Share

ตอนที่ 2 เปลี่ยนไปเป็นคนละคน

last update publish date: 2026-05-15 13:06:21

“เสด็จพี่ เป็นเช่นที่พี่หญิงรองตรัสทุกประการเพคะ หม่อมฉันยืนให้อาหารปลาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว และถอยหลังไปชนนางเอง” อันหนิงรีบกล่าวส่งเสริมคำพูดซูฉีทันที ซึ่งนางก็พยักหน้าพอใจกับคำกล่าวนั้น

‘หนิงเอ๋อ วันนี้เป็นอันใดไปนะ ปกติเกิดเหตุการณ์เช่นนี้หากตัวนางไม่ผิดย่อมไม่มีทางยอมรับ คงได้โวยวายลั่นอุทยานไปแล้ว’

‘แต่วันนี้กลับเป็นฝ่ายสารภาพยอมรับผิดเสียเองซะอย่างงั้น’ ไห่เฉิงไท่จื่อที่ทรงสนิทสนมกับน้องสาวคนเล็กมากกว่าคนรอง รู้นิสัยใจคอนางดีคิดอย่างแปลกใจ

“ฉีเอ๋อ ข้าฟังดูแล้วหนิงเอ๋อไม่ได้เป็นฝ่ายผิดตามที่เจ้ากล่าวหานะ จริงตามที่นางบอกว่านางอาจจะไม่ระมัดระวัง มองไม่เห็นเนื่องจากนางไม่มีตาหลังอย่างที่กล่าว”

“ดังนั้นถือว่าเรื่องนี้เป็นอุบัติเหตุ หนิงเอ๋อคงไม่ได้ตั้งใจหรอก” ไห่เฉิงไท่จื่อสรุป

ซูฉีเมื่อได้ฟังเช่นนั้นก็หน้าง้ำยิ่งกว่าเดิม หากแต่ไม่กล้าโวยวายอะไร เพราะอยู่ต่อหน้ามู่เฉินบุรุษที่ตนหมายปอง อันหนิงลอบยิ้มอย่างพอใจซึ่งมู่เฉินเห็นท่าทีรอยยิ้มของนางเต็มตา

“องค์หญิงสามทรงแน่พระทัยหรือพ่ะย่ะค่ะว่ามิทรงตั้งใจก้าวถอยหลังมาชนองค์หญิงรองจริงๆ” มู่เฉินเอ่ย อันหนิงหันขวับไปมองเขาด้วยสายตาเย็นชาที่ทำเอามู่เฉินถึงกับตกตะลึง

เนื่องด้วยก่อนหน้านี้อันหนิงมักจะคอยพูดจาเอาอกเอาใจชื่นชมเขามาโดยตลอด สีหน้าและแววตาของนางเต็มไปด้วยความปลาบปลื้ม เปี่ยมล้นไปด้วยความหลงใหลในตัวเขา

หากแต่บัดนี้เหตุใดจึงกลายเป็นเย็นชาเฉยเมย ทำให้คนถูกมองหนาวสะท้านขึ้นมาได้

“หัวหน้าองครักษ์เมิ่งช่างใส่ใจและเห็นอกเห็นใจพี่หญิงรองของข้าอย่างแท้จริง ถึงอย่างไรข้าก็กล่าวขออภัยพี่หญิงรองไปแล้ว”

“หวังว่าพี่หญิงซึ่งมีจิตใจเมตตากรุณาสุภาพอ่อนหวาน คงไม่คิดถือโทษโกรธเคืองและให้อภัยหม่อมฉันนะเพคะ”

อันหนิงเอ่ยน้ำเสียงสุภาพนุ่มนวลตอบกลับมู่เฉิน และหันไปถามซูฉีเพื่อขออภัยจากนาง ซูฉีฟังและมองท่าทีนั้นอย่างงุนงง

เช่นเดียวกับมู่เฉินและไห่เฉิงไท่จื่อซึ่งแปลกใจไปกับท่าทางที่เปลี่ยนไปราวกับคนละคนของอันหนิง เพราะหากเป็นก่อนหน้านี้เรื่องคงไม่จบง่ายๆแน่

ที่สำคัญนางมักจะเรียกมู่เฉินว่าพี่ หาเคยเรียกเขาเต็มยศศักดิ์เช่นนี้ไม่ อีกอย่าง..ฟังดูน้ำเสียงของนางสุภาพนุ่มนวลแต่นัยน์ตากับท่าทีอันหนิงยามจ้องสบตามู่เฉินออกจะแข็งกร้าวอยู่หลายส่วน

“อึ..อื้มม ข้าเป็นผู้ใหญ่ใจกว้างย่อมให้อภัยเจ้าได้อยู่แล้ว” ซูฉีตอบรับกลับไปอย่างเสียมิได้ รับมือไม่ทันกับการเปลี่ยนแปลงของอันหนิงเช่นนี้

“ในเมื่อพี่หญิงรองให้อภัยข้าแล้ว หวังว่าหัวหน้าองครักษ์เมิ่งคงจะไม่ถือสาหาความอะไรข้าอีกนะ”

“เรื่องในวันนี้เกิดจากความซุ่มซ่ามไม่ระมัดระวังของข้าเองจึงทำให้พี่หญิงต้องเจ็บตัวเล็กๆน้อยๆ”

“หากเป็นเรื่องที่ข้าตั้งใจทำอย่างแท้จริง รับรองได้ว่าคงได้เห็นเลือดกันบ้างแล้วล่ะ” อันหนิงเอ่ยในขณะมองสำรวจซูฉีตั้งแต่หัวจรดเท้าซึ่งสังเกตอาการบาดเจ็บอะไรไม่ได้เลยแม้นแต่น้อย

ต่างจากนางที่ถูกซูฉีจงใจชนจนมือกับหัวเข่ากระแทกพื้นจนเลือดออกซิบๆ

“ดูแล้วพี่หญิงรองไม่ได้บาดเจ็บอะไรมาก หม่อมฉันก็สบายใจ เช่นนั้นหม่อมฉันขอตัวไปทำแผลก่อนนะเพคะ” อันหนิงเอ่ยพร้อมชูฝ่ามือกับหัวเข่าที่ได้รับบาดเจ็บจนเลือดออกให้ทุกคนดู

เมื่อมองเปรียบเทียบกับสภาพของซูฉีก็เห็นได้อย่างชัดเจนว่าผู้ใดบาดเจ็บสาหัสกว่ากัน ทำให้ซูฉีต้องอึ้งไปอีกรอบ ส่วนมู่เฉินมองบาดแผลอันหนิงด้วยสีหน้าท่าทางเฉยชา แววตามองไม่ออกว่าคิดสิ่งใดอยู่

“หนิงเอ๋อ เลือดออกขนาดนี้แล้วรีบไปทำแผลก่อนเถอะ” ไห่เฉิงไท่จื่อเอ่ยอย่างตกพระทัย

“เพคะเสด็จพี่ เช่นนั้นหม่อมฉันทูลลา”

“จูจู ไปกันเถอะ” อันหนิงกล่าวกับไห่เฉิงไท่จื่อและเอ่ยกับนางกำนัลคนสนิทนิ่งเจินจูพากันกลับตำหนักที่ประทับเพื่อรักษาบาดแผล

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 53 : ค่ำคืนแห่งแสงดาว

    พวกอันหนิงทานมื้อกลางวันพร้อมพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้า รอให้แสงแดดบรรเทาเบาบางลงสักนิด หลังจากนั้นจึงออกเดินทางไปยังพื้นที่ชุ่มน้ำแหล่งใหญ่อันเป็นจุดหมายปลายทางวันนี้ “พื้นที่ทะเลทรายแทบไม่มีต้นไม้และสัตว์น้อยใหญ่ให้เห็นเลยนะเจ้าคะ”อันหนิงมองไปโดยรอบ รู้สึกว่ามันช่างแห้งแล้งเสียเหลือเกิน ดีหน่อยที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำให้พักพิง ไม่เช่นนั้นเหล่าบรรดานักเดินทางและชาวโปสือจะอยู่กันอย่างไร“เป็นธรรมดาผืนทรายแห้งแล้งแทบไม่มีความชื้นหลงเหลืออยู่อากาศก็ร้อน โดยเฉพาะผืนทะเลทรายแดนโปสือต่างเต็มไปด้วยแอ่งเกลือเค็ม ไม่เหมาะกับการเจริญเติบโตของพืชพันธุ์” ปู่ถังอธิบาย“อย่างนี้เองสินะเจ้าคะ ไม่มีพืชพันธุ์จึงไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่” อันหนิงงึมงำ“มีนะ ในทะเลทรายมีนกและสัตว์เลื้อยคลานกินแมลงอยู่บ้าง ทั้งยังมีแมวทรายกับสุนัขจิ้งจอกด้วย”“มีตัวลาป่าที่คล้ายกับม้า ทั้งยังมีเสือลายจุดเป็นวงสีดำอีกต่างหาก แต่น้อยนักจะได้เห็น”&ld

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 52 : ข้ามผ่านผืนทราย

    พวกอันหนิงพักผ่อนเที่ยวเล่นอยู่ที่ตลาดและชุมชนท้องถิ่นของชาวโปสือราวสามสี่วันจากนั้นปู่ถังก็เตรียมจัดขบวนพาทุกคนเดินทางไปยังทะเลทรายพร้อมออกท่องเที่ยวตามเส้นทางการค้าในระยะไม่ไกลเกินไปนัก“ข้าตื่นเต้นจังเลยเจ้าค่ะฮูหยินน้อย ในที่สุดพวกเราก็จะได้เห็นทะเลทรายกันแล้ว” เจินจูเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี แววตาเป็นประกาย“นั่นสินะ ข้าเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทะเลทรายในแดนโปสือนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง”“นังหนู ดินแดนทะเลทรายในแถบโปสือจะร้อนมาก แตกต่างจากทะเลทรายในแคว้นดินแดนเราซึ่งมีความหนาวเย็นมากกว่านะ”“แต่ไม่ต้องห่วง ข้าพาพวกเจ้าผ่านเส้นทางที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำอยู่ไม่ไกลจากจุดหมายหลักมากนัก การเดินทางเส้นนี้จะไม่หนักหนาสาหัส พอให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาอย่างสบายใจเลยล่ะ”“ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะที่ละเอียดรอบคอบทุกอย่าง” อันหนิงเอ่ยอย่างซาบซึ้ง ปู่ถังเพียงยิ้มรับและหันไปสั่งงานลูกหาบต่อพวกอันหนิงออกเดินทางโดยมีลั่วถัว(อูฐ)เป็นพาหนะนำไปยังผืนทะเลทรายเบื้องหน้า“โห ทะเลทรายกว

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 51 : อาหารการกิน

    ปู่ถังพาทุกคนมายังร้านอาหารข้างทางในตลาด ซึ่งตอนที่อันหนิงพักผ่อนอยู่บนเรือเขาได้ลงมาสำรวจด้วยตนเอง เห็นว่าร้านนี้มีผู้คนมาทานกันไม่น้อย การปรุงอาหารจัดว่าสะอาดสะอ้านดี ตอนที่มาถึงร้านก็ราวเที่ยงกว่าแล้วพอจะมีโต๊ะที่นั่งเหลืออยู่ พวกเขาจึงรีบเข้าไปจับจองโดยไม่รอช้า “อาหารที่นี่นิยมใส่เครื่องเทศคล้ายกับอาหารเทียนจู๋แต่หอมละมุนนุ่มนวลกว่า มีการปรุงแต่งรสชาติเปรี้ยวอมหวานจากผลไม้แห้ง ควบคู่ไปกับเครื่องเทศพื้นฐานคล้ายกับเทียนจู๋”“แต่อาหารเทียนจู๋เผ็ดร้อนจัดจ้าน ใช้เครื่องเทศหนักมือกว่าที่นี่มาก พวกเจ้าเคยลิ้มลองอาหารเทียนจู๋มาแล้ว น่าจะชอบอาหารของโปสือมากกว่านะ” ปู่ถังอธิบาย“ดีจริงเจ้าค่ะ น่าสนใจมากเลยที่ชาวโปสือนำเอาผลไม้รสชาติเปรี้ยวอมหวานมาปรุงแต่งอาหาร ข้าอยากลองชิมแล้วสิ”อันหนิงเอ่ยอย่างตื่นเต้นที่จะได้ชิมอาหารแปลกใหม่ ปู่ถังยิ้มก่อนหันไปสั่งอาหารด้วยภาษาโปสือ ซึ่งยามนี้ทุกคนไม

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 50 : ของดีแดนโปสือ

    หลังอันหนิงพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้ว ปู่ถังก็นำทุกคนลงเรือไปเที่ยวชมแดนโปสือ“ผู้คนที่นี่ผิวขาวเหลือง รูปหน้ายาว ตาสองชั้นคมลึก มีเค้าโครงหน้าชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาได้รูป ช่างหน้าตาดีกันเสียจริง” อันหนิงเอ่ยขณะมองบุรุษและสตรีชาวโปสือที่เดินไปมาอยู่รายรอบตัว“นั่นสิเจ้าคะ แตกต่างจากชาวนามเหวียตและชาวเทียนจู๋ไม่น้อยเลย ผู้คนรูปโฉมงดงามแปลกตาไปอีกแบบ” เจินจูคิดชื่นชมชาวโปสือเช่นกัน“อะแฮ่มม” จิ่นเยว่อดกระแอมกระไอไม่ได้เมื่อเห็นเจินจูมองบุรุษชาวโปสือ รูปร่างสูงโปร่งดูล่ำสันเช่นนั้นในขณะที่จ้าวเหว่ยมีความสุขุมเยือกเย็นสีหน้านิ่งเฉยไม่ได้แสดงท่าทีหึงหวงที่อันหนิงมองชาวโปสือด้วยสายตาชื่นชมแต่อย่างใด‘ไม่ใช่ว่าเขาไม่หวงอันหนิงเพียงแต่เขาเชื่อใจนาง เข้าอกเข้าใจดีว่าเป็นเพราะนางตื่นเต้นที่ได้พบเห็นผู้คนลักษณะท่าทางแปลกแตกต่างออกไปจากตนเองและดินแดนที่ผ่านมาเท่านั้น’“อาเยว่เป็นอะไร มีสิ่งใดติดคอเจ้างั้นรึ” เจินจูถามจิ่นเยว่ รู้ทันว่าคนรักของนางออกอาการหึงหวง ดื่

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 49 : จุดหมายที่สามแดนโปสือ

    “ที่ชาวเทียนจู๋นิยมทำขนมของว่างรสหวานจัดเช่นนี้มีที่มาที่ไปอยู่นะ” ปู่ถังเกริ่นกับอันหนิง พลันได้เห็นสายตาอยากรู้จากนางจนเขาอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ “แดนเทียนจู๋เป็นแหล่งกำเนิดของต้นอ้อยและน้ำตาล อีกทั้งพวกเขายังมีความเชื่อว่าความหวานสื่อถึงความสุข ความโชคดี การต้อนรับ การอวยพรและใช้บูชาเทพเจ้า” “อีกอย่างชาวเทียนจู๋ก็แยกระหว่างของหวานและของคาวอย่างชัดเจน อาหารคาวแบบดั้งเดิมจะไม่มีการใส่น้ำตาลลงไปเลย ทำให้ความหวานทั้งหมดมารวมกันอยู่ในขนมต่างๆนี่แหละ” “อืม ไม่นึกเลยว่ารสชาติการทำอาหารจะโยงใยไปถึงความเชื่อที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้” อันหนิงอดทึ่งไม่ได้ หลังเที่ยวเล่นซื้อขนมของกินของว่างจนพอใจ ทุกคนก็เดินทางกลับขึ้นเรือ 

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ภาคพิเศษ 48 : ขนมของว่าง

    อันหนิงใช้เวลาเที่ยวเล่นอยู่ที่แดนเทียนจู๋นานราวหนึ่งเดือน โดยนางให้ความสนใจกับการเพาะปลูกเครื่องเทศชนิดต่างๆโดยเฉพาะซีหงฮวาเครื่องเทศสมุนไพรล้ำค่าราคาแพงในแคว้นบ้านเกิดของนาง นางใช้เวลาศึกษาเดินทางไปดูแหล่งเพาะปลูกซีหงฮวาในแดนเทียนจู๋ ทั้งยังรวบรวมต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์ดีเก็บขึ้นเรือตั้งใจนำกลับไปเพาะปลูกด้วยตนเองที่แคว้น นอกจากซีหงฮวาแล้วนางยังนำเครื่องเทศสมุนไพรอย่างเจียงหวง ตะไคร้ จือหรัน ผักชี พริกไทยดำพริกไทยขาว กระวานและอื่นๆอีกมากมายกลับไปด้วย ซึ่งจ้าวเหว่ยกับปู่ถังสนับสนุนเต็มที่ “นังหนูเหนื่อยแล้วอยากกินขนมท้องถิ่นอีกไหม มีร้านอยู่แถวนี้เดี๋ยวข้าพาไปชิม” ปู่ถังเสนอหลังอันหนิงเสร็จธุระจากสวนเครื่องเทศสมุนไพร “อยากเจ้าค่ะเหนื่อยมาทั้งวัน ยามนี้ต้องการทานอะ

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ตอนที่ 13 นางไม่อยากเห็นหน้าเจ้า

    “พรุ่งนี้ข้าจะออกนอกวังหลวง ตั้งใจพาหนิงเอ๋อที่เพิ่งฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้ไปเที่ยวเล่นให้สบายใจเสียหน่อย” ไห่เฉิงไท่จื่อกล่าว“เช่นนั้นกระหม่อมจะจัดองครักษ์ไปคอยคุ้มกันไท่จื่อกับองค์หญิงสามพ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินตอบกลับไป“ขอบใจ..แต่เจ้าไม่ต้องไปด

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ตอนที่ 12 วางตัวเป็นกลาง

    “เจ้าไม่ต้องทำสีหน้าแววตางุนงงสงสัยเช่นนั้นหรอก ก่อนหน้านี้ที่ข้าไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวเรื่องของเจ้ากับน้องหญิงทั้งสองคน เพราะข้าต้องวางตัวเป็นกลางไม่พูดเข้าข้างฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง”“แต่ยามนี้มันต่างกัน หนิงเอ๋อน้องเล็กของข้าตัดใจไม่ยุ่งเกี่ยวกับเจ้าแล้ว ดังนั้นข้าสามารถส่งเสริม

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ตอนที่ 11 ตัดใจได้ก็ดีแล้ว

    “พี่หญิงใหญ่อย่าทรงกังวลไปเลยเพคะ หม่อมฉันตัดใจจากบุรุษผู้นั้นแล้ว” อันหนิงเอ่ยกับพี่สาว“หา..จริงเหรอ เกิดอะไรขึ้น?”“เหตุใดเจ้าจึงคิดตัดใจจากบุรุษโง่งมผู้นั้นได้ เริ่มตั้งแต่เมื่อไหร่กัน” อ้ายเหม่ยถามด้วยความประหลาดใจ“ก็นับตั้งแต่เ

  • องค์หญิงเช่นข้าต้องง้อท่านด้วยหรือ   ตอนที่ 1 ชิงกล่าวโทษตัวเองก่อน

    ณ.เมืองหย่งอัน แคว้นเซี่ย องค์หญิงสามนามโจวอันหนิง พระธิดาในลู่เฟยหรือลู่เหม่ยหลิน สนมรักของฮ่องเต้โจวเมิ่งสือกำลังร้องห่มร้องไห้อย่างน่าสงสารอยู่ท่ามกลางอุทยานอันงดงามแห่งวังหลวง“ฮือฮือฮือ..ขออภัยเพคะพี่หญิงรอง หม่อมฉันผิดไปแล้ว หม่อมฉันไม่น่ามายืนเกะกะขวางทางพี่หญิงเลยจริงๆ”

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status