Share

9.ความเสน่หาที่บรรจงถักทอขึ้น

last update publish date: 2026-04-20 15:58:19

ภายใต้แสงจันทร์ที่สาดส่องลงมายังสระบัวในเขตพระราชฐาน องค์หญิงใหญ่ฉางเล่อนั่งเอนกายอย่างเกียจคร้านอยู่บนตั่งไม้แกะสลักในศาลาเพียงลำพัง ในมือถือจอกสุราหยกขาวพลางทอดสายตามองผิวน้ำที่ไหวระริก บรรยากาศเงียบสงัดนี้ช่างเหมาะแก่การปล่อยวางภาระอันหนักอึ้งในใจ

อีกไม่นานซู่อันโหวก็จะยกทัพกลับมาแล้วเพราะอย่างนั้นสิ่งที่เธอควรทำคือการทำยังไงก็ได้ให้เซียวจ้านอวี๋มาเป็นคนของเธอ

แต่เขานั้นเป็นเหมือนกับม้าพยศที่ไม่ยอมสิโรราบง่ายๆเนี่ยนะสิ ทำอย่างไรเขาจะภักดีกับเธอนะ

เธอใช้ปลายนิ้วเคาะโต๊ะอย่างใช้ความคิด

“ตึง!”

เสียงฝีเท้าหนักๆ กระแทกพื้นดังขึ้นพร้อมกับร่างสูงกำยำของเซียวจ้านอวี๋ ที่บุกเข้ามาโดยไม่รอคำอนุญาต ใบหน้าคมเข้มของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ ทันทีที่เห็นหน้าเธอ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมา

“องค์หญิงใหญ่! พระองค์ทรงคิดจะทำอะไรกันแน่! ทรงเห็นข้าเป็นเพียงของเล่นชิ้นหนึ่งหรือไงถึงได้เอาเงินทองไปฟาดหัวครอบครัวข้าเช่นนั้น!”

เขาตวาดลั่น เสียงของเขาสั่นพร่าด้วยความอัดอั้นตันใจ

“ตอนนี้คนทั้งกองทัพต่างหัวเราะเยาะข้า ว่าข้าเป็นเพียงชายบำเรอที่เกาะชายกระโปรงสตรีเพื่อความมั่งคั่ง! ศักดิ์ศรีที่ข้าสะสมมาทั้งชีวิต..พระองค์เหยียบย่ำมันจนไม่มีชิ้นดีแล้ว!”

เธอนั่งนิ่ง ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย ดวงตาคู่สวยเพียงแต่มองดูเขาที่ด่าทอและระบายความคับแค้นออกมาเงียบๆ เธอเข้าใจดี..ในโลกที่ผู้ชายถือศักดิ์ศรีเป็นใหญ่ การถูกตราหน้าว่าเป็นชายเลี้ยงของสตรีผู้ชั่วช้าคือคำพิพาทที่ร้ายแรงที่สุด ในเมื่อเขากำลังโกรธเช่นนั้นเธอก็จะตั้งใจรับฟังเขาจนกว่าความโกรธเคืองของเขาจะทุเลาเบาบางลง

เมื่อเซียวจ้านอวี๋เริ่มหอบหายใจเพราะความเหนื่อยและอารมณ์ที่เริ่มเบาบางลง เธอก็ค่อยๆ ลุกขึ้นอย่างช้าๆ อาภรณ์สีแดงเพลิงลากไล้ไปตามพื้นหินอ่อน เธอเดินเข้าไปใกล้เขาจนได้กลิ่นไอความร้อนจากร่างกายที่ยังคุกรุ่น

“เซียวอวี๋..ดื่มสุราสักหน่อยเถิด”

เธอยื่นจอกสุราให้เขาด้วยมือนุ่มนวล พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาที่ทุ้มกังวาน

“ข้าขอโทษ..ข้าเพียงแต่อยากให้เจ้าและครอบครัวอยู่อย่างสุขสบาย ไม่คิดเลยว่าความหวังดีของข้าจะกลับกลายเป็นคมดาบที่ทิ่มแทงเจ้าเช่นนี้”

คำว่า “ขอโทษ” จากปากของสตรีที่เคยหยิ่งยโสเหนือใครทำให้เซียวจ้านอวี๋ชะงักกึก ความโกรธที่เคยเป็นไฟป่าพลันมอดดับลงเหลือเพียงถ่านที่คุอยู่ ความงามของฉางเล่อยามต้องแสงจันทร์นั้นเป็นที่ประจักษ์ ผิวขาวราวกับหิมะและดวงตาที่ดูโศกเศร้าเล็กน้อยนั่น..มันเย้ายวนและล่อลวงจนเขาเผลอใจหายไปชั่วขณะ

“นั่งลงก่อนเถิด..”

เธอคว้าข้อมือหนาให้เขานั่งลงข้างๆ บนตั่งยาว ถึงแม้ว่าเขาจะอารมณ์ร้ายแต่ข้อดีข้อเดียวของแม่ทัพเซียวคือเขาเสแสร้งไม่เป็น เขาคิดเช่นไรก็กล่าวออกมาเช่นนั้นและนั่นมันทำให้การรับมือเขาไม่ได้ยากอย่างที่คิด

“คนพวกนั้นคู่ควรทำให้เจ้าอารมณ์เสียถึงเพียงนี้เชียวหรือ ใจเย็นลงก่อนเถิดนะ”

เธอรินสุราใส่จอกให้เขาอีกครั้ง ก่อนจะเอนศีรษะลงซบพิงไหล่แกร่งของเขาอย่างถือวิสาสะ กลิ่นหอมจางๆ จากเส้นผมของเธออบอวลอยู่ข้างจมูกแม่ทัพหนุ่มจนเขาเริ่มนั่งตัวแข็งทื่อ

“บางที..คนพวกนั้นอาจกำลังอิจฉาเจ้าอยู่ก็ได้นะเซียวอวี๋”

เธอพูดด้วยน้ำเสียงแสนหวานที่สั่นประสาทคนฟัง

“ใครที่บังอาจทำให้เจ้าต้องเป็นที่ขบขัน วันพรุ่งนี้ข้าจะไปจัดการพวกมันเอง ข้าจะไม่ยอมให้ใครหน้าไหนมาแตะต้องศักดิ์ศรีของชายที่ข้าเอ็นดูที่สุดแน่นอน”

มือเล็กๆ ของเธอลูบไล้ไปตามท่อนแขนแข็งแรงของเขาอย่างแผ่วเบา

“ไม่ต้องคิดมากนะ คืนนี้..เจ้าแค่อยู่ดื่มสุราเป็นเพื่อนข้าก็พอ”

เซียวจ้านอวี๋มองดูสตรีที่พิงไหล่เขาอยู่ด้วยความรู้สึกที่สับสนปนเป ทั้งโกรธ ทั้งอาย แต่หัวใจกลับเต้นผิดจังหวะอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สุราในจอกที่เขาเพิ่งดื่มลงไป..รสชาติของมันช่างหวานล้ำจนน่ากลัวเหลือเกิน เขากลัวว่าตนจะเผลอไผลเผลอตัวเผลอใจไปกับรสหวานล้ำนั้นอย่างทอดถอนตัวไม่ขึ้น

ความเงียบสงัดของสวนโบตั๋นถูกกลืนหายไปด้วยเสียงลมหายใจที่เริ่มติดขัด รสขมปร่าของสุราฤทธิ์แรงไหลพล่านไปตามกระแสเลือด แผ่ซ่านความร้อนระอุไปทั่ววรกายของเซียวจ้านอวี่ จนสติสัมปชัญญะที่เคยยึดมั่นในเกียรติยศค่อยๆ หลอมละลายหายไปทีละน้อย ความโกรธที่อัดแน่นเต็มอกเลือนหายราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

จากที่เคยนั่งตัวแข็งทื่อราวกับหินสลัก บัดนี้กล้ามเนื้อทุกส่วนของแม่ทัพหนุ่มกลับผ่อนคลายลงอย่างน่าประหลาด กลิ่นหอมกรุ่นจากผิวกายของฉางเล่อ ที่ซบอิงอยู่บนไหล่เย้ายวนเสียจนเขาเผลอสูดดมเข้าไปเต็มปอด

"เซียวอวี่..เจ้าช่างน่ารักเหลือเกิน"

เสียงกระซิบพร่าดังขึ้นข้างใบหู พร้อมกับปลายนิ้วเรียวที่ลากไล้ผ่านแผงอกกว้างเบาๆ ราวกับขนนกปัดผ่านใจ

เขาก้มลงมองสตรีในอ้อมแขน ดวงตาที่เคยดุดันบัดนี้กลับฉ่ำวาวและพร่าเบลอด้วยฤทธิ์เมรัย ใบหน้าของฉางเล่อที่งดงามอยู่แล้ว ยามนี้กลับดูเย้ายวนใจเกินกว่าบุรุษใดจะต้านทานไหว ริมฝีปากสีกุหลาบที่ขยับเอื้อนเอ่ยถ้อยคำแสนหวานนั่น..มันช่างน่าลิ้มลองเสียจนเขาหลงลืมความแค้นที่แบกมาเต็มอก

“องค์หญิง..”

เสียงของเขาแหบพร่าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน มือแกร่งที่เคยจับเพียงดาบและหอกค่อยๆ เลื่อนขึ้นมาประคองดวงหน้าโฉมงามอย่างทะนุถนอม ความเร่าร้อนที่เธอมอบให้ผ่านสัมผัสและการปรนนิบัติสุรา ทำให้กำแพงในใจของเขาพังทลายลงอย่างราบคาบ

เขามองข้ามความชั่วช้าที่คนทั้งใต้หล้าตราหน้าพระนาง มองข้ามความอัปยศที่ถูกล้อเลียนในกองทัพ ยามนี้ในสายตาของเซียวจ้านอวี่มีเพียงสตรีผู้เดียวที่เข้าใจและโอบกอดความอ้างว้างของเขาเอาไว้

เขาโน้มใบหน้าลงไปหาความงามที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจหักห้ามใจ จมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งราคะที่ฉางเล่อจงใจถักทอไว้ล่อลวงม้าพยศตัวนี้ ความโกรธแค้นถูกแปรเปลี่ยนเป็นความปรารถนาอันแรงกล้าที่แผดเผาทุกสิ่งจนสิ้นซาก

ทว่า..ท่ามกลางบรรยากาศที่กำลังร้อนระอุ เงาร่างหนึ่งที่ซ่อนตัวอยู่ในเงามืดเบื้องหลังต้นไม้ใหญ่กลับกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ จวินเซียนหลางฮ่องเต้หนุ่มยืนมองภาพพี่สาวที่เขารักยิ่งกว่าชีวิตกำลังพลอดรักกับชายอื่นด้วยดวงตาที่ลุกโชนไปด้วยเพลิงริษยาและจิตวิปลาส

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ รางวัลที่แสนยิ่งใหญ่

    สองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สร้างความอบอุ่น

    ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สุรามงคล

    บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สิ้นสุดการรอคอย

    เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ พรที่ล้ำค่า

    ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ ร้ายกาจยิ่ง

    ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   8.หรือเพราะเขากระจอกเกินไป

    เช้าที่อากาศสดใสขัดกับอารมณ์ของเจ้าของจวนตระกูลเซียวอย่างสิ้นเชิง เซียวจ้านอวี๋ก้าวเท้าออกมาจากห้องนอนเป็นครั้งแรกหลังจากนอนซมอยู่หลายวัน บาดแผลที่แผ่นหลังเริ่มสมานตัวจนแทบไม่หลงเหลือความเจ็บปวด ทว่าทันทีที่เขาเห็นสภาพจวนตระกูลเซียว ดวงตาคมกริบก็ต้องเบิกกว้างด้วยความตกตะลึงหลังคาที่เคยรั่วซึมถูกมุ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   7.คล้ายตกลงไปในทะเลเพลิง

    เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ“....”ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เง

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   6.งดงามปานเทพเซียน

    หลังจากส่งน้องชายจอมเผด็จการกลับไปพร้อมคำมั่นสัญญาที่เต็มไปด้วยความคลั่งไคล้ ฉางเล่อก็ทรุดตัวลงนั่งบนตั่งอย่างหมดแรง พลางนวดขมับที่เต้นตุบๆการรับมือกับจวินเซียนหลางใช้พลังงานมากกว่าการปั่นต้นฉบับทั้งคืนเสียอีก เขาช่างเอาแต่ใจอีกทั้งยังมีความคลั่งไคล้ที่เกินพอดีอีกด้วย ใบหน้านั้นหล่อเหลาและวิจิตรยิ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   5.ความคลั่งไคล้ที่มากเกินไป

    เมื่อฉางเล่อก้าวเท้ากลับเข้าสู่ประตูจวน กลิ่นอายความกดดันที่คุ้นเคยก็พุ่งเข้าปะทะร่าง ชายหนุ่มในชุดมังกรสีเหลืองทองอร่ามนั่งจิบชาอยู่บนตั่งยาวด้วยท่าทีสงบนิ่ง ทว่าดวงตาเรียวยาวที่ตวัดมองมากลับวาวโรจน์ไปด้วยเพลิงแห่งความหึงหวงที่ปิดไม่มิดจวินเซียนหลาง ฮ่องเต้หนุ่มผู้กุมอำนาจเหนือคนทั้งแผ่นดิน แต่กล

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status