บทที่ ๓ อยากได้ (3/5)

ต.ท่าตะเภา อ.เมิงชุมพร จ.ชุมพร พ.ศ.๒๔๘๔

วันนั้นเป็นเช้าวันที่กองทัพญี่ปุ่นตั้งใจบุกท่านางสังข์ จ.ชุมพร แต่เกิดการล่าช้าขึ้นเนื่องมาจากความแปรปรวนทางสภาพอากาศ ทว่าทุกอย่างสิ้นสุดลงด้วยความรวดเร็วโดยฝ่ายที่เสียหายหนักคือฝั่งญี่ปุ่น ที่หากไทยไม่ยอมยกธงขาว บางทีคงมีผู้เสียชีวิตมากกว่านี้

ยิ่งไปกว่านั้นเมื่อโอคาดะมาทราบทีหลังว่าคู่ต่อสู้ในครั้งนี้เป็นเพียงกลุ่มเยาวชนอายุไม่ถึง ๒๐ ก็หัวเสีย เข้าอาคารมาพาลใส่เหล่าทหารจนได้แผลปางตายไปหลายคน ยังดีที่เขาต้องทำงานพยาบาล จึงยังไม่ถูกเพ่งเล็งมากนัก

นายแพทย์เร่งเดินตรวจตราเหล่าคนเจ็บโดยไม่แบ่งพรรคแบ่งพวก จนมาเจอผู้ชายหน้าตาเด๋อด๋าคนหนึ่งนั่งแหมะอยู่บนเตียงดูไม่เป็นเดือดเป็นร้อน ทำหน้ายิ้มถามอาการคนไข้ท่านอื่นไปทั่ว ตัวเขาที่ไม่ต้องการเสวนาให้มากความจึงเดินเข้าไปมองหาบาดแผลที่เห็นได้ด้วยตาเปล่าก่อนจะถามคำถามเท่าที่จำเป็นเพื่อรักษาเวลา

“นอกจากแผลถลอกสองจุดนี้ มีตรงไหนอีกไหมครับ?”

“ไหล่หลุดครับ...”

“ครับ”

หลังจากนั้นเราจึงเปิดเสื้อมองตรวจสอบข้อกระดูกที่บิดผิดรูป ก่อนจะหันไปประสานงานพยาบาลผู้ช่วยและผละไปเตียงต่อไป

ผู้ชายคนนั้นมีรูปร่างสันทัด สีผิวกร้านแดด มีรอยกระสุนเก่าที่สมานแล้วฝังร่างประปราย ทว่าสิ่งที่ติดตาเห็นจะเป็นใบหน้าเกลี้ยงเกลา ดวงตาเล็กหยีอย่างชนชาวจีน และรอยยิ้มมุมปากที่มักยกขึ้นอยู่เสมอราวกับเป็นธรรมชาติอยู่แล้ว น่าสงสัยเหลือเกินว่าเหตุใดตัวเขาจึงหงุดหงิดทั้งที่อีกฝ่ายไม่ทันได้ทำอะไร หรือเพราะตัวเขาในตอนนั้นไม่แม้แต่จะกล้ายิ้มกันแน่

“หนีบเอาไว้ครับ คุณล้มฝั่งไหนครับ?”

“ฝั่งนี้...ครับ”

คนไข้ถัดมาคือคนที่จะกลายมาเป็นที่พึ่งหลาย ๆ อย่างให้แก่เขา ในตอนนั้นคุณแก้วเป็นลมไข้ขึ้นและสลบไปเพราะตากลมฝนผนวกกับความเครียดสะสม เพราะคนรักที่ไปร่วมสงครามกลับมานอนเป็นผักจึงยังทำใจไม่ได้

‘เดี๋ยวครับ...คือ คุณหมอได้ตรวจคนไข้ที่ตัวใหญ่ ผิวแทน เสื้อชุดทหารไทยบ้างไหมครับ’

‘เพื่อนของผมน่ะครับ ผมอยากทราบอาการเขา’

เจ้าตัวถามถึงคนอื่นโดยไม่ดูสภาพตัวเองว่าอิดโรยแค่ไหน กระนั้นกลับตัวสั่นเกร็งกำผ้าปูแน่น แสดงท่าทีเป็นห่วงโดยไม่ปิดบัง หากจำลองว่าคนตรงหน้าเป็นตัวเขาที่อาจสูญเสียคนรักไปในสงคราม จะยังมีอารมณ์มาแกล้งเสียใจหรือเปล่า

“ตามมาครับ”

“ผมไปด้วย!”

จู่ ๆ ทหารไทยที่ไหล่ถูกจัดกลับเข้าที่ก็โพล่งขึ้นมาท่ามกลางบทสนทนา ตัวเขาที่ไม่ชอบเสียงเจี๊ยวจ๊าวและความวุ่นวายเป็นทุนเดิมจึงหันไปมองด้วยอคติ

“คุณเป็นอะไรกับคนไข้รายนี้ครับ”

“เขาเป็นเพื่อนเหมือนกับผมครับ”

ทหารคนนั้นเป็นคนพิลึกพิกล ชอบเข้าหาทหารญี่ปุ่นอย่างเขาอย่างหน้าไม่อาย ส่งยิ้มให้ราวกับเราไม่เคยเป็นศัตรูต่อกัน โดยอ้างว่า ‘รัฐบาลไทยยอมรับพวกคุณแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องตีกัน’

ช่างเป็นประโยคที่แสนจะซื่อตรงและไร้เดียงสาในสายตาเขาเหลือเกิน ไม่เหมาะกับคนที่มีแผลตามตัวเลยสักนิดเดียว นอกจากนี้เจ้าเด็กหน้าตี๋มักปรากฏตัวในสถานการณ์ที่ตัวเขาตกอยู่ในสภาพดูไม่ได้

เรื่องมันเกิดในตอนที่โอคาดะหันเหความสนใจไปที่นางรำชาวไทยอย่างคุณแก้ว ตัวเขาที่เป็นห่วงความปลอดภัยของคนบริสุทธิ์จึงกลั้นใจเข้าไปตักเตือนไม่ให้เหตุการณ์เลยเถิด

“岡田さん、一体何を企んでいらっしゃるのですか。” คิดจะทำอะไรกันแน่ครับ คุณโอคาดะ

นายทหารร่างยักษ์ไม่ตอบกลับสิ่งใด เพียงแต่ละความสนใจจากบุหรี่ในมือ เหลือบหันมองคุณหมอคนสวยที่ลากตนมาพูดคุยหลังอาคาร

“あなたはあの二人を瀕死になるまで痛めつけ、ケオさんを尾行する者まで送った…” คุณลงโทษสองคนนั้นจนปางตาย ส่งคนสะกดรอยตามคุณแก้ว-

“で、お前はどう思うんだ？” แล้วเธอคิดว่าอย่างไรล่ะ