LOGINทุกคนมองตามหลังอันหนิงไปจนลับสายตา ก่อนจะหันหน้ามามองกันอีกครั้ง
“วันนี้หนิงเอ๋อดูแปลกไปนะ” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสขณะจ้องมองไปยังทิศทางที่อันหนิงเดินจากไป
“นั่นสิเพคะ” ซูฉีตอบกลับมาแทบไม่ต้องกลั่นกรองเพราะคิดเหมือนกันไม่มีผิด ส่วนมู่เฉินนิ่งเฉยไม่ได้เอ่ยแสดงความคิดเห็นอะไร
“แต่นิสัยนางก็ยังเหมือนเดิม ชอบกลั่นแกล้งรังแกข้า ดูสิเจ้าคะพี่มู่เฉิน ข้าปวดเมื่อยเนื้อตัวไปหมดเลย” ซูฉีเอ่ย พร้อมสำออยทำเป็นปวดเมื่อยเนื้อตัวออดอ้อนขอความเห็นใจจากมู่เฉิน
“นี่ให้มันน้อยๆหน่อยเถอะฉีเอ๋อ ข้าดูแล้วเจ้าไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย หนิงเอ๋อนู่นที่เป็นแผลถลอกฟกช้ำเลือดออกอีกต่างหาก ดูก็รู้ว่าเจ็บไม่น้อย”
ไห่เฉิงไท่จื่อหันไปตรัสกับน้องสาวคนรองซึ่งกำลังออดอ้อนสหายของเขาอยู่ โดยเขารู้ดีว่าเรื่องที่เกิดขึ้นต้องเป็นซูฉีที่หาเรื่องใส่ร้ายน้องหญิงเล็กของเขาอีกแล้ว
ทั้งเสด็จพ่อเสด็จแม่และน้องสาวฝาแฝดของเขาต่างรู้ดีในข้อนี้ เนื่องจากเกิดและเติบโตในวังหลวงเห็นเล่ห์เหลี่ยม กลโกง การเสแสร้งแกล้งทำของผู้คนมาเยอะ
“องค์หญิงรองทรงเป็นอันใดมากหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ” มู่เฉินถามซูฉีด้วยสีหน้าน้ำเสียงแสดงความห่วงใย ซึ่งเข้าทางนางเลยล่ะ
“ข้าปวดไปหมด ดูเหมือนข้อเท้าจะแพลงด้วย เดินไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ” ซูฉีโอดครวญ ไห่เฉิงไท่จื่อมองนางด้วยหางตาอย่างรู้เท่าทันว่าเป็นการเสแสร้งแกล้งทำ
‘หากขนิษฐาองค์รองของเขาบาดเจ็บจริงป่านนี้คงร้องโวยวายเรียกหมอหลวงให้มาดูอาการแล้วล่ะ ไม่มายืนออดอ้อนบุรุษอยู่ตรงนี้แน่’
“ข้าปวดข้อเท้าเจ้าค่ะ คงพลิกตอนที่อันหนิงจงใจถอยมาชนข้านั่นแหละ” ซูฉียังไม่หยุดใส่ความน้องสาวตัวเอง
“ฉีเอ๋อ เจ้ามีตาหลังหรืออย่างไร” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสถามออกไปอย่างอดหมั่นไส้น้องสาวคนรองไม่ได้
“ผู้ใดเล่าจะมีตาหลังเพคะเสด็จพี่”
“นั่นน่ะสิผู้ใดกันจะมีตาติดอยู่ด้านหลัง หากมีคงเป็นตัวประหลาดแล้วล่ะ เช่นนั้นหนิงเอ๋อก็ไม่มีเช่นกัน ดังนั้นเจ้าเลิกกล่าวหาว่าร้ายนางเสียทีเถอะ”
“เสด็จพี่!” ซูฉีเอ่ยเรียกไห่เฉิงไท่จื่อด้วยน้ำเสียงตัดพ้อแง่งอน
“พี่มู่เฉินดูสิเจ้าคะ เสด็จพี่ของข้าเข้าข้างหนิงเอ๋อตลอดนางถึงได้ทำตัวเป็นอันธพาลคอยรังแกผู้อื่นอยู่เรื่อยไป เพราะมีแต่คนคอยเข้าข้าง ตามใจนางนี่แหละ” ซูฉีหันไปหาตัวช่วยทันที
“ซูฉี! หยุดพูดจาเหลวไหลได้แล้ว บาดเจ็บไม่ใช่เหรอรีบกลับตำหนักไปให้หมอหลวงมาดูอาการเสียสิ” ไห่เฉิงไท่จื่อเริ่มหมดความอดทนกับน้องสาวคนนี้ น้ำเสียงและหน้าตาจึงดูดุขรึมมากขึ้น
“หม่อมฉันอยากรีบกลับตำหนักเช่นกันเพคะแต่เดินไม่ไหวจริงๆ คงต้องรบกวนพี่มู่เฉินช่วยพาข้ากลับไปที่ตำหนักแล้ว” ซูฉีกล่าวพร้อมหันไปทำสีหน้าแววตาวิงวอนร้องขอต่อมู่เฉิน
เขามองนางด้วยสีหน้าแววตาเห็นอกเห็นใจ ทำท่าจะเข้าไปโอบอุ้มนางขึ้นมา
“เหลวไหล!! เจ้าเป็นถึงองค์หญิงแห่งแคว้นและนี่ก็อยู่ในเขตวังหลวง จะให้บุรุษแตะเนื้อต้องตัวพาเจ้าเข้าไปยังตำหนักในได้อย่างไรกัน”
“นางกำนัลเม่ยพานายของเจ้ากลับตำหนักไปซะ หากไม่ไหวก็ไปตามนางกำนัลผู้อื่นมาช่วยกันแบกหาม”
“เพคะ” เม่ยชิงหยวนนางกำนัลคนสนิทของซูฉีรับคำ ก่อนจะตั้งท่าออกไปตามนางกำนัลคนอื่นๆมาช่วยกันแบกองค์หญิงของนางกลับตำหนักไปจริงๆ
“พอเลย! ไม่ต้องไปเม่ยเม่ย เจ้ามาช่วยประคองข้าก็แล้วกัน ทูลลาเพคะเสด็จพี่” ซูฉีเอ่ย หันไปบอกลาพระเชษฐาด้วยน้ำเสียงสีหน้าท่าทางไม่พอใจ
“ข้าขอตัวก่อนนะเจ้าคะพี่มู่เฉิน” นางเอ่ยกับมู่เฉินด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน สุภาพนุ่มนวลต่างจากการกระทำและวาจาที่มีต่อไห่เฉิงไท่จื่อลิบลับ
‘ไม่รู้ว่าสหายของเขาผู้นี้หลงเชื่อกิริยาวาจา ท่าทางเสแสร้งแกล้งทำของน้องสาวคนรองเขาไปได้อย่างไร’
ไห่เฉิงไท่จื่อคิดก่อนส่ายศีรษะเล็กน้อยขณะมองสหายตอบรับน้องสาวกลับไปพร้อมรอยยิ้มและสายตาอ่อนโยน ซึ่งต่างจากการกระทำที่มีต่อน้องสาวคนเล็กของเขามากนัก
มู่เฉินมักทำตัวเย็นชาเฉยเมยและคอยจ้องจับผิดว่ากล่าวอันหนิง หลงเชื่อไปตามคำพูดของซูฉีอยู่เสมอ
ไห่เฉิงไท่จื่อทรงทอดพระเนตรกลับไปยังซูฉีอีกครั้ง ภายในใจคิดอยากหาคนมาอบรมกิริยามารยาทขัดเกลาจิตใจนางเสียใหม่เหลือเกิน
หากแต่ต้องอดทนเนื่องจากเขามีหน้าที่ความรับผิดชอบสำคัญต่อแว่นแคว้นและผู้คนให้ทำมากมาย ไม่อยากเสียเวลาไปกับน้องสาวคนนี้เกินความจำเป็น
เพราะดีไม่ดีเสิ่นกุ้ยเฟยมารดานางจะมาหาเรื่องว่ากล่าวตำหนิไปถึงจิ้งฮองเฮาเสด็จแม่ของเขาได้ ยิ่งมีเรื่องผิดใจไม่ถูกคอกันอยู่มากพอแล้ว
ด้วยก่อนหน้านี้เสิ่นกุ้ยเฟยกับเสด็จแม่ของเขาเข้ารับคัดเลือกเป็นสนมพร้อมกัน แต่สุดท้ายแม่ของเขากลับได้ตำแหน่งฮองเฮาขึ้นมาเป็นใหญ่เหนือทุกคนในตำหนักใน
เท่านั้นไม่พอยังมีลู่เฟยมารดาอันหนิงท่านน้าของเขา ญาติผู้น้องฮองเฮาตามเข้ามาเป็นสนมคนโปรดอีกผู้หนึ่ง ทำให้เสิ่นกุ้ยเฟยคับแค้นใจในตัวมารดาเขากับลู่เฟยมากขึ้นไปอีก
ตอนนี้ก็ลามมาถึงรุ่นลูกแล้ว เสิ่นกุ้ยเฟยช่างสอนสั่งบุตรีมาได้ดียิ่งนัก คอยตามเล่นงานใส่ความอันหนิงไม่หยุดหย่อนเลยทีเดียว
พวกอันหนิงทานมื้อกลางวันพร้อมพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้า รอให้แสงแดดบรรเทาเบาบางลงสักนิด หลังจากนั้นจึงออกเดินทางไปยังพื้นที่ชุ่มน้ำแหล่งใหญ่อันเป็นจุดหมายปลายทางวันนี้ “พื้นที่ทะเลทรายแทบไม่มีต้นไม้และสัตว์น้อยใหญ่ให้เห็นเลยนะเจ้าคะ”อันหนิงมองไปโดยรอบ รู้สึกว่ามันช่างแห้งแล้งเสียเหลือเกิน ดีหน่อยที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำให้พักพิง ไม่เช่นนั้นเหล่าบรรดานักเดินทางและชาวโปสือจะอยู่กันอย่างไร“เป็นธรรมดาผืนทรายแห้งแล้งแทบไม่มีความชื้นหลงเหลืออยู่อากาศก็ร้อน โดยเฉพาะผืนทะเลทรายแดนโปสือต่างเต็มไปด้วยแอ่งเกลือเค็ม ไม่เหมาะกับการเจริญเติบโตของพืชพันธุ์” ปู่ถังอธิบาย“อย่างนี้เองสินะเจ้าคะ ไม่มีพืชพันธุ์จึงไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตอาศัยอยู่” อันหนิงงึมงำ“มีนะ ในทะเลทรายมีนกและสัตว์เลื้อยคลานกินแมลงอยู่บ้าง ทั้งยังมีแมวทรายกับสุนัขจิ้งจอกด้วย”“มีตัวลาป่าที่คล้ายกับม้า ทั้งยังมีเสือลายจุดเป็นวงสีดำอีกต่างหาก แต่น้อยนักจะได้เห็น”&ld
พวกอันหนิงพักผ่อนเที่ยวเล่นอยู่ที่ตลาดและชุมชนท้องถิ่นของชาวโปสือราวสามสี่วันจากนั้นปู่ถังก็เตรียมจัดขบวนพาทุกคนเดินทางไปยังทะเลทรายพร้อมออกท่องเที่ยวตามเส้นทางการค้าในระยะไม่ไกลเกินไปนัก“ข้าตื่นเต้นจังเลยเจ้าค่ะฮูหยินน้อย ในที่สุดพวกเราก็จะได้เห็นทะเลทรายกันแล้ว” เจินจูเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี แววตาเป็นประกาย“นั่นสินะ ข้าเองก็ตื่นเต้นมากเหมือนกัน ไม่รู้ว่าทะเลทรายในแดนโปสือนี้จะเป็นอย่างไรบ้าง”“นังหนู ดินแดนทะเลทรายในแถบโปสือจะร้อนมาก แตกต่างจากทะเลทรายในแคว้นดินแดนเราซึ่งมีความหนาวเย็นมากกว่านะ”“แต่ไม่ต้องห่วง ข้าพาพวกเจ้าผ่านเส้นทางที่มีพื้นที่ชุ่มน้ำอยู่ไม่ไกลจากจุดหมายหลักมากนัก การเดินทางเส้นนี้จะไม่หนักหนาสาหัส พอให้เจ้าได้เปิดหูเปิดตาอย่างสบายใจเลยล่ะ”“ขอบคุณท่านปู่เจ้าค่ะที่ละเอียดรอบคอบทุกอย่าง” อันหนิงเอ่ยอย่างซาบซึ้ง ปู่ถังเพียงยิ้มรับและหันไปสั่งงานลูกหาบต่อพวกอันหนิงออกเดินทางโดยมีลั่วถัว(อูฐ)เป็นพาหนะนำไปยังผืนทะเลทรายเบื้องหน้า“โห ทะเลทรายกว
ปู่ถังพาทุกคนมายังร้านอาหารข้างทางในตลาด ซึ่งตอนที่อันหนิงพักผ่อนอยู่บนเรือเขาได้ลงมาสำรวจด้วยตนเอง เห็นว่าร้านนี้มีผู้คนมาทานกันไม่น้อย การปรุงอาหารจัดว่าสะอาดสะอ้านดี ตอนที่มาถึงร้านก็ราวเที่ยงกว่าแล้วพอจะมีโต๊ะที่นั่งเหลืออยู่ พวกเขาจึงรีบเข้าไปจับจองโดยไม่รอช้า “อาหารที่นี่นิยมใส่เครื่องเทศคล้ายกับอาหารเทียนจู๋แต่หอมละมุนนุ่มนวลกว่า มีการปรุงแต่งรสชาติเปรี้ยวอมหวานจากผลไม้แห้ง ควบคู่ไปกับเครื่องเทศพื้นฐานคล้ายกับเทียนจู๋”“แต่อาหารเทียนจู๋เผ็ดร้อนจัดจ้าน ใช้เครื่องเทศหนักมือกว่าที่นี่มาก พวกเจ้าเคยลิ้มลองอาหารเทียนจู๋มาแล้ว น่าจะชอบอาหารของโปสือมากกว่านะ” ปู่ถังอธิบาย“ดีจริงเจ้าค่ะ น่าสนใจมากเลยที่ชาวโปสือนำเอาผลไม้รสชาติเปรี้ยวอมหวานมาปรุงแต่งอาหาร ข้าอยากลองชิมแล้วสิ”อันหนิงเอ่ยอย่างตื่นเต้นที่จะได้ชิมอาหารแปลกใหม่ ปู่ถังยิ้มก่อนหันไปสั่งอาหารด้วยภาษาโปสือ ซึ่งยามนี้ทุกคนไม
หลังอันหนิงพักผ่อนคลายความเหนื่อยล้าจากการเดินทางแล้ว ปู่ถังก็นำทุกคนลงเรือไปเที่ยวชมแดนโปสือ“ผู้คนที่นี่ผิวขาวเหลือง รูปหน้ายาว ตาสองชั้นคมลึก มีเค้าโครงหน้าชัดเจน จมูกโด่งเป็นสัน คิ้วหนาได้รูป ช่างหน้าตาดีกันเสียจริง” อันหนิงเอ่ยขณะมองบุรุษและสตรีชาวโปสือที่เดินไปมาอยู่รายรอบตัว“นั่นสิเจ้าคะ แตกต่างจากชาวนามเหวียตและชาวเทียนจู๋ไม่น้อยเลย ผู้คนรูปโฉมงดงามแปลกตาไปอีกแบบ” เจินจูคิดชื่นชมชาวโปสือเช่นกัน“อะแฮ่มม” จิ่นเยว่อดกระแอมกระไอไม่ได้เมื่อเห็นเจินจูมองบุรุษชาวโปสือ รูปร่างสูงโปร่งดูล่ำสันเช่นนั้นในขณะที่จ้าวเหว่ยมีความสุขุมเยือกเย็นสีหน้านิ่งเฉยไม่ได้แสดงท่าทีหึงหวงที่อันหนิงมองชาวโปสือด้วยสายตาชื่นชมแต่อย่างใด‘ไม่ใช่ว่าเขาไม่หวงอันหนิงเพียงแต่เขาเชื่อใจนาง เข้าอกเข้าใจดีว่าเป็นเพราะนางตื่นเต้นที่ได้พบเห็นผู้คนลักษณะท่าทางแปลกแตกต่างออกไปจากตนเองและดินแดนที่ผ่านมาเท่านั้น’“อาเยว่เป็นอะไร มีสิ่งใดติดคอเจ้างั้นรึ” เจินจูถามจิ่นเยว่ รู้ทันว่าคนรักของนางออกอาการหึงหวง ดื่
“ที่ชาวเทียนจู๋นิยมทำขนมของว่างรสหวานจัดเช่นนี้มีที่มาที่ไปอยู่นะ” ปู่ถังเกริ่นกับอันหนิง พลันได้เห็นสายตาอยากรู้จากนางจนเขาอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้ “แดนเทียนจู๋เป็นแหล่งกำเนิดของต้นอ้อยและน้ำตาล อีกทั้งพวกเขายังมีความเชื่อว่าความหวานสื่อถึงความสุข ความโชคดี การต้อนรับ การอวยพรและใช้บูชาเทพเจ้า” “อีกอย่างชาวเทียนจู๋ก็แยกระหว่างของหวานและของคาวอย่างชัดเจน อาหารคาวแบบดั้งเดิมจะไม่มีการใส่น้ำตาลลงไปเลย ทำให้ความหวานทั้งหมดมารวมกันอยู่ในขนมต่างๆนี่แหละ” “อืม ไม่นึกเลยว่ารสชาติการทำอาหารจะโยงใยไปถึงความเชื่อที่ยิ่งใหญ่เพียงนี้” อันหนิงอดทึ่งไม่ได้ หลังเที่ยวเล่นซื้อขนมของกินของว่างจนพอใจ ทุกคนก็เดินทางกลับขึ้นเรือ 
อันหนิงใช้เวลาเที่ยวเล่นอยู่ที่แดนเทียนจู๋นานราวหนึ่งเดือน โดยนางให้ความสนใจกับการเพาะปลูกเครื่องเทศชนิดต่างๆโดยเฉพาะซีหงฮวาเครื่องเทศสมุนไพรล้ำค่าราคาแพงในแคว้นบ้านเกิดของนาง นางใช้เวลาศึกษาเดินทางไปดูแหล่งเพาะปลูกซีหงฮวาในแดนเทียนจู๋ ทั้งยังรวบรวมต้นกล้าและเมล็ดพันธุ์ดีเก็บขึ้นเรือตั้งใจนำกลับไปเพาะปลูกด้วยตนเองที่แคว้น นอกจากซีหงฮวาแล้วนางยังนำเครื่องเทศสมุนไพรอย่างเจียงหวง ตะไคร้ จือหรัน ผักชี พริกไทยดำพริกไทยขาว กระวานและอื่นๆอีกมากมายกลับไปด้วย ซึ่งจ้าวเหว่ยกับปู่ถังสนับสนุนเต็มที่ “นังหนูเหนื่อยแล้วอยากกินขนมท้องถิ่นอีกไหม มีร้านอยู่แถวนี้เดี๋ยวข้าพาไปชิม” ปู่ถังเสนอหลังอันหนิงเสร็จธุระจากสวนเครื่องเทศสมุนไพร “อยากเจ้าค่ะเหนื่อยมาทั้งวัน ยามนี้ต้องการทานอะ
“ว่าไงล่ะอาเฉินมีเรื่องใดที่เจ้าคิดว่าน้องหญิงเล็กของเรากลั่นแกล้งรังแกซูฉีอีก”ไห่เฉิงไท่จื่อเห็นสหายของตนเงียบไปจึงถามมู่เฉินอีกครั้ง“กระหม่อมเคยเห็นองค์หญิงสามผลักองค์หญิงรองตกน้ำในสระบัวพ่ะย่ะค่ะ ครั้งนั้นไท่จื่อเองก็ทรงประทับอยู่ที่นั่นด้วย”
ทางด้านไห่เฉิงไท่จื่อที่ตรงกลับมาห้องทรงงานเพื่อพูดคุยกับมู่เฉิน หลังปรึกษาหารือเรื่องงานสำคัญเสร็จก็ชักชวนสหายอยู่ดื่มชาทานของว่างด้วยกันก่อน“อาเฉิน เจ้าว่าน้องหญิงคนเล็กของเราวันนี้ดูแปลกไปหรือไม่” ไห่เฉิงไท่จื่อตรัสถามความเห็นสหาย“กระหม่อมไม่ทราบพ่ะย่ะค่ะ&rdqu
ทางด้านอันหนิงเมื่อกลับมายังตำหนักที่ประทับฝ่ายในก็นั่งลง ปล่อยหมอหลวงทำการรักษาบาดแผลให้“ท่านหมอหลวงกู่ไม่ทราบว่าองค์หญิงสามทรงมีพระอาการเป็นอย่างไรบ้าง” เจินจูนางกำนัลคนสนิทของอันหนิงเอ่ยปากถามหมอหลวงกู่หรือกู่อี้หยางอย่างร้อนใจ“องค์หญิงทรงมีบาดแผลถลอกเลือดออกต
“เสด็จพี่ เป็นเช่นที่พี่หญิงรองตรัสทุกประการเพคะ หม่อมฉันยืนให้อาหารปลาอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว และถอยหลังไปชนนางเอง” อันหนิงรีบกล่าวส่งเสริมคำพูดซูฉีทันที ซึ่งนางก็พยักหน้าพอใจกับคำกล่าวนั้น‘หนิงเอ๋อ วันนี้เป็นอันใดไปนะ ปกติเกิดเหตุการณ์เช่นนี้หากตัวนางไม่ผิดย่อมไม่มีทางยอมร







