LOGINเช้าที่อากาศสดใสขัดกับอารมณ์ของเจ้าของจวนตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง เซียวจ้านอวี๋ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเป็นครั้งแรกหลังจากนอนซมอยู่หลายวัน บาดแผลที่แผ่นหลังเริ่มสมานตัวจนแทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวด ทว่าทันทีที่เขาเห็นสภาพจวนตระกูลเซียว ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง
หลังคาที่เคยรั่วซึมถูกมุงใหม่ด้วยกระเบื้องชั้นดี ผนังจวนที่กะเทาะล่อนถูกทาสีสะอาดตา ข้ารับใช้หน้าใหม่ในชุดสุภาพเดินกันขวักไขว่ และที่สำคัญที่สุด..เขาเห็นมารดานั่งยิ้มแย้มอยู่ในศาลากลางสวนที่ถูกบูรณะใหม่ ท่านแม่สวมอาภรณ์ผ้าไหมเนื้อละเอียดประดับลวดลายมงคลที่เขาไม่มีปัญญาจะซื้อให้ได้แม้จะทำงานทั้งชีวิต “จ้านอวี๋ ลูกหายดีแล้วหรือ” ฮูหยินเซียวรีบเดินเข้ามาหาลูกชายด้วยสีหน้าอิ่มเอิบ “ดูสิ..องค์หญิงใหญ่ทรงพระเมตตายิ่งนัก ส่งทั้งเงินทองและผู้คนมาช่วยจัดการจวนเราจนน่าอยู่เพียงนี้” เซียวจ้านอวี๋พ่นลมหายใจออกมาเบาๆ มือแกร่งกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ไม่ต้องบอกเขาก็รู้ดีว่าเงินทองมากมายเหล่านี้มาจากไหน สตรีผู้นั้น..องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อ! นางคิดจะใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของเขา หรือคิดจะเปลี่ยนจวนบรรพชนของเขาให้กลายเป็นกรงทองอีกลูกหนึ่งกันแน่ และที่น่าโมโหมากกว่านั้นคือท่านแม่ที่ดูจะชอบอกชอบใจกับชีวิตความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น.. เขาเองก็อยากให้ท่านแม่ยิ้มแย้มเช่นนี้แต่ทว่าเพราะเขานั้นเป็นเพียงแม่ทัพปลายแถว อีกทั้งเขายังแบ่งเบี้ยหวัดส่วนหนึ่งไปให้ทหารชั้นผู้น้อย จึงทำให้สภาพความเป็นอยู่ของท่านแม่และจวนตระกูลเซียวไม่สู้ดีเท่าไหร่นัก “ข้าจะไปค่ายทหาร..” เขาพูดเสียงเรียบก่อนจะสะบัดหน้าเดินจากมาโดยไม่แตะต้องอาหารเลิศรสที่วางอยู่บนโต๊ะเลยแม้แต่น้อย เขาเองก็เรียกไม่ถูกว่าความหงุดหงิดของเขานั้นมันมาจากอะไร มาจากที่เขาไม่พอใจองค์หญิงฉางเล่อหรือว่ามันมาจากตัวเขาเองที่กระจอกมากเกินไป จนไร้ความสามารถในการดูแลท่านแม่ให้ดี เขาขี่ม้ามาไม่ถึงครึ่งเค่อก็เดินทางมาถึงลานฝึกทหารกองทัพพยัคฆ์คำราม เซียวจ้านอวี๋ควบม้ามาถึงกองทัพด้วยความตั้งใจจะกลับมาทำหน้าที่ฝึกซ้อมทหารใหม่ให้ลืมความอัปยศที่วังหลวง ทว่าทันทีที่เขาปรากฏตัว บรรยากาศรอบข้างกลับเปลี่ยนไป สายตาของเหล่านายทหารและแม่ทัพคนอื่นๆ ที่เคยเต็มไปด้วยความเคารพ บัดนี้กลับแฝงไปด้วยแววตาล้อเลียนและดูแคลน “โอ้! ดูสิว่าใครมา..ท่านแม่ทัพเซียวผู้มีวาสนาสูงส่งนี่เอง!” เสียงค่อนแคะดังมาจากกลุ่มแม่ทัพที่นั่งพักอยู่ดังขึ้นตามด้วยน้ำเสียงหัวเราะเย้ยหยันอย่างเปิดเผย “ได้ยินว่าช่วงนี้จวนตระกูลเซียวมั่งคั่งขึ้นผิดหูผิดตา ถึงขั้นมีเงินจ้างสาวใช้นับสิบคน สกุลเซียวที่เคยยากจนข้นแค้นกลับมีกินมีใช้ขึ้นมาในชั่วข้ามคืน ช่างเป็นบุญวาสนาที่ถูกตาต้องใจองค์หญิงใหญ่จริงๆ” แม่ทัพอีกคนกล่าวสำทับพลางหัวเราะร่วน พวกเขาจ้องมองไปยังเซียวจ้านอวี๋ด้วยแววตาสมเพช เซียวจ้านอวี๋หยุดกะทันหัน ใบหน้าคมเข้มเย็นชาจนน่ากลัว “พวกท่านหมายความว่าอย่างไร” “โธ่..แม่ทัพเซียว จะมาลำบากตรากตรำฝึกทหารกลางแดดร้อนๆ ทำไมกัน?” นายทหารคนหนึ่งเดินเข้ามากระซิบใกล้ๆ ด้วยรอยยิ้มที่เสแสร้ง พลางยกมือขึ้นมาตบลงบนบ่าของเขาเบาๆ “ในเมื่อมีทางลัดที่สบายกว่านั้น มิสู้อาบน้ำแต่งกายให้หอมฉุย ขัดสีฉวีวรรณให้ผุดผ่อง เพื่อรอปรนนิบัติองค์หญิงใหญ่บนเตียงไม่ดีกว่าหรือ? งานนั้นคงได้ทองมากกว่าการจับดาบออกศึกเสียอีกนะ ฮ่าๆๆ!” เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังระงมไปทั่วลานฝึก ทหารชั้นผู้น้อยต่างพากันซุบซิบและหัวเราะตาม คำพูดเหล่านั้นเหมือนคมดาบที่กรีดลงบนศักดิ์ศรีของชายชาติทหารอย่างเขาจนยับเยิน เซียวจ้านอวี๋ยืนนิ่งท่ามกลางเสียงหัวเราะเหล่านั้น ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นที่อัดอั้นอยู่เต็มอก เพราะเขาเอ่ยเถียงหรือว่ากล่าวแก้ตัวออกมาไม่ได้แม้แต่ครึ่งคำ... ฉางเล่อ! เพราะนางแท้ๆ ที่ทำให้เขากลายเป็นตัวตลกในกองทัพเช่นนี้! เขาพยายามแทบตาย ฝึกหนักมากกว่าใครๆ เพื่อให้ตัวเองก้าวขึ้นมาเป็นแม่ทัพอย่างภาคภูมิ แล้วเหตุใดในวันนี้เขาถึงดันเป็นตัวตลกในสายตาของผู้อื่นกันเล่า ความตั้งใจและความมุ่งมั่นของเขาถูกทำลายจนหมดสิ้นเพียงเพราะสตรีบ้าราคะเพียงผู้เดียว นี่สมควรแล้วอย่างนั้นหรือ? มันสมควรที่เขาจะต้องมารับความเจ็บปวดเหล่านี้อย่างนั้นหรือ!! “ท่านแม่ทัพเซียว..” ทหารชั้นผู้น้อยคนหนึ่งเดินเข้ามาหาเซียวจ้านอวี๋ “ข้ายังรอให้ท่านเป็นผู้ฝึกสอนอยู่นะขอรับ” “ข้าด้วยขอรับ!” “ข้าก็ด้วย พวกเราอยากให้ท่านแม่ทัพเซียวเป็นผู้ฝึกสอน เพราะอย่างนั้นท่านไม่จำเป็นต้องสนใจคำกล่าวของทหารขี้อิจฉาพวกนั้นหรอก” แม่ทัพโม่ลุกขึ้นในทันทีเมื่อเขาได้ยินคำว่าขี้อิจฉา “ใครอิจฉากันแน่ เจ้าพูดให้ดีๆ นะไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าข้าไม่เตือน” “ก็ท่านนั่นแหละที่อิจฉาแม่ทัพเซียว หากให้ข้าเดาท่านเองก็อยากถูกองค์หญิงใหญ่ถูกตาต้องใจเหมือนกันนั่นแหละ เพียงแต่ใบหน้าของท่านมิได้หล่อเหลาเท่าท่านแม่ทัพเซียว คำพูดดูแคลนที่พ่นออกมาก็มาจากความริษยาทั้งนั้น!!” สิ้นเสียงนั้นในกองทัพก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาเพราะแม่ทัพโม่และนายทหารผู้นั้นพุ่งเข้าหากันอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อพวกพ้องของทั้งสองฝ่ายเห็นเช่นนั้น ก็วิ่งหรูเข้าหากันวุ่นวายไปหมด เซียวจ้านอวี๋ยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้วเบาๆ นี่มันเรื่องวุ่นวายอะไรกัน ทุกคนกำลังต่อยตีกันเพราะเขาอย่างนั้นหรือ!! ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิดและน่าโมโห เขากระโดดเข้าไปในสนามไม่ใช่เพื่อร่วมต่อยตีแต่เพื่อห้ามปรามทุกคนต่างหาก เรื่องมันเกิดขึ้นเพราะองค์หญิงใหญ่แท้ๆ!!สองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล
ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ
บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ
เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”
ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่
ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า
ดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาด กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้เธอที่อยู่ในร่างขององค์หญิงฉางเล่อ รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกเธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่พาดอยู่ตรงช่วงเอว เมื่อเหลือบสายตาไปมอง ก็พบกับร่างโปร่งของเว่ยซือถูที่ยังคงหลับสนิท
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อน
บรรยากาศในโถงจัดเลี้ยงดูเหมือนจะผ่อนคลายลงชั่วขณะ เมื่อซู่อันโหวแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคมปลาบปรายมองใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของ ฉางเล่อด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนลึกเขายอมรับในใจอย่างไม่อาจปฏิเสธ..ความงามของสตรีนางนี้ร้ายกาจนัก ไม่แปลกเลยที่หนอนหนังสือผู้เย็นชาอย่างเว่ยซือถู จะยอมสยบแทบเท้าจ
ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังสระบัวในเขตพระราชฐาน องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในศาลาเพียงลำพัง ในมือถือจอกสุราหยกขาวพลางทอดสายตามองผิวน้ำที่ไหวระริก บรรยากาศเงียบสงัดนี้ช่างเหมาะแก่การปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งในใจอีกไม่นานซู่อันโหวก็จะยกทัพกลับมาแล้วเพราะอย่างน







