(ชาติแรก)บทที่ 9 ความถึงหูผู้สูงศักดิ์

บทที่ 9

ความถึงหูผู้สูงศักดิ์

ในเมืองหลางคือหนึ่งในเมืองที่มีสายสืบซ่อนกายเอาไว้มากมาย หนึ่งในนั้นย่อมเป็นคนจากจวนอ๋องหนางหนิงจิน ผู้ปกครองสูงสุดของเมืองลั่วหยาง

ณ ห้องหนังสืออันเป็นห้องทำงานของอ๋องหนานหนิงจินผู้มีรูปลักษณ์ภายนอกอ่อนโยนดุจสายน้ำกำลังประทับอยู่บนโต๊ะแกะสลักรูปมังกรฟังคนของตนรายงานเรื่องที่สืบมาได้จากเมืองหลาง

“เซี่ยจือหมินจับภูติสาวได้แล้วเช่นนั้นหรือ”

“พ่ะย่ะค่ะท่านอ๋อง”

ใบหน้าหล่อเหลาปรากฏสันกรามชัดเมื่อคิดหาเหตุผลที่ทำให้คนผู้นั้นไม่เร่งส่งความถึงตน

“เหตุใดเซี่ยจือหมินไม่ส่งสารถึงเปิ่นหวาง หรือคิดจะฮุบภูติตนนั้นไปเป็นของตน”

“หรือเป็นเพราะว่าไม่ใช่ภูติที่ดีที่สุด เซี่ยจือหมินจึงยังไม่ได้ส่งสารมาบอกท่านอ๋อง”

หวั่งซีผู้เป็นคนสนิทพยายามหาเหตุผลช่วยเซี่ยจือหมิน แต่ก็โดนสายตาดุร้ายของอ๋องหนานหนิงจินตวัดมอง

“ดีที่สุดหรือไม่เปิ่นหวางจะเดินทางไปดูด้วยตนเอง!”

กล่าวจบก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ไม่ฟังคำทัดทานจากหวั่งซี สั่งให้คนเตรียมรถม้าเดินทางไปเมืองหลางในทันที

หวั่งซีลอบถอนหายใจ ในเมื่อขัดไม่ได้ก็มีแต่ต้องตามไปดูแลอย่างใกล้ชิด เขาคือคนที่ฮองเฮาส่งมาช่วยดูแลอ๋องหนานหนิงจิน พระโอรสลำดับสามที่ถูกส่งมาดูแลเมืองลั่วหยางแห่งแคว้นหนานหนิง

ระหว่างที่หวั่งซีเดินผ่านสวนกลางจวนเพื่อมุ่งหน้าไปสมทบกับนายตนที่หน้าจวนก็ถูกสตรีผู้หนึ่งรั้งเอาไว้ นางคือพระชายาเอกของอ๋องหนานหนิงจิน พระชายาหลัวที่ครอบครัวทางบ้านบิดามารดาเรืองอำนาจมากในแคว้นหนานหนิง

“พระชายา”

หวั่งซีประสานมือคารวะสตรีผู้มีใบหน้างดงามทว่าเย็นชาเป็นอย่างมาก นางจ้องหวั่งซีนิ่ง ใช้สายตากดดันชายหนุ่มจนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด ครู่ต่อมาก็เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ท่านอ๋องรับสั่งให้คนเตรียมม้า มิทราบว่าจะไปที่ใดหรือ”

“ทูลพระชายา ไปเมืองหลางจวนเซี่ยจือหมินพ่ะย่ะค่ะ”

เนื่องด้วยเป็นคนที่ฮองเฮาส่งมา หวั่งซีจึงต้องทำหน้าที่เป็นคนกลางระหว่างท่านอ๋องและพระชายาหลัว แบกโลกเอาไว้ทั้งสามโลกให้สามารถอยู่ร่วมกันได้โดยสมานฉันท์

“ได้ข่าวว่าท่านอ๋องจ้างวานเขาผู้นั้นให้หาภูติสาวใช่หรือไม่”

พระชายาหลัวรู้ข่าวนี้จากไหนหวั่งซีไม่รู้ แต่ที่แน่ ๆ เรื่องนี้ท่านอ๋องไม่ได้กำชับเขาเอาไว้ว่าห้ามบอกพระชายา ดังนั้นเขาจึงเอ่ยตอบออกไปตามความสัตย์จริง

“พ่ะย่ะค่ะ ได้ความมาว่าเซี่ยจือหมินจับภูติสาวได้แล้ว ทว่าเขาไม่ได้ส่งข่าวมาบอกทางจวน ท่านอ๋องกริ้วจึงเสด็จไปเมืองหลางบัดเดี๋ยวนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

เซี่ยจือหมินไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน เป็นเพราะภูติตนนั้นมีความสามารถมากหรือไม่ เขาจึงไม่คิดส่งข่าวมายังจวน

“เปิ่นหวางเฟยจะไปด้วย ไปทูลท่านอ๋องให้รอสักครู่”

ไม่รอหวั่งซีตอบรับหรือปฏิเสธ นางก็เดินหันหลังหนีในทันที หวั่งซีถอนหายใจแล้วเดินไปหน้าจวนเพื่อกล่าวความนี้กับอ๋องหนานหนิงจิน

“เราจะเดินทางกันแล้วหวั่งซี เหตุใดจึงช้านัก”

ตอนนี้อ๋องหนานหนิงจินกำลังรอหวั่งซีอยู่เพียงผู้เดียว เขาจึงค่อนข้างหงุดหงิดที่อีกฝ่ายมาช้า

“โปรดท่านอ๋องประทานอภัย เอ่อ เมื่อครู่กระหม่อมเจอพระชายาพ่ะย่ะค่ะ”

หวั่งซีเอ่ยเพียงเท่านี้ ด้วยกำลังคิดว่าจะเอ่ยกับอ๋องหนุ่มอย่างไรเรื่องที่จะมีคนเดินทางไปเพิ่มด้วย

“อย่าบอกนะว่านางจะร่วมเดินทางไปกับพวกเราด้วย”

เห็นสีหน้าหวั่งซีแล้วเขาจึงลองเดาดู ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพยักหน้ารับจริง ๆ ทำเอาอ๋องหนานหนิงจินถึงกับหลับตา มือใหญ่กำเข้าหากันนิ่ง สบถในใจ

บ้าเอ๊ย ให้มันได้อย่างนี้สิ

“...ให้กระหม่อมทำอย่างไรต่อดีพ่ะย่ะค่ะ”

ดวงตาดุจจิ้งจอกลืมขึ้นตวัดมองหวั่งซี เอ่ยเสียงเบาแบบลอดไรฟัน

“จะให้ทำอย่างไรได้ ก็ต้องพานางไปด้วยกันแล้ว”

อ๋องหนานหนิงจินโปรดพระชายาหลัวพอตัว ที่ผ่านมาเขาปฏิบัติต่อนางอย่างให้เกียรติเสมอ ซึ่งนางเองก็ไม่เคยแสดงท่าทีใดในยามเขาร่วมเตียงกับผู้ใด

หรือว่านางเริ่มหึงหวงข้าขึ้นมาแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนั้น ความหงุดหงิดที่มีในตอนแรกก็สลายไป กลายเป็นสนุกและเฝ้ารอว่าพระชาเอกของตนจะแสดงอาการหึงหวงออกมาเพราะภูติสาวตนนี้หรือไม่