LOGINหลังจากส่งน้องชายจอมเผด็จการกลับไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ ฉางเล่อก็ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดแรง พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆ
การรับมือกับจวินเซียนหลางใช้พลังงานมากกว่าการปั่นต้นฉบับทั้งคืนเสียอีก เขาช่างเอาแต่ใจอีกทั้งยังมีความคลั่งไคล้ที่เกินพอดีอีกด้วย ใบหน้านั้นหล่อเหลาและวิจิตรยิ่งกว่ารูปสลักการห้ามไม่ให้ตัวเองลากเข้าไปในห้องก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเช่นเดียวกัน “องค์หญิงเพคะ..” ชุ่ยเอ๋อร์ขยับเข้ามาใกล้ สีหน้าดูลำบากใจมาพอสมควรกับเรื่องที่นางจะเอ่ยรายงานองค์หญิง “พระสนมชาย..องค์ชายมู่หรงชิงชาง ตั้งแต่พระองค์ทรงกลับมาจากจวนแม่ทัพ องค์ชายก็ยังไม่ยอมแตะต้องอาหารหรือน้ำแม้แต่หยดเดียว เอาแต่นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่างราวกับหุ่นสลัก หม่อมฉันเกรงว่าหากเป็นเช่นนี้ต่อไป องค์ชายจะล้มป่วยลงได้นะเพคะ พระองค์ทรงเสด็จไปดูหน่อยดีหรือไม่..” เธอนิ่งไปครู่หนึ่ง ภาพขององค์ชายแคว้นศัตรูผู้เลือดเย็นผุดขึ้นมาในหัว ในนิยายเขาคือบุรุษที่งดงามราวกับเทพธิดาจำแลง ทว่าภายใต้ใบหน้าที่งดงามนั้นกลับซ่อนเข็มพิษนับพันเล่มเอาไว้ เขาถูกฉางเล่อชิงตัวมาเพื่อหยามเกียรติแคว้นมู่หรง และนั่นคือเหตุผลที่เขาเกลียดนางยิ่งกว่าสิ่งใด แถมการเข้าหอในครั้งแรกของเขากับฉางเล่อในนิยาย สตรีผู้นั้นยังมัดมือและเท้าของเขาเอาไว้ สวรรค์คงกำลังลงโทษเธอจริงๆ นั่นแหละ เพราะเขียนเองแถมยังต้องมารับความผิดบาปของฉางเล่อเอาไว้ด้วยตัวเองอีกต่างหาก “ไปเตรียมรังนกอุ่นๆ มาถ้วยหนึ่ง เราจะไปดูเขาหน่อย” เมื่อได้ยินเช่นนั้นชุ่ยเอ๋อร์ก็แย้มยิ้มออกมาด้วยความเบาใจ ช่วงนี้องค์หญิงใหญ่เปลี่ยนไปมากทีเดียวมิได้อารมณ์ร้อนดังเดิมอีกแล้ว ด้วยเหตุนั้นสาวใช้อย่างนางจึงคาดหวังว่าบรรยากาศระหว่างองค์หญิงใหญ่และองค์ชายจะดีขึ้นมา “....” ฉางเล่อก้าวเท้าเข้าสู่ตำหนักเหมันต์ สถานที่พำนักของมู่หรงชิงชาง ที่นี่ถูกจัดตกแต่งอย่างเรียบง่ายทว่าเต็มไปด้วยความอ้างว้าง ทันทีที่ก้าวเข้าไปในห้องโถง เธอก็พบกับแผ่นหลังบางในชุดสีฟ้าอ่อนที่นั่งนิ่งอยู่ริมหน้าต่าง แสงจันทร์ตกกระทบใบหน้าด้านข้างของเขา..มันงดงามจนเธอเผลอกลั้นหายใจ ผิวขาวละเอียดราวกับหิมะ ขนตางอนยาวแผ่เป็นแพ และริมฝีปากบางเฉียบสีกุหลาบ หากไม่บอกว่าเขาเป็นบุรุษ เธอคงคิดว่าเขาคือนางเซียนที่พลัดตกจากสวรรค์ “มู่หรงชิงชาง..” เธอเรียกชื่อเขาแผ่วเบา คนถูกเรียกไม่ขยับกายแม้แต่นิดเดียว สายตาของเขายังคงทอดมองไปที่ดวงจันทร์นอกหน้าต่าง ราวกับว่าตัวเธอเป็นเพียงอากาศธาตุและไม่คู่ควรให้เขาสนใจ “เราได้ยินว่าเจ้าไม่ยอมกินข้าวประชดเรางั้นหรือ” เธอเดินเข้าไปใกล้พลางวางถ้วยรังนกลงบนโต๊ะ “ถ้าเจ้าอยากตายด้วยการอดอาหาร มันคงเป็นการตายที่ดูไม่สมเกียรติองค์ชายแห่งแคว้นมู่หรงเท่าไหร่เลยนะ” เขายังคงเงียบกริบ ไม่ยอมเอ่ยปากพูดกับเธอแม้เพียงครึ่งคำ บรรยากาศรอบกายเขามันเย็นเยือกจนเธอรู้สึกขนลุก ฉางเล่อลอบสังเกตเห็นมือของเขาที่วางอยู่บนตัก..มันสั่นเทาเล็กน้อย และที่ข้อมือมีรอยแดงจางๆ จากโซ่ตรวนที่ฉางเล่อคนเก่าเคยใช้พันธนาการเขาเอาไว้ ความสงสารแล่นเข้าจับใจในทันที ยัยฉางเล่อนี่มันทำเวรกรรมไว้เยอะจริงๆ! “เจ้าจะโกรธจะเกลียดเราก็ได้ แต่อย่าทำร้ายตัวเองเช่นนี้เลย” เธอนั่งลงตรงข้ามเขา พลางช้อนตามองใบหน้าอันงดงามนั้น “ที่ผ่านมา..เราอาจจะทำเรื่องเลวร้ายกับเจ้าไว้มาก แต่ต่อจากนี้เราจะไม่บังคับฝืนใจเจ้าอีก หากเจ้าอยากกลับแคว้นมู่หรง...” “กึก!” มู่หรงชิงชางขยับกายเป็นครั้งแรก เขาตวัดสายตาที่เย็นเยียบและเต็มไปด้วยความชิงชังมามองเธอ ดวงตาคู่นั้นงดงามทว่าว่างเปล่าราวกับก้นบึ้งของมหาสมุทร เธอนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งเมื่อสบเข้ากับดวงตาคู่นั้น ก่อนจะแสร้งยิ้มบางๆ “แน่นอนว่าเราคงปล่อยเจ้ากลับไปตอนนี้ไม่ได้ เพราะน้องชายของเราคงสั่งฆ่าเจ้าทันทีที่ก้าวพ้นประตูเมือง แต่เราสัญญา..เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม เราจะคืนอิสระให้เจ้า” เธอลุกขึ้นเตรียมจะเดินจากไป แต่แล้วก็หยุดฝีเท้าลงอีกครั้งด้วยความลังเล “กินรังนกนั่นซะ ถ้าเจ้าไม่มีแรง..เจ้าจะฆ่าเราแก้แค้นได้ยังไงล่ะ..จริงไหม” เธอทิ้งท้ายไว้ด้วยประโยคที่น่าขนลุกก่อนจะเดินออกมา โดยไม่ทันเห็นว่า มู่หรงชิงชางแอบกำหมัดแน่น ริมฝีปากที่เคยปิดสนิทพึมพำออกมาแผ่วเบาจนเกือบไม่ได้ยิน “นางมารร้าย..คิดจะเล่นสงครามประสาทกับข้าอีกงั้นหรือ ครานี้เจ้าจะมาไม้ไหนอีก” เขายังจำได้ดีถึงวันที่เขาก้าวเท้าเข้ามาอยู่ในจวนที่แสนยิ่งใหญ่ขององค์หญิง เพราะใบหน้าที่งดงามของนาง ความงามที่เขาไม่เคยพบเจอจากสตรีใดทำให้ในใจของเขาเกิดความรู้สึกสั่นไหวขึ้นมา เขาในช่วงเวลานั้นช่างโง่เขลาเบาปัญญายิ่งนักที่คิดว่าเขาอาจจะสามารถอยู่ที่แคว้นจวินหลางแห่งนี้อย่างมีความสุขได้ ในบางทีหากเป็นเธออาจทำให้ความเจ็บปวดในใจจางหายลงไปได้บ้าง แต่ทว่าความจริงปรากฏในคืนเข้าหอครั้งแรกของเรา เธอมัดมือของเขาเอาไว้บนเตียงก่อนจะเริ่มต้นทำเรื่องหยาบช้าพร้อมกับพ่นคำดูแคลนออกมา นางกล่าวว่าเขาเป็นเพียงแค่บุรุษที่มีหน้าที่บำบัดความใคร่ให้นางเท่านั้น ไม่มีทางเป็นไปได้มากกว่านั้นและไม่มีทางที่เขาจะได้ออกไปจากจวนแห่งนี้..จนกว่านางจะตาย มู่หรงชิงชางหลับตาลงช้าๆ เช่นนั้นเขาก็จะทำให้นางตายซะ เขาจะได้ออกไปจากที่นี่และกลับไปยังแคว้นฉีของตัวเองเสียทีสองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล
ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ
บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ
เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”
ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่
ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า
ภายในห้องนอนจวนแม่ทัพเซียวที่เงียบสงัด กลิ่นยาสมุนไพรขมปร่าโชยเตะจมูก ฉางเล่อประคองชามยาอุ่นๆ ไว้ในมือ นางมองดูเซียวจ้านอวี๋ที่นอนนิ่งประหนึ่งหินสลัก ใบหน้าคมเข้มของเขาแม้ยามเจ็บป่วยก็ยังดูองอาจ คิ้วกระบี่พาดเฉียงรับกับสันจมูกโด่งคม และริมฝีปากหยักลึกที่เม้มสนิทสายตาของยัยฉางเล่อนี่เฉียบแหลมจริงๆ
จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามาองค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้นบอกตามตรงว่าเธ
ดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาด กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้เธอที่อยู่ในร่างขององค์หญิงฉางเล่อ รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกเธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่พาดอยู่ตรงช่วงเอว เมื่อเหลือบสายตาไปมอง ก็พบกับร่างโปร่งของเว่ยซือถูที่ยังคงหลับสนิท
แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อน







