(ชาติแรก)บทที่ 10 สองผู้สูงศักดิ์เยือนจวนเซี่ย

บทที่ 10

สองผู้สูงศักดิ์เยือนจวนเซี่ย

เมืองลั่วหยางและเมืองหลางห่างกันไม่มาก ใช้เวลาเดินทางเพียงครึ่งค่อนวัน ขบวนรถม้าจากจวนอ๋องหนานหนิงจินก็มาถึงหน้าจวนของเซี่ยจือหมินผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดในเมืองหลาง

“ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง พระชายา”

เสียงที่ดังขึ้นของหวั่งซีทำลายความเงียบของสามีภรรยา โดยปรกติยามเมื่ออยู่กันสองคนทั้งคู่จะมึนตึงใส่กันมาก แต่เมื่อกำลังจะออกสู่พื้นที่สาธารณชนจะเหมือนคู่สามีภรรยาที่รักกันมากคู่หนึ่ง

อย่างเช่นยามนี้ที่อ๋องหนานหนิงจินลงจากรถม้าก่อน จากนั้นก็ยื่นมือออกไปให้พระชายาได้จับ มุมปากแต้มชาดดั่งผลอิงเถาผุดยิ้ม ใบหน้าเย็นชาเปลี่ยนเป็นอ่อนหวาน มองสวามีด้วยรอยยิ้ม

“พระชายาระวังด้วย”

อ๋องหนุ่มเองก็เช่นกัน ยิ่งตอนนี้กำลังเฝ้ารอท่าทีหึงหวงจากพระชายาอยู่ ดวงตายิ่งพราวระยับจนพระชายาหลัวหงุดหงิดหัวใจ

ยิ้มแบบนี้หมายความว่าอย่างไร คงมิใช่คิดจะทำเรื่องสนุกอันใดหรอกกระมัง

“ท่านอ๋อง พระชายา”

เมื่อลงมาจากรถม้าได้ไม่นาน คนสนิทของเซี่ยจือหมินก็เร่งเดินออกมาคารวะ แววตาของเขาตื่นตระหนกเล็กน้อยด้วยไม่คิดว่าอ๋องหนานหนิงจินจะมาเยือนในวันนี้

“ขออภัยที่ไม่ได้ส่งเทียบมาก่อนจะขอเข้าพบ มิทราบว่าท่านเซี่ยอยู่หรือไม่”

อ๋องหนานหนิงจินเอามือไพล่หลัง ปากเอ่ยขออภัยแต่ยังคงวางท่วงท่าสูงส่งเช่นเดิม

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง ยามนี้นายท่านออกไปข้างนอก จะกลับจวนเซี่ยช่วงค่ำ ๆ พ่ะย่ะค่ะ”

“ท่านเซี่ยไม่อยู่นั่นเอง งั้นเราจะมาอีกครั้งในช่วงค่ำก็แล้วกัน ไม่อยู่รบกวนนาน”

การพูดเช่นนี้ไม่ได้หมายความเขาจะกลับจริง ๆ ซูชารู้ความจึงได้รีบส่ายหน้าปฏิเสธ

“กระหม่อมจะให้คนไปเชิญนายท่านเซี่ยบัดเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ เชิญเสด็จท่านอ๋องด้านในพ่ะย่ะค่ะ”

“นี่จะเป็นการรบกวนหรือไม่”

ประโยคนี้พระชายาหลัวเป็นคนกล่าว ซูชาหันไปหานางแล้วตอบด้วยท่าทางนอบน้อม

“หามิได้พ่ะย่ะค่ะพระชายา ได้รับใช้ท่านอ๋องและพระชายาจะเป็นการรบกวนได้อย่างไร”

คำพูดของซูชานำมาซึ่งความพอใจแก่ผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง อ๋องหนานหนิงจินยิ้มมุมปาก

“เพื่อไม่เป็นการทำให้เสียน้ำใจ เช่นนั้นเราจะเข้าไปรอด้านในก่อน เชิญท่านผู้นี้” ว่าแล้วอ๋องหนุ่มก็ผายมือเชิญให้เจ้าบ้านเป็นฝ่ายนำทางเข้าไปก่อน

ซูชาโค้งตัวลงให้ผู้สูงศักดิ์ทั้งสองหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะพยักหน้าให้ลูกน้องตนเป็นผู้ไปเชิญเซี่ยจือหมิน ส่วนเขาจะเป็นผู้รับรองแขกเอง

รอยยิ้มที่เต็มใบหน้าก่อนหน้านี้พลันหายไปเมื่อหันหลังให้ผู้สูงศักดิ์ทั้งสอง ด้วยอึดอัดคับใจกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นอย่างมาก

แย่แล้วนายท่านของข้า มีกาคาบข่าวไปทูลท่านอ๋องแล้วเป็นแน่ เหตุใดจึงเร็วเช่นนี้นะ

ทางด้านเซี่ยจือหมินผู้ที่กำลังถูกลูกน้องมาตามตัวตอนนี้เขาพาชิงหลิงขี่ม้าออกนอกเมืองมายังทุ่งหญ้ากว้างเพื่อชมต้นไม้ใบหญ้า ด้วยคิดว่าหากส่งมอบนางให้อ๋องหนานหนิงจินแล้วนางจะได้เก็บความทรงจำนี้ไว้เป็นที่ระลึก

“สนุกหรือไม่ ข้าเองก็ไม่ได้มาขี่ม้าที่ทุ่งหญ้านี้นานแล้ว”

“สนุกเจ้าค่ะ ข้าเองก็ไม่เคยอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าแบบนี้นานแล้วเช่นกัน”

ชิงหลิงมองทุ่งดอกไม้ด้วยใบหน้าติดรอยยิ้มบางเบา

ย้อนกลับไปก่อนที่นางจะมาขี่ม้าเล่นกับเซี่ยจือหมิน ในตอนที่นางได้มงกุฎดอกไม้ นางเผลอเอ่ยความในใจออกไปว่าอยากอยู่ท่ามกลางทุ่งเขียวขจี ไม่คิดว่าเซี่ยจือหมินจะเสนอตัวพานางมาขี่ม้า ผ่านทุ่งดอกไม้ใบหญ้าจนมาถึงทุ่งดอกไม้งามกลางภูเขาแห่งนี้

“ที่นี่เงียบสงบนัก เหตุใดสถานที่งดงามเช่นนี้จึงไม่มีผู้ใดมาเยือนเลยเจ้าคะ”

ดวงตาคู่งามกวาดมองไปด้านหน้าจึงไม่ได้สังเกตว่าเซี่ยจือหมินกำลังมองตนอยู่ ในยามที่นางหันมามองเขา ชายหนุ่มก็ตวัดสายตามองไปทางอื่นไม่ให้หญิงสาวรู้ว่าเขามองนาง

“เพราะตรงนี้เป็นพื้นที่ส่วนบุคคลอย่างไรเล่า หากไปอีกนิดจะเป็นเรือนส่วนตัวของข้า”

“เรือนส่วนตัวหรือเจ้าคะ”

“ใช่ เอาไว้ใช้สำหรับหลบลี้หนีผู้คน” เซี่ยจือหมินมองหญิงสาวนิ่ง ชั่งใจว่าจะเอ่ยออกไปดีหรือไม่ แต่เมื่อเห็นนางมีท่าทางสงสัย ปากจึงเอ่ยออกไปอย่างที่ใจต้องการ “ไปดูไหม”