้ามที่เต็มไปด้วยประสบการณ์ ไม่ต้องเ
“ปลื้ม พี่หนาวแล้วนะ”“คะ...ครับ! จะรีบเช็ดนะครับ!”น้ำถ้าทำเองได้คงทำเองไปแล้ว แต่แขนมันแทบไม่มีแรงเลยนี่สิ แถมท้องดันมาหิวในเวลาที่ไม่สมควรที่สุดอีก ไม่มีแรงทำอะไรเลยนอกจากพูดนู่นพูดนี่แล้วก็ล้มตัวนอนคนแก่กว่าบนฟูกค่อย ๆ กลับมาสวมเสื้อปกปิดร่างกายเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนลงไปเช็ดขาซึ่งพับขากางเกงขึ้นมาได้จนสุดความยาว ปลื้มไม่ได้ทักถึงร่องรอยตามตัวของเราเลยนอกจากมองและเลื่อนผ่านไป ยามนี้อีกฝ่ายคงเข้าใจได้ในทันทีว่าพวกมันเหล่านั้นมีสาเหตุมาจากสิ่งใด“พี่...ไม่ทายาเหรอครับ...”“ทาสิ แต่หยุดไปน่ะ”“ผมรู้เหตุผลได้ไหมครับ...”“ตอนนั้นพี่ยังเด็ก คิดว่าถ้าผู้ชายคนนั้นเห็นรอยแผลพวกนี้แล้วจะนึกสงสารพี่ขึ้นมาบ้าง”ทันใดนั้นคนเด็กกว่าก็หลบตาด้วยความรู้สึกผิดทันที เพราะรู้ดีว่าผลลัพธ์มันไม่เป็นเช่นนั้น สิ่งที่ตัวเราผู้ใสซื่อจงใจส่งสัญญาณ มันไม่เคยไปถึงคนที่ตามืดบอดได้แม้สักครั้ง เจรจาก็แล้ว อะไรก็แล้ว แต่ก็ยัง...“ผมสัญญา”“หือ? ...”“ผมสัญญาว่าจะดูแลพี่เป็นอย่างดีครับ”เสียงทุ้มติดเล่นสั่นไหวสอดคล้องไปกับความเศร้าหม
“พี่รบกวนเราอีกแล้ว”“ไม่รบกวนเลยครับ ผมเองก็อยากดูแลพี่ให้ดี”คนแก่กว่าฟังก็พอเดาออกว่าประโยคนั้นมีความรู้สึกผิดในอดีตปะปนอยู่ จึงส่งมือขึ้นไปลูบศีรษะทุยแผ่วเบาแทนคำชมที่ยามนี้อาจเปล่งเสียงออกมาได้ค่อนข้างลำบาก“เพราะผมทำให้พี่เครียดคิดถึงเรื่องเมื่อก่อนแท้ ๆ ...”“เด็กโง่ ไม่ใช่สักหน่อย…แคก! พี่มักเป็นหวัดช่วงเปลี่ยนฤดูมาแต่ไหนแต่ไรแล้ว”“จริงเหรอครับ...”“เป็นมาตั้งแต่เด็กเลย”“จริงนะ ไม่ใช่ว่าพูดเพราะปลอบใจผมนะ”“พี่พูดจริง ๆ”น้ำส่งมือไปแตะอวัยวะเดียวกันที่กำลังบิดผ้าหมาดน้ำเป็นการย้ำคำตอบ พร้อมอธิบายต่อว่าตัวเองขี้โรคขนาดไหนในช่วงผลัดเปลี่ยนสภาพอากาศ โดยเฉพาะหน้าฝนมาหน้าหนาวช่วงสิ้นปีแบบนี้ยิ่งหนัก คุณยายท่านที่เคยเลี้ยงเขาก็ทักอยู่บ่อย ๆ ว่าร่างกายเราไม่คิดจะเป็นโรคอื่นนอกจากไข้หวัดบ้างเลยหรือ“ดังนั้นไม่ต้องโทษตัวเองแล้ว เข้าใจไหม”น้ำไม่รู้แล้วว่าตัวเองปลอบเด็กขี้กังวลคนนี้มาแล้วกี่ครั้ง เพียงแต่ช่วงหลังมานี้ปลื้มค่อนข้างห่วงหน้าพะวงหลังจนชวนให้เขาวุ่นวายใจพิกล แม้อีกฝ่ายจะบอกแล้วว่าสาเหตุ
![ผัวของผมมันคลั่งรักเกินไปแล้วนะ [YAOI]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)






