Share

7.คล้ายตกลงไปในทะเลเพลิง

last update publish date: 2026-04-20 15:56:41

เมื่อออกมาจากเรือนของมู่หรงชิงชาง แววตาที่แสนเกลียดชังของเขาก็ทำให้ฉางเล่อรู้สึกไม่สบายใจ

“....”

ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรีที่มืดสลัว บรรยากาศเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉางเล่อหยุดฝีเท้าลงเมื่อรู้สึกถึงสายตาที่จ้องมองมาจากด้านหลัง และเมื่อหันกลับไปก็พบกับเว่ยซือถู สนมคนที่สามยืนอยู่ใต้เงาไม้ เขาดูงดงามราวกับภาพวาดในชุดสีขาวบริสุทธิ์เน้นสัดส่วนที่สง่างาม ผมยาวดำขลับรวบครึ่งศีรษะประดับปิ่นไม้เพียงอันเดียว ใบหน้าหล่อเหลาปานเทพบุตรแต้มไปด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนที่ชวนให้ลุ่มหลง

ในมือของเขาถือดอกโบตั๋นเอาไว้

“องค์หญิง..ดึกดื่นเพียงนี้เหตุใดถึงยังไม่พักผ่อนเล่าพ่ะย่ะค่ะ”

เสียงทุ้มต่ำของเขานุ่มนวลราวกับเสียงพิณ

เธอแสร้งยิ้มบางๆ พลางเดินเข้าไปหาเขา

“เราเพิ่งกลับมาจากตำหนักเหมันต์..ซือถูเจ้ามาทำอะไรที่นี่งั้นหรือ”

“กระหม่อม..เพียงมาเดินเล่นแก้เหงาเท่านั้น”

เขาตอบพลางส่งดอกไม้ในมือมาให้เธออย่างรวดเร็ว

“แต่เมื่อได้พบองค์หญิง..ความเหงาก็พลันมลายหายไปจนหมดสิ้น”

คำลวงแสนหวานของเขาทำให้เธอรู้สึกคลื่นไส้เล็กน้อย แต่เธอก็ยังคงรักษาใบหน้ายิ้มระรื่นไว้ เพราะเธอรู้ดีว่าชายผู้นี้คือคนของท่านอ๋องที่ถูกส่งมาเป็นสายลับในจวนของเธอ ฉางเล่อคนเก่าอาจจะหลงกลคำลวงของเขา แต่เธอ..ล่วงรู้ความจริงในข้อนั้นดี

แต่เพราะเขาคือชายรูปงามในแบบที่เธอชอบ..เธอจึงยินดีที่จะนั่งฟังคำลวงแสนหวานของเขา เพื่อหาจังหวะเล่นสนุกกับสายลับหนุ่มผู้นี้

ในเมื่อเขามาที่นี่เพื่อทำให้องค์หญิงฉางเล่อหลงใหลเขาจนหูตามืดบอด เช่นนั้นเธอก็จะลองทำวิธีเดียวกันกับเขา เพื่อให้สายลับเช่นเขาหลงใหลเธอจนโงหัวไม่ขึ้น..

“เช่นนั้น..เจ้าก็มาเดินเล่นกับเราหน่อยสิ”

เธอส่งสายตายั่วยวนพลางยื่นมือไปกุมมือเขา

เว่ยซือถูชะงักไปครู่หนึ่งกับท่าทีที่เปลี่ยนไปขององค์หญิงใหญ่ แต่เขาก็รีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“เป็นพระกรุณายิ่งแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

ทั้งสองเดินเคียงคู่กันไปตามทางเดินในสวนดอกไม้ แสงจันทร์สาดส่องลงมาทำให้ฉางเล่องดงามราวกับนางเซียน ผิวขาวนวลละเอียดราวกับหิมะ ดวงตากลมโตเป็นประกายแวววาว และริมฝีปากกระจับสีกุหลาบที่ดูเย้ายวนใจ

เธอแสร้งทำเป็นสะดุดล้มลงในอ้อมกอดของเขา เว่ยซือถูรับร่างของเธอไว้ทันที กลิ่นหอมอ่อนๆ จากกายของเธอทำให้หัวใจของเขาเต้นรัวอย่างควบคุมไม่ได้

“อ๊ะ..ขอโทษด้วยซือถู เราเดินไม่ระวังเอง”

เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขา ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความเว้าวอน

เว่ยซือถูมองหน้าองค์หญิงด้วยความรู้สึกที่สับสน ความงดงามของนางทำให้เขาเริ่มหวั่นไหว และสำหรับเว่ยซือถูเขาคิดว่านี่เป็นเรื่องที่แสนธรรมดาเพราะรูปโฉมขององค์หญิงใหญ่นั้นเลิศล้ำปานล่มบ้านล่มเมืองอยู่แล้ว

เธอใช้โอกาสนี้ประคองใบหน้าหล่อเหลาของเขาไว้ พลางกระซิบแผ่วเบาข้างหู

“ซือถู..เจ้ารู้หรือไม่ว่าเราชอบใบหน้าของเจ้ามากทีเดียว..”

คำพูดของเธอทำเอาสายลับหนุ่มอึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนที่เขาจะแสร้งยิ้มบางๆ

“องค์หญิง..กระหม่อมเองก็ชื่นชอบองค์หญิงเช่นเดียวกันพ่ะย่ะค่ะ”

เธอลอบยิ้มในใจ..เริ่มติดกับแล้วสินะ เธอบรรจงจุมพิตลงบนริมฝีปากบางของเขาอย่างแผ่วเบา รสสัมผัสที่อ่อนโยนและนุ่มนวลทำให้เว่ยซือถูตกอยู่ในห้วงแห่งความลุ่มหลง เขาตอบสนองจุมพิตของเธออย่างเร่าร้อนและรุนแรง

ท่ามกลางสวนโบตั๋นยามราตรี สองร่างหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว กามารมณ์และเสน่หาเริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางคำลวงแสนหวานและกับดักที่ซ่อนอยู่..ใครจะเป็นผู้ชนะในเกมนี้กันแน่

เรือนผมสีดำราวกับหมึกของเธอสยายลงไปบนพื้นหญ้าที่นุ่มฟูราวกับฟูกนอน ฉางเล่อช้อนสายตามองหน้าเขาด้วยแววตาเย้ายวน อาภรณ์ที่สวมอยู่ในสภาพยับยู่ยี่ เผยให้เห็นลาดไหล่ขาวเนียนนวลที่ยากจะละสายตา

ริมฝีปากบางของฉางเล่อขบเม้มเข้าหากันเล็กน้อย เมื่อความตื่นตัวร้อนผ่าวเบียดแทรกเข้ามาอย่างช้าๆ แล้วฝังลึกเข้ามาในกาย ร่างกายของเธอสั่นเทิ้มด้วยรสสัมผัสที่ไม่อาจหักห้ามใจ

ดวงตาของเว่ยซือถูเบิกกว้างขึ้นมาในทันที ราวกับว่าเขากำลังตะลึงค้างกับความงดงามของโลกใบนี้ จิตใจล่องลอยไปไกลแสนไกล ด้วยใบหน้านั้นขององค์หญิงฉางเล่อสามารถจุดชนวนผู้คนให้เกิดความร้อนรุ่มขึ้นมาได้ง่ายๆ

คล้ายกับว่าเขากำลังตกลงไปในทะเลเพลิง ราวกับว่าเขาพ่ายแพ้ตั้งแต่ยังไม่ทันเริ่มต้นเสียด้วยซ้ำ

“อา..ซือถู..”

ความแปลบปลาบแล่นริ้วขึ้นมาตามแนวสีข้างทุกครั้งที่เขาเริ่มขยับร่างกาย เลือดฉีดซ่านส่งผลให้ลมหายใจออกมารุนแรง เขาช่างเอาเปรียบกันยิ่งนัก..คนเราจะทั้งหน้าตาดีและทำเรื่องเช่นนี้ได้อย่างเก่งกาจเลยงั้นหรือ

แรงปรารถนาซัดสาดไปทุกหนแห่งจนร่างกายสะท้านไหว ขาทั้งคู่ของเธอถูกแยกออกจากกัน มือใหญ่ช้อนใต้เข่าเพื่อรั้งเรียวขายกขึ้นจนถึงไหล่ ในส่วนนั้นแนบชิดและกดแทรกเข้าไปได้ลึกกว่าที่เป็นอยู่

เว่ยซือถูรู้สึกว่าเขากำลังเสียสติอย่างช้าๆ ..เพียงแค่ได้สัมผัสเธอเท่านั้น เขากำลังจมดิ่งลงไปเรื่อยๆ ในห้วงตัณหาที่เขาไม่ควรรู้สึก

เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก และกลายเป็นคนที่จุดเดือดต่ำอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม..เขารู้สึกว่าองค์หญิงใหญ่นั้นแตกต่างจากที่เขาเคยรู้จักอย่างสิ้นเชิง..เธอไม่ได้ร้ายกาจแต่กลับดูเย้ายวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

“..อย่าพึ่งหลับสิพ่ะย่ะค่ะ..กระหม่อมยังไม่ทันได้เริ่มอย่างจริงจังเลย”

อา..ให้ตายสิ เธอเริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมองค์หญิงฉางเล่อถึงได้โปรดปรานเว่ยซือถูมากขนาดนี้

สะโพกของเธอถูกยกขึ้นก่อนจะถูกเติมรสรักลงไปซ้ำแล้วซ้ำเล่าท่ามกลางดอกโบตั๋นที่ชูช่อเบ่งบาน

 

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ รางวัลที่แสนยิ่งใหญ่

    สองปีผ่านไป แคว้นจวินหลางภายใต้การปกครองของจวินเซียนหลางรุ่งเรืองถึงขีดสุด เขากลายเป็นจักรพรรดิผู้ปรีชาสามารถ ทรงธรรม และเด็ดขาด ทว่าในส่วนลึกของดวงตาคู่นั้นยังคงแฝงไปด้วยความเงียบเหงาที่ไม่มีใครหยั่งถึงด้วยเหตุนั้นเขาจึงจัดตั้งขบวนเสด็จอย่างไม่เป็นทางการมุ่งหน้าสู่ชายแดนเพื่อตรวจตราความสงบสุข เซียนหลางในชุดฉลองพระองค์สีเรียบง่ายควบม้าพาสิ่งของล้ำค่าบางอย่างติดตัวมาด้วย เขาปฏิเสธการอารักขาที่แน่นหนา และมุ่งหน้าไปยังเคหาสน์หลังใหญ่ที่ตั้งตระหง่านอยู่กลางทุ่งหญ้าสีเขียวขจีที่หน้าประตูเคหาสน์ ฉางเล่อกำลังรดน้ำดอกไม้ที่นางปลุกเอาไว้ นางเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของอาชาที่กำลังวิ่งเข้ามา แสงแดดส่องกระทบใบหน้าทำให้นางต้องหยีตาเล็กน้อยบุรุษหนุ่มรูปงามที่สง่างามขึ้นกว่าแต่ก่อนมาก กระโดดลงจากหลังม้า เขาจ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่สั่นระริก"พี่หญิง.."เสียงของเซียนหลางทุ้มกังวานและเต็มไปด้วยความตื้นตันฉางเล่อวางบัวรดน้ำลง นางระบายยิ้มที่อบอุ่นที่สุดส่งไปให้"เซียนหลาง..เจ้าโตขึ้นมากจริงๆ องค์จักรพรรดิของข้า"เซียนหลางไม่สนกฎมณเฑียรบาลใดๆ เขาเดินปราดเข้าไปกอดฉางเล่อไว้แน่น ซุกหน้าล

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สร้างความอบอุ่น

    ขบวนเดินทางที่เรียบง่ายแต่แฝงด้วยความอลังการเคลื่อนตัวกลับมาถึงเคหาสน์ชายแดนอีกครั้ง มู่หรงชิงชางตัดสินใจวางฎีกาทั้งหมดในแคว้นฉีไว้เบื้องหลัง มอบหมายให้ขุนนางคนสนิทดูแลแทนชั่วคราว เพื่อขอ "พักร้อน" ใช้เวลาอยู่กับภรรยาผู้เป็นยอดดวงใจให้นานเท่าที่ใจปรารถนาชิงชางสลัดคราบผู้สำเร็จราชการที่น่าเกรงขาม กลายเป็นเพียงสามีผู้แสนดี และขี้หึงเป็นบางเวลา เขาใช้ชีวิตเรียบง่ายร่วมกับฉางเล่อ เดินเล่นในทุ่งหญ้า จิบชากลางสวน และแน่นอน..คอยประชันฝีปากกับ เซียวจ้านอวี๋และเว่ยซือถู ที่ยังคงเวียนว่ายอยู่รอบกายฉางเล่อไม่ห่างบ่ายวันหนึ่งที่อากาศค่อนข้างเย็นสบาย ฉางเล่อสั่งให้บ่าวรับใช้เตรียมน้ำอุ่นโรยกลีบกุหลาบและสมุนไพรหอมไว้ในสระหยกส่วนตัวที่อยู่ด้านหลังเคหาสน์ ซึ่งถูกออกแบบมาให้เปิดรับลมธรรมชาติและมองเห็นทิวทัศน์ภูเขาไกลตาตามคำสั่งของเธอขณะที่ฉางเล่อกำลังเอนกายพิงขอบสระหินอ่อน ปล่อยให้สายน้ำอุ่นโอบอุ้มร่างกายที่เหนื่อยล้า เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นทว่านุ่มนวลก็ดังขึ้นข้างหลัง แผ่นหลังของนางสัมผัสได้ถึงไอความร้อนที่คุ้นเคย“อากาศเย็นเช่นนี้..ให้ข้าช่วยทำให้เจ้าอุ่นขึ้นดีหรือไม่?”เสียงทุ้มต่ำของชิงชางกระซิบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สุรามงคล

    บรรยากาศในตำหนักรับรองของแคว้นฉียามค่ำคืนช่างเงียบสงัด แสงจันทร์สาดส่องผ่านบานหน้าต่างไม้แกะสลัก ทอดเงาลงบนพื้นห้องที่ปูด้วยพรมทออย่างประณีต มู่หรงชิงชาง จ้องมองสตรีตรงหน้าด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ทว่าคำตอบของฉางเล่อ กลับทำให้เขาชะงักไปเล็กน้อย"ชาง..ข้าขอบใจในเกียรติที่เจ้ามอบให้"ฉางเล่อเอ่ยเสียงนุ่มพลางส่ายหน้าเบาๆ"แต่ข้าคงไม่อาจอยู่ที่นี่ในฐานะพระชายาหรือฮองเฮาได้อีกแล้ว ข้าเหนื่อยหน่ายกับภาระอันหนักอึ้งเหล่านั้นเหลือเกิน ข้าปรารถนาเพียงชีวิตที่เป็นอิสระดั่งวิหคที่ชายแดน..ที่นั่นคือบ้านที่แท้จริงของข้า"ชิงชางนิ่งไปครู่หนึ่ง แววตาฉายความวูบไหวทว่าสุดท้ายเขาก็ถอนหายใจยาวพลางยิ้มออกมาอย่างเข้าใจ"ข้ารู้ดีว่าเจ้ามิใช่หงส์ที่จะยอมถูกกักขังในกรงทอง..แม้กรงนั้นจะประดับด้วยเพชรนิลจินดาก็ตาม"ฉางเล่อเดินเข้าไปใกล้พลางกุมมือหนาของเขาไว้"แต่หากเจ้าต้องการคำยืนยันว่าใจของข้าเป็นของใคร..คืนนี้ ข้ายินดีจะดื่มสุรามงคลและกราบไหว้ฟ้าดินกับเจ้าที่นี่ ในห้องที่มีเพียงเราสองคน..ให้ฟ้าดินและดวงจันทร์เป็นพยานว่าข้าคือภรรยาของเจ้า และเจ้าคือสามีของข้าชั่วนิรันดร์"ดวงตาของชิงชางเป็นประกายวาบ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ สิ้นสุดการรอคอย

    เวลาหนึ่งปีช่างยาวนานราวกับสิบปีในความรู้สึกของคนรอ..ฉางเล่อใช้ชีวิตอยู่ที่เคหาสน์ชายแดนอย่างสงบสุข นางกลายเป็นคฤหบดีหญิงผู้มั่งคั่งและเป็นที่รักของชาวบ้าน ทว่าในส่วนลึกของหัวใจ นางยังคงเฝ้ามองไปยังขอบฟ้าทางทิศเหนือ ทิศทางที่แคว้นฉีตั้งตระหง่านอยู่มู่หรงชิงชางหายไปหนึ่งปีเต็ม ไร้ซึ่งจดหมาย ไร้ซึ่งข่าวคราว มีเพียงข่าวลือที่แว่วมาตามสายลมว่าบัดนี้แคว้นฉีผลัดแผ่นดินใหม่ และมี"ผู้สำเร็จราชการ" ผู้เหี้ยมโหดและปรีชาสามารถคอยกุมบังเหียนอยู่เบื้องหลังยุวกษัตริย์วัยเยาว์เย็นวันหนึ่ง ขณะที่ฉางเล่อกำลังตรวจบัญชีผ้าอยู่ในสวน เสียงฝีเท้าอาชาศึกนับร้อยก็ดังสนั่นหวั่นไหวมาหยุดลงหน้าเคหาสน์ ทหารเกราะดำขลิบทองกองกำลังที่ดูน่าเกรงขามที่สุดเท่าที่นางเคยเห็น ยืนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยบุรุษผู้หนึ่งก้าวลงจากหลังม้าศึกสีนิลขลับ เขาไม่ได้สวมเพียงชุดนักรบทั่วไป แต่สวมฉลองพระองค์สีดำปักลายมังกรสี่เล็บหรูหรา บ่งบอกถึงฐานะผู้สำเร็จราชการผู้ยิ่งใหญ่มู่หรงชิงชาง กลับมาแล้ว..ใบหน้าของเขาดูคมเข้มและกร้านโลกยิ่งขึ้น ทว่าดวงตาที่จ้องมองมายังนางกลับสั่นไหวด้วยความถวิลหาอย่างรุนแรง“ข้ากลับมาแล้ว..ฉางเล่อ”

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ พรที่ล้ำค่า

    ค่ำคืนวันเทศกาลซีซี (เทศกาลแห่งความรัก) เมืองชายแดนที่เคยเงียบเหงากลับมีชีวิตชีวาด้วยแสงไฟจากโคมแดงที่ประดับประดาตามถนนไม้เก่าแก่ กลิ่นหอมของขนมถังหูลู่และเสียงดนตรีพื้นเมืองดังแว่วมาตามลม บรรยากาศอบอวลไปด้วยความสุขของคู่รักที่จูงมือกันมาขอพรต่อดวงดาวเว่ยซือถูในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตาดูสง่างามเป็นพิเศษ เขาจูงมือฉางเล่อฝ่าฝูงชนไปอย่างทะนุถนอม ราวกับกลัวว่าสตรีข้างกายจะถูกใครเบียดเสียด วันนี้นางสวมชุดสีชมพูกลีบบัว ปักลวดลายผีเสื้อตัวเล็กๆ ที่ดูอ่อนหวานและงดงามไร้ที่ติ“ซือถู ดูทางนั้นสิ! มีคนลอยโคมเต็มแม่น้ำไปหมดเลย”ฉางเล่ออุทานด้วยความตื่นเต้น พลางชี้ไปที่แม่น้ำสายหลักของเมืองที่มีโคมกระดาษนับร้อยลอยละลิ่วตามกระแสน้ำราวกับสายธารแห่งดวงดาว“ถ้าท่านชอบ..เราก็ไปลอยด้วยกันเถิดขอรับ”ซือถูยิ้มละมุน เขาประคองนางไปยังริมตลิ่งที่เงียบสงบกว่าจุดอื่น ในมือของเขามีโคมกระดาษรูปดอกบัวที่เขาบรรจงประดิษฐ์ขึ้นเองอย่างประณีตทั้งสองนั่งลงริมน้ำ ซือถูส่งพู่กันให้ฉางเล่อเขียนคำอธิษฐานลงบนกระดาษแผ่นเล็ก นางเขียนด้วยลายมือขยุกขยิกว่า“ขอให้เราอยู่ด้วยกันเช่นนี้ตลอดไป”ขณะที่ซือถูหยิบพู่กันมาเขียนคำเพียงสี่

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   ตอนพิเศษ ร้ายกาจยิ่ง

    ท่ามกลางเส้นทางสายเก่าที่ขรุขระและลาดชันมุ่งหน้าสู่ตัวเมืองชายแดน รถม้าคันงามของเคหาสน์คหบดีหญิง เคลื่อนตัวไปอย่างเชื่องช้าตามจังหวะฝีเท้าของม้าคู่ใจ เสียงล้อไม้บดเบียดกับก้อนหินดังกึกกักสลับกับเสียงนกป่า ทว่าภายในตัวรถที่ปิดม่านมิดชิดกลับมีบรรยากาศที่ต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงเว่ยซือถูในชุดผ้าไหมสีน้ำเงินครามดูสุขุมนุ่มลึก นั่งประคองร่างบางของฉางเล่อไว้บนตักกว้างของเขา กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบที่ติดตัวนางทำให้สติของบัณฑิตหนุ่มเริ่มพร่าเลือน กับสตรีในดวงใจนั้นการหักห้ามความปรารถนาถือเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากจริงๆ“ซือถู..เจ้าบอกว่าจะพาข้าไปดูผ้าที่ตลาดไม่ใช่หรือ?”ฉางเล่อเอ่ยเสียงพร่า พยายามประคองสติขณะที่มือเรียวของซือถูเริ่มซุกซนลูบไล้อยู่ใต้สาบเสื้อผ้าแพรเนื้อละเอียดของนาง“ผ้าพวกนั้น..ให้ผู้ดูแลร้านจัดการก็ได้ขอรับ”เขาตอบพลางโน้มใบหน้าลงมาคลอเคลียที่ซอกคอขาวผ่อง“ยามนี้ข้าอยากสำรวจผิวกายที่ขาวเนียนดุจหยกสลักที่ล้ำค่ากว่านั้น..ผิวเนื้อที่นุ่มละเอียดและหอมกรุ่นที่สุดในใต้หล้า”ริมฝีปากของซือถูประทับลงบนผิวเนียนละเอียดอย่างแผ่วเบาแต่ลึกซึ้ง เขาไม่ได้เร่าร้อนรุนแรงเหมือนแม่ทัพเซียว ทว่า

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   3.ปีศาจชัดๆ

    จวนแม่ทัพไร้พ่ายยามนี้กลับเกิดบรรยากาศที่แสนกดดันขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ทหารยามต่างก้มหน้าตัวสั่นเมื่อขบวนเสด็จขององค์หญิงฉางเล่อเคลื่อนตัวเข้ามาองค์หญิงฉางเล่ออยู่ในชุดสีชมพูกลีบบัวตัดกับหิมะบางๆที่ปกคลุมบนพื้น เธอเดินตรงไปยังห้องนอนของเซียวจ้านอวี๋โดยไม่ฟังคำทัดทานของผู้ใดทั้งสิ้นบอกตามตรงว่าเธ

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   2.ประทับจิตประทับใจ

    ดวงตะวันทอแสงอ่อนๆ ลอดผ่านผ้าม่านไหมสีแดงชาด กลิ่นดอกไม้ในแจกันที่เคยทำให้รู้สึกผ่อนคลาย กลับทำให้เธอที่อยู่ในร่างขององค์หญิงฉางเล่อ รู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูกเธอลืมตาขึ้นช้าๆ สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความอุ่นซ่านที่พาดอยู่ตรงช่วงเอว เมื่อเหลือบสายตาไปมอง ก็พบกับร่างโปร่งของเว่ยซือถูที่ยังคงหลับสนิท

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   1.จังหวะเข้าด้ายเข้าเข็ม

    แสงจันทร์สาดส่องเข้ามาทางหน้าต่างบานใหญ่ เผยให้เห็นเรือนร่างสองร่างที่กำลังหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวบนเตียงนอนหลังใหญ่ที่ประดับด้วยม่านมุ้งสีแดงสด บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมผสานกับกลิ่นอายแห่งราคะอันร้อนแรง"อ๊ะ.."เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกจากริมฝีปากบางของสตรีผู้เลอโฉม นางกำลังเคลื่อน

  • องค์หญิงใหญ่ผู้นี้ ไม่ขอรับสนมชายคนที่สี่เข้าจวน   30.ทำไปเพื่อใครกัน

    บรรยากาศในโถงจัดเลี้ยงดูเหมือนจะผ่อนคลายลงชั่วขณะ เมื่อซู่อันโหวแค่นหัวเราะในลำคอแผ่วเบา ดวงตาคมปลาบปรายมองใบหน้าอันงดงามล่มเมืองของ ฉางเล่อด้วยแววตาเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนลึกเขายอมรับในใจอย่างไม่อาจปฏิเสธ..ความงามของสตรีนางนี้ร้ายกาจนัก ไม่แปลกเลยที่หนอนหนังสือผู้เย็นชาอย่างเว่ยซือถู จะยอมสยบแทบเท้าจ

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status