Librairie
Rechercher
Accueil / วาย / องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์ / บทที่ ๙ ภารกิจใหม่ (2/4)

Partager

บทที่ ๙ ภารกิจใหม่ (2/4)

Auteur: นักเขียนเจ้าตอง(JaoTong)
last update Date de publication: 2026-09-13 08:00:38

‘วิภาโภชนา’ ถ.เยาวราช แขวงสัมพันธวงศ์ เขตสัมพันธวงศ์ จ.กรุงเทพมหานคร พ.ศ

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application
Previous Chapter Next Chapter
Chapitre verrouillé

Dernier chapitre

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๘ ลิงแก้มแดง (4/5)

    “ไม่เป็นไรครับ วันนี้ผมแรงเยอะเป็นพิเศษเลย”“แบบนี้ก็ได้เหรอ”พี่หมอกลั้วหัวเราะคิกคักในลำคอ โดยที่ไม่รู้เลยว่าตอนนี้ปลื้มระแวงทุกคนที่เดินผ่านพี่หมอและหน้าละอ่อนกว่า ไม่ว่าจะเป็นดาราหน้าใหม่ตรงโต๊ะทางเข้าที่ชอบยื่นมือมารับจานจากพี่แบบถึงเนื้อถึงตัว หรือจะเป็นไอ้เด็กไม่รู้จักหัวนอนปลายเท้าจากโต๊ะกลางโถงที่ชอบชวนพี่คุย เขาจะไม่ยอมให้พี่ไปจากเขาหรอก เด็กคนเดียวที่พี่น้ำจะกินได้ต้องเป็นเขาเท่านั้น!คุณหมอร่างโปร่งพอได้มานั่งมองเจ้าลิงจ๋อขมวดคิ้ว ขู่ฟ่อแขกที่มักข้องเกี่ยวกับเขาเป็นพิเศษก็อมยิ้ม เรามองออกตั้งแต่อีกฝ่ายอารมณ์ไม่ดีที่เขาโดนทาบทามแล้ว คราวนี้ยังจะมาหึงคนอื่นที่ชวนเขาคุยอีก ช่างน่ารักเสียนี่กระไร. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .หลังจากงานเลี้ยงเลิกราพร้อมการจ่ายเบี้ยรายวันให้แด่ลูกจ้าง เราก็ได้รับคำเชิญจากคุณแก้วให้ไปพักที่บ้านก่อนเดินทางกลับในวันรุ่งขึ้น จะได้ไม่ต้องเสียค่าที่พัก เพราะที่เรือนนั้นมีห้องนอนสำรองเตรียมไว้รับแขกอยู่ พอสำหรับสามคนสำหรับตัวเขา ปลื้ม และเด็กชายเผิงปลื้มไม่ค่อยสบอารมณ์นักที่จะม

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๘ ลิงแก้มแดง (3/5)

    “เผิง ปีนี้อายุเท่าไหร่แล้วเหรอครับ?”“สิบขวบ”แม้จะมีเด็กคนอื่นมาช่วยปลื้มบ้าง แต่เด็กคนนี้มักจะมาช่วยทำงานเดินจานอยู่ตลอดหากมีโอกาส เป็นเด็กน้อยที่ขยันและโตเกินวัย ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่ชอบทำสายตาเบื่อโลกไม่ใคร่พูดจานัก เว้นเสียแต่จะมีขนมมาล่ออย่างเช่นคราวนี้ที่เขาบังเอิญซื้อตังเมกรอบติดกระเป๋าเอาไว้ แต่ลืมไปว่าตัวเองต้องงดน้ำตาลเพื่อรักษาสุขภาพ“เดินทางมาไกลแบบนี้ไม่คิดถึงบ้านเหรอครับ?”“พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว”“เก่งจังเลย”คำพูดคำจาของเผิงค่อนข้างห้วนสั้น แต่แววตากลับไม่ได้ดื้อรั้นแต่อย่างใด คงเพราะที่บ้านส่งเรียนได้ถึงแค่ประถมสาม ก่อนจะต้องออกมาช่วยที่บ้านทำงาน ช่างเป็นเด็กที่ขยัน กตัญญู และน่าสงสารในเวลาเดียวกันเสียจริง เพราะแบบนี้เราจึงอยากหาขนมอะไรมามอบให้เป็นรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากเงินรายวันของปลื้มเมื่อถึงเวลาเริ่มงานเดินจานอย่างเป็นทางการ ปลื้มในส่วนงานครัวที่มองพี่น้ำไปก็จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง เราตระหนักรู้มาเสมอว่าพี่น้ำเป็นคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยิ่งสวยเพิ่มขึ้นมากตามอายุ แม้มีริ้วรอยตามใบหน้าแต่กลั

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๘ ลิงแก้มแดง (2/5)

    “สิบขวบ”แม้จะมีเด็กคนอื่นมาช่วยปลื้มบ้าง แต่เด็กคนนี้มักจะมาช่วยทำงานเดินจานอยู่ตลอดหากมีโอกาส เป็นเด็กน้อยที่ขยันและโตเกินวัย ใบหน้าจิ้มลิ้มแต่ชอบทำสายตาเบื่อโลกไม่ใคร่พูดจานัก เว้นเสียแต่จะมีขนมมาล่ออย่างเช่นคราวนี้ที่เขาบังเอิญซื้อตังเมกรอบติดกระเป๋าเอาไว้ แต่ลืมไปว่าตัวเองต้องงดน้ำตาลเพื่อรักษาสุขภาพ“เดินทางมาไกลแบบนี้ไม่คิดถึงบ้านเหรอครับ?”“พรุ่งนี้ก็ได้กลับแล้ว”“เก่งจังเลย”คำพูดคำจาของเผิงค่อนข้างห้วนสั้น แต่แววตากลับไม่ได้ดื้อรั้นแต่อย่างใด คงเพราะที่บ้านส่งเรียนได้ถึงแค่ประถมสาม ก่อนจะต้องออกมาช่วยที่บ้านทำงาน ช่างเป็นเด็กที่ขยัน กตัญญู และน่าสงสารในเวลาเดียวกันเสียจริง เพราะแบบนี้เราจึงอยากหาขนมอะไรมามอบให้เป็นรางวัลเล็ก ๆ น้อย ๆ นอกจากเงินรายวันของปลื้มเมื่อถึงเวลาเริ่มงานเดินจานอย่างเป็นทางการ ปลื้มในส่วนงานครัวที่มองพี่น้ำไปก็จับสังเกตอะไรได้บางอย่าง เราตระหนักรู้มาเสมอว่าพี่น้ำเป็นคนหน้าตาดีมาแต่ไหนแต่ไร ทั้งยิ่งสวยเพิ่มขึ้นมากตามอายุ แม้มีริ้วรอยตามใบหน้าแต่กลับยิ่งเสริมเสน่ห์ชวนมอง และพวกผู้กำกับผู้จัดทำภาพยนตร์เองก็คงเห

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๘ ลิงแก้มแดง (1/5)

    “สุดท้ายก็ทำทันส่งจนได้ ขอบคุณพี่มากเลยนะครับ”ปลื้มดีใจน้ำตาคลอหลังขนกล่องขนมขึ้นท้ายรถลูกค้าเสร็จ งานที่คิดว่าจะทำเสร็จเส้นยาแดงผ่าแปดกลับสามารถเสร็จได้โดยมีเวลาเหลือตั้งหนึ่งวัน หากวันนั้นพี่น้ำไม่อาสาช่วยนำไส้ขนมไปห่อให้ละก็มีหวังเราได้เสียลูกค้าเงินหนาไปแน่“ทีนี้เราขึ้นไปพักเถอะ เดี๋ยววันนี้พี่ดูคุณป๊าให้เอง”น้ำกล่าวพลางลูบศีรษะเด็กน้อยเป็นการชมเชย นับเป็นเรื่องดีอีกอย่างที่ลูกค้านัดรับขนมในวันหยุด หากเป็นวันเปิดทำการทั้งพ่อค้าลูกค้าคงไม่มีเวลาตรวจสอบหรือพูดคุยถึงคำสั่งซื้อในอนาคตหรอก“รบกวนด้วยนะครับ เดี๋ยวผมตั้งหม้ออุ่นกับข้าวเอาไว้ให้”“ขอบใจนะ”‘กริ๊ง! กริ๊ง!’ เมื่อสิ้นเสียงพูดโทรศัพท์ร้านก็มีสายเรียกเข้า ทำให้พ่อครัวร่างสันทัดจากที่จะได้มีช่วงเวลาหวาน ๆ ร่วมกับพี่หมอ ต้องวิ่งแจ้นมารับสายจับปากกาจดกิจธุระ ส่วนน้ำก็มองไปยิ้มไปพลางคิดว่าปลื้มตอนทำงานขยันขันแข็งแบบนี้มองทีไรล้วนเพลินตายิ่งน้ำลากเก้าอี้ใต้โต๊ะมานั่งรอเด็กเข้าครัวเตรียมอาหาร ทว่าเมื่อปลื้มหันหลังเดินกลับมาเขาจึงตาโตด้วยความสงสัย เรื่องน่ายินดีอะไรกันที

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (4/4)

    เมื่อเรียนจบออกมา ผลงานก็ไม่ได้เด่นอย่างที่ป๊าคาดหวัง ถึงกระนั้นตัวเราที่โตขึ้นจากเด็กเป็นผู้ใหญ่คงทำให้ป๊าไม่ได้สนใจเขามากนัก เราซึ่งไม่ได้มีความสัมพันธ์ในแง่บวกกับป๊าเท่าไรจึงตัดสินใจเก็บกระเป๋าเดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปเข้าร่วมสงครามที่ประเทศจีนทันทีที่ได้ทราบข่าว แม้ใจจะไม่ได้รู้สึกฮึกเหิมกับการรบมากนัก แต่เมื่อหันกลับไปมอง เราคงทำไปเพื่ออย่างน้อยป๊าจะภาคภูมิใจในตัวเขาบ้างหลังได้รับการเลื่อนขั้น แม้จะเป็นยศต๊อกต๋อยที่อาจแลกมาด้วยชีวิตก็ตามถือเป็นโชคดีที่เราสามารถเอาชีวิตรอดจากสงครามจีน-ญี่ปุ่นครั้งที่สองมาได้ และแม้ในนามของสยามประเทศจะแสดงตัวเป็นกลาง และพวกเขาชาวจีนก็สมัครอาสาไปร่วมเป็นกำลังรบของทางฝั่งจีนด้วยตัวเอง แต่เพราะเราบังเอิญได้ไปช่วยเหลือลูกสาวของคนใหญ่คนโตไว้ท่ามกลางสภาวะสงคราม เมื่อกลับมาจึงได้รับการอวยยศขึ้นเป็นสิบเอกปีนั้นเองเราได้พบกับรุ่นพี่หน้าตาดีคนหนึ่งในชุดไปรเวตเดินเข้ามาในแผนก ด้วยความหลงผิดคิดว่าเป็นดารานักร้องที่ไหนเข้ามาเยี่ยมญาติจึงเดินเข้าไปทักทาย แต่ปรากฏว่าผู้ชายคนนั้นคือ ร้อยเอกพิภพ ธีระเสถียร ผู้ที่ใจกว้างมากพอจะเรียกทายาทชาวจีนโพ้นทะ

  • องครักษ์ส่วนตัวของคุณหมอโรคศิลป์   บทที่ ๑๗ เห็นชอบ (3/4)

    “พี่ลืมสัญญาของเราแล้วเหรอครับ”ผู้อาวุโสกว่าค่อย ๆ นึกพลางมองเจ้าเด็กหน้าหงอ ก่อนจะคิดออกถึงของรางวัลที่จะมอบให้เด็กที่ตั้งใจทำงาน มิน่าล่ะหลังปูฟูกเสร็จจึงนั่งรออย่างใจจดใจจ่อเหลือเกิน“ไม่ได้ลืม มาสิ”เพียงได้รับคำอนุญาต ร่างกายที่นั่งตรงแหน็วก็เข้าหาเป้าหมายด้วยความเริงร่าราวกับเด็กน้อยที่ได้ของเล่นชิ้นโปรด เสียงหัวเราะแผ่วเบาเล็ดลอดออกมาจากลำคอ แสดงถึงความดีใจที่ไม่อาจเก็บงำไว้ สงสัยเจ้าเด็กคงเฝ้ารอช่วงเวลานี้มาตลอดทั้งวันเลยกระมังศีรษะซบลงบนตักอวบอิ่มอย่างพอดี ก่อนที่ร่างสันทัดจะซุกตัวเข้าหาราวกับลูกแมวเรียกหาไออุ่น ร่างกายแนบชิดกันจนรู้สึกได้ถึงความร้อนจากภายในเสื้อผ้าที่กำลังส่งผ่านความอบอุ่นมาให้ แขนแกร่งที่เคยโอบรอบเอวเคลื่อนขึ้นไปโอบกอดอย่างหลวม ๆ ก่อนจะกระชับแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ใบหน้าสีน้ำผึ้งที่ซบอยู่บนตักขยับไปมาเล็กน้อย เพื่อหามุมสบายก่อนจะหยุดนิ่ง ลมหายใจอุ่นผ่าวรินรดอยู่บนผิวกายในจุดหมิ่นเหม่ แต่อย่างเด็กคนนี้คงไม่คิดไปไกลหรอกกระมัง“ปลื้ม ชอบซุกตรงนี้เหลือเกินนะ”“ก็ตรงนี้...มันหอมนี่ครับ”ไม่คิดเลยเถิดอะไรเล่า ยิ้มเลศ

Plus de chapitres

Vous vous intéresseriez aussi à

Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status