보관함
검색
홈 / วาย / องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ / บทที่ ๔ เด็กดี (2/4)

공유

บทที่ ๔ เด็กดี (2/4)

작가: นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)
last update 게시일: 2026-08-24 08:00:15

“อร่อยมากเลย ลำบากเราแล้ว”

“มะ...ไม่หรอกครับ! มันไม่ได้ยากด้วย”

ปลื้มลุกลี้ลุกลนหลังโดนชมฝีมือ ใช่ว่าลูกค้าจะไม่เคยชมเลย แต่สถานการณ์แบบนี้เขาทำตัวไม่ถูกจริง ๆ ผ่านมาจนอายุใกล้สามสิบแล้ว ไม่อยากดูเป็นเด็กในสายตาคุณหมอเท่าไรหรอก

“ว่าแต่คะ-พี่ ปีนี้...อายุเท่าไหร่แล้วเหรอครับ ถ้าไม่สะดวกใจไม่ต้องตอบก็ได้นะครับ”

“สี่สิบแล้วล่ะ”

แม่งเอ๊ย! ขนาดอายุยังตรงใจ เป็นตั้งคุณหมอรักษาคนไข้ ทั้งเก่งฉลาด จิตใจดีมีเมตตา มารยาทงามเป็นที่หนึ่ง ทั้งยังมีหน้าสะสวยเกลี้ยงเกลา หุ่นสมส่วนเพรียวบาง มีตรงไหนให้ติได้บ้าง! นี่มันความสมบูรณ์แบบมีชีวิตชัด ๆ

น้ำเห็นเจ้าเด็กเครื่องค้างไม่ไหวติงราวกับคิดอะไรบางอย่างก็ยกยิ้ม เจ้าตัวต่อให้มีส่วนที่เปลี่ยนไปจากแต่ก่อน ทว่าแบบนี้กลับดูดีไปอีกแบบ

“ถ้าเราจะเปลี่ยนเสื้ออาบน้ำ พี่ออกไปรอข้างนอกได้นะ”

“เดี๋ยวผมเอาเสื้อลงไปเปลี่ยนในห้องน้ำเอาได้ครับ”

ว่าแล้วก็เดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าเตรียมลงไปล้างเนื้อล้างตัว ให้มาอยู่สองต่อสองกับแขกทั้งที่ตัวเหม็นเหงื่อคงเสียมารยาทแย่

ปลื้มคิดพลางคัดแยกเสื้อผ้าที่จะนุ่งหลังอาบน้ำออกมา ในเมื่อมีแขกมาร่วมห้องด้วยก็ควรสวมเสื้อนอน และตู้เสื้อผ้าเขาไม่ได้มีของเยอะเมื่อเทียบกับขนาด หากพี่หมอไม่รังเกียจให้มาใช้แขวนผ้าพักไว้อีกฝั่งก็น่าจะสะดวกเจ้าตัว ประเดี๋ยวขึ้นมาจัดตู้ให้ต่อก็แล้วกัน

“ขอโทษที่จู่ ๆ ก็มารบกวนนะ พี่น่าจะโทรจองโรงแรมแถวนี้ไว้ก่อนแท้ ๆ”

“ไม่เป็นอะไรเลยครับ พี่หมอน้ำทั้งคน”

เจ้าของห้องบอกกล่าวไปอย่างไม่คิดอะไร แล้วจึงหยิบผ้าขาวม้าพาดบ่าขอตัวออกไปจากห้อง ปล่อยให้เจ้าของชื่อขวยเขินกับชื่อที่เจ้าเด็กคิดให้ ไม่เคยถูกเรียกแบบนั้นมาก่อนเลย พอออกจากปากเด็กคนนั้นยิ่งไปกันใหญ่

นายแพทย์ที่จับช้อนอยู่เลือกละมือจากมัน เลือกจับประคองหน้าอันร้อนผ่าวของตนเอง คราวเหลือบมองสภาพขวยเขินในกระจกบานเล็กบนผนังก็อายเด็กมัน ทั้งที่เจ้าตัวไม่ได้อยู่ในห้อง

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

เราผ่านคืนแรกในห้องนั้นมาได้อย่างสุขสบายกว่าที่คิดนัก เมื่อคืนปลื้มดูแลบริการความสะดวกให้เขาเป็นอย่างดี หาหยูกยากันยุงมาจุดระหว่างเขาไปอาบน้ำ กางมุ้งให้กว้างคลุมฟูกเสริม ไหนจะแบ่งส่วนตู้เสื้อผ้าให้แก่เขาอีก ทั้งที่ตัวเขาขอมานอนดื้อ ๆ แท้เชียว สงสัยคงเป็นธรรมชาติของคนดีกระมัง ดังนั้นเช้าวันนี้เขาว่าจะทำอะไรตอบแทนเจ้าเด็กมันสักหน่อย

น้ำตื่นมาในชุดเสื้อผ้าแขนขายาวเหมาะแก่ยามราตรีที่เต็มไปด้วยไอน้ำค้าง ยามนี้เวลาพึ่งผ่านมาถึงตีสามครึ่ง อีกไม่กี่นาทีคงได้เวลาตื่นของเจ้าเด็กที่บอกไว้เมื่อคืน เห็นว่าเขาสามารถตื่นสายกว่านั้นได้ตามสบาย แต่จะให้นอนกินบ้านกินเมืองในขณะที่เจ้าบ้านทำงานงก ๆ น่ะหรือ

เพราะไม่อยากรบกวนการพักผ่อน คุณหมอคนสวยจึงค่อย ๆ ลุกขึ้นจากเบาะรองนอน มาแง้มหน้าต่างสอดส่องพื้นที่แถวร้าน เมื่อคืนก่อนนอนเขายังได้ยินเสียงคุยเสียงรถวิ่งประปรายอยู่ นึกว่าดึกดื่นป่านนี้จะพากันปิดร้านไปเกือบหมดแต่ไม่เลย ปลื้มบอกว่าถนนเส้นนี้ยังน้อย เมื่อเทียบกับเส้นหลักที่บางร้านเปิดตลอด ๒๔ ชั่วโมงเสียด้วยซ้ำ สมกับสมญานามย่านการค้าที่ไม่มีวันหลับใหล

이 작품을 무료로 읽으실 수 있습니다
QR 코드를 스캔하여 앱을 다운로드하세요
이전 챕터 다음 챕터

최신 챕터

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (2/4)

    “แล้วทำไมช่วงนี้พี่ดูไม่เป็นตัวของตัวเองเลย”ปลื้มคลายมือเปลี่ยนมากอดเอวบางอย่างหลวม ๆ จ้องมองแววตาภายใต้แว่นกรอบเงินด้วยความเป็นห่วงจากใจ ปกติแม้แต่เรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ พี่น้ำก็มักจะนำปัญหาขึ้นมาพูดคุยว่าชอบไม่ชอบอะไร ไม่ว่าปัญหาของเขามันจะใหญ่โตเพียงใด แต่พี่หมอมักมองในมุมกลับและทำให้โจทย์นั้นถูกแก้ไขได้อย่างง่ายดาย“พี่...”“เรื่องทหารญี่ปุ่นเหรอครับ”พอโดนจี้หนักเข้า คนแก่กว่าจึงจำเป็นต้องพยักหน้าตอบรับออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก ขณะเดียวกันปลื้มรู้แน่ชัดถึงเหตุดังกล่าวกลับยิ่งทวีคูณความสงสัย ตั้งแต่รอยบนลำคอที่พี่เจ้าปฏิเสธจะให้คำตอบ แผลต่าง ๆ ตามแขนซึ่งมักถูกปกปิดด้วยเสื้อผ้าอยู่เสมอ เราไม่เคยได้รับสิทธิ์ที่จะรู้เรื่องราวเบื้องลึกเบื้องหลังอันแท้จริง ต่อให้จะสนิทสนมจนเรียกได้ว่าเป็นคนรักก็ตาม“คราวนี้พี่เล่าให้ผมฟังได้ไหมครับ ว่าทำไมพี่ถึงกลัวขนาดนี้”“ปลื้ม มันไม่น่าฟังหรอกนะ”“เพราะมันไม่น่าฟัง ผมเลยอยากให้พี่แบ่งสิ่งที่พี่กำลังแบกอยู่มาให้ผมบ้าง”“ถ้ารู้แล้ว เราอาจจะรังเกียจพี่ก็ได้นะ”“เรื่องแบบนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้น

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๔ ปลายทางที่หวัง (1/4)

    ป๊าม้าที่อยู่บนสวรรค์มองลงมาคงเห็นชีวิตฉันกำลังดำเนินไปอย่างปกติ แต่ลูกคนนี้นับวันยิ่งรู้สึกไปไม่เป็นด้วยเรื่องของพี่หมอคนสวย หาใช่ร้านวิภาโภชนาไม่!พี่น้ำตั้งแต่รู้ว่าอดีตทหารญี่ปุ่นบางส่วนผันตัวมาเข้ากลุ่มกับโจรขโมยซึ่งกำลังไล่ลงมาระรานชาวพระนคร อีกฝ่ายก็อยู่ไม่เป็นสุข ออกสีหน้ากระวนกระวายเหม่อลอยอยู่เป็นนิจ จนจากที่จะได้เปิดคลินิกก็ไม่ได้เปิดเนื่องจากพี่บอกว่าต้องการยืดเวลาออกไปเพื่อช่วยงานให้ร้านวิภาโภชนาเสถียรมากกว่านี้ แม้เราจะรู้อยู่เต็มอกว่าพี่กำลังตื่นตระหนกไปกับข่าวพวกนั้นคืนที่ผ่านมาเรายังคงได้นอนพูดคุยถามไถ่สัพเพเหระ รวมไปถึงประเด็นที่พี่หมอกำลังให้ความสนใจเป็นพิเศษถึงขั้นนอนหลับ ๆ ตื่น ๆ กลายเป็นลูกโซ่ต่อมาให้เจ้าตัวเพลียตลอดทั้งวันจนเราชักเป็นห่วง“พี่ ผมต้มชามาให้ดื่มก่อนนอนครับ”“อือ...ขอบใจนะ”“ให้ผมปิดหน้าต่างบังลมดีไหมครับ?”“ได้สิ”คนแก่กว่าบนโต๊ะทำงานตอบกลับเสียงอ่อน รับไออุ่นจากถ้วยกระเบื้องเข้ามาอยู่ในฝ่ามือ ทำให้ความเย็นที่แผ่ซ่านเข้ามาตามแรงลมยามค่ำคืนลดน้อยลงไปได้บ้าง ก่อนจะยกมือขึ้นกระชับเสื้อคลุมกันหนาวให้

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (4/4)

    ‘ผมว่าจะซื้อ...ไม่ก็...’เผลอ ๆ อาจไม่ใช่แค่มีความเป็นไปได้เสียด้วยซ้ำ เพราะโอคาดะพูดภาษาไทยได้มากพอ ๆ กับเขา ตัวเลือกที่ดีที่สุดคือที่สยามประเทศอย่างไม่ต้องสงสัย หากมันดันเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งของกองโจรใดกองโจรหนึ่ง หรือลักลอบทำงานโดยปิดบังตัวตน ก็มีความเสี่ยงที่เขาจะได้เจอกับมันมิใช่หรือ ถ้ามันกลับมาจะทำอย่างไร เขาเองก็ถือเป็นทหารหนีทัพ มันคงไม่เอาคืนหรอกใช่ไหม หากเป็นจริงแล้วปลื้มคนที่ใกล้ตัวเขาที่สุดจะเป็นเช่นไร ต่อให้จะสิ้นไร้ไม้ตอก แต่คนอย่างโอคาดะไม่มีทางอยู่เฉยหากมีสิ่งใดมาขวางหูขวางตา“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“พี่ครับ!!”“อะ...อื้อ ปลื้ม พี่ขอโทษ เมื่อกี้เราพูดว่าอะไรนะ”“ผมบอกว่าจะสั่งปืนมาเก็บไว้ชั้นล่างครับ”“ต้องทำถึงขนาดนั้นเลยเหรอ”“ร้านทองแถวนี้เขาก็มีครับ”“อือ ไม่เลวนะ แล้วเราใช้เป็นเหรอ?”“ผมเคยเป็นทหารมาก่อนนะ พี่อย่าลืมสิ”“ฮ่า...ฮ่า...นิสัยเราไม่เหมาะจะเป็นทหารนี่”“โถ่...”น้ำกล่าวติดตลกนอกเรื่อง ทำราวกับตัวเองกำลังมีส่วนร่วมกับบทสนทนา

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (3/4)

    “เชื่อได้แน่เหรอหือ?”น้ำกล่าวแซวเด็กน้อยไปก็จิ้มเนื้อกุ้งเข้าปากเป็นการพิสูจน์ แต่อย่างไรเสียฝีมือของปลื้มไม่ว่าจะจานไหนล้วนอร่อยถูกปากทั้งหมดอยู่วันยังค่ำ ว่าแล้วจึงมองพ่อครัวร่างสันทัดกำลังจัดถ้วยอาหารเล็ก ๆ ขึ้นหิ้งเซ่นไหว้บรรพบุรุษให้คุณม้าคุณป๊า อย่างไรสำหรับเขาในตอนนี้ ปลื้มนั้นควรมาเป็นอันดับแรก การเป็นเถ้าแก่รับผิดชอบร้านหลังพึ่งเสียคนสำคัญนั้นไม่ง่ายเลย“พี่ครับ เรื่องโจรที่เพื่อนผมที่เป็นตำรวจบอกมาเมื่อเที่ยงน่ะครับ”น้ำรับฟังพลางเป็นฝ่ายตักเนื้อกุ้งทอดให้คนเด็กกว่าที่เอาแต่กินต้มจับฉ่าย เมื่อเที่ยงตำรวจคนนั้นบอกว่าเราควรระวังโจรพระนครเอาไว้ให้ดี เราเองก็เคยอ่านข่าวผ่านตามาบ้าง เห็นว่ามีจำนวนชุมเสือเพิ่มมากขึ้นนับตั้งแต่เกิดภาวะสงครามซึ่งนับเป็นสิ่งที่เข้าใจได้ในยุคข้าวยากหมากแพง“เห็นว่าคนที่เคยถูกจับ มีทหารญี่ปุ่นปะปนอยู่ด้วย”อดีตแพทย์กองทัพตาเบิกโพลงมือหยุดชะงัก พร้อมกับความกังวลที่ตีตื้นขึ้นมา เราคิดมาตลอดว่ากองทัพญี่ปุ่นทุกคนถูกส่งตัวกลับไปตั้งแต่สองปีที่แล้วหลังสงครามโลกจบลง เพร

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (2/4)

    “อย่างเอ็งเนี่ยนะไอ้ปลื้ม”“ฉันก็แปลกใจเหมือนกันล่ะวะ”ปลื้มฟังเพื่อนพูดก็ยิ้มแหย หากเทียบกันตามอายุเราอายุน้อยกว่าเจ้าพูนมากก็จริง แต่ในด้านประสบการณ์นั้นค่อนข้างโชกโชนกว่าเพราะก่อนเราก็เรียกได้ว่าตะลอนไปทั่วเหมือนกัน ปลื้มถอนหายใจเบา ๆ พลางนึกไปถึงช่วงเวลาสมัยวัยกลัดมัน ในตอนนั้นเรียกได้เลยว่าเราค่อนข้าง‘แรด’ เลิกงานทีไรชอบเที่ยวตระเวนร้านเหล้าไม่ก็หาคุณน้าสวย ๆ มานอนร่วมคืนด้วยบ้างเป็นบางครั้งบางคราว ถึงกระนั้นเหล่าแม่เล้ายังคงแซะแซวถึงรสนิยมของเราที่ต่างจากผู้ชายวัยรุ่นคนอื่น ๆ ทว่าคนที่มองข้ามความงดงามของประสบการณ์อันโชกโชนต่างหากคือบุคคลซึ่งขาดความรู้ด้านสุนทรียศาสตร์เราค่อนข้างชอบเวลาที่สองมือนั้นโอบกอดเราอย่างแผ่วเบา ไม่รู้เพราะเหตุใดเราจึงรู้สึกอบอุ่นมากกว่าร่างกายของชายหรือหญิงสาววัยรุ่น กลิ่นหอมจาง ๆ ของสบู่และแป้งเนื้อละเอียดซึ่งไม่ได้ปรุงแต่งดึงดูดเรามากกว่าน้ำอบดอกไม้ที่หลายนางประโคมลงบนร่างกาย ทุกการเคลื่อนไหวมักเต็มไปด้วยความช่ำชองและไม่มีการประดิดประดอยใด ๆ นั่นคงเป็นที่มาที่ไปของความชอบส่วนตัวของเขากระมังถึงกระนั้นพี่น้ำในสายต

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๒๓ ชวนเหม่อ (1/4)

    มุมหนึ่งของห้องตรวจเล็ก ๆ ในร้านที่เพิ่งได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่อง นายแพทย์ในชุดไปรเวตแขนยาวกำลังสาละวนอยู่กับการจัดเรียงยาชนิดต่าง ๆ เข้าไปในตู้กระจกบานใหญ่หลังโต๊ะตรวจ มือเรียวยาวหยิบกระปุกยาขึ้นมาดูวันหมดอายุอย่างละเอียดถี่ถ้วนก่อนที่จะวางมันลงในชั้นวางอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ด้วยอุปสรรคหลาย ๆ อย่าง ทำให้เขาไม่สามารถเปิดมันได้อย่างเป็นทางการเสียที แต่เขาคุยกับปลื้มไว้แล้วว่าจะเปิดภายในสัปดาห์หน้า โดยเราจะรับผิดชอบเรื่องบัญชีตามเดิมเพียงแค่ลดบทบาทงานด้านบริหารหลังร้านลงมาเมื่อทุกอย่างเข้าที่เข้าทาง น้ำจึงถอยหลังออกมาจากตู้ยาอย่างช้ายกมือขึ้นลูบที่กระจกตู้ยาอย่างแผ่วเบา มองดูขวดยาที่เรียงรายอยู่ข้างในอย่างพึงพอใจ ขณะนั้นเองเสียงเคาะประตูก็แว่วมาก่อนจะปรากฏเป็นร่างเล็กเดินเข้ามาด้วยความกริ่งเกรง“คือ...ผมมีเรื่องอยากจะปรึกษาคุณหมอ ได้ไหมครับ?”“ได้เลยครับ เชิญนั่งครับ”คุณแผนอาศัยจังหวะที่คนรักตัวเองกำลังพูดคุยกับเพื่อนอย่างปลื้ม อีกฝ่ายเล่าว่าร่างกายตัวเองฟื้นตัวช้ากว่าแต่ก่อนมากโดยเฉพาะช่วงล่างที่เดี๋ยวนี้มันไม่ได้รู้สึกดีเท่าแต่ก่อนเพรา

더보기

다른 추천

좋은 소설을 무료로 찾아 읽어보세요
GoodNovel 앱에서 수많은 인기 소설을 무료로 즐기세요! 마음에 드는 작품을 다운로드하고, 언제 어디서나 편하게 읽을 수 있습니다
앱에서 작품을 무료로 읽어보세요
앱에서 읽으려면 QR 코드를 스캔하세요.
DMCA.com Protection Status