EP.2 เริ่มต้น

เวลา...

สองสัปดาห์ต่อมา...

"ลุงโชคว่ายังไงนะคะ" ฉันหันไปมองลุงโชคอีกครั้งหลังจากได้ฟังเรื่องที่ลุงโชคพูดจบไป

"พวกนั้นมาอีกแล้วครับ พวกนายทุนน่ะ"

"คนพวกนี้พูดไม่รู้เรื่องกันหรือยังไงนะ ก็บอกไปแล้วว่าไม่ขาย ๆ" ก่อนหน้านี้มีพวกนายทุนต่างชาติมาถามขอซื้อที่ดินของฉันอยู่บ่อยครั้ง และทุกครั้งฉันก็ได้ปฏิเสธไป ถึงแม้ว่าสวนส้มจะยังเป็นต้นอ่อนที่เพิ่งลงหลุมไป แต่ก็ไม่ได้ทำให้ฉันรอไม่ได้ถึงกับขายสวนทิ้ง เพราะฉันยังมีสวนผักอีกมากมายที่ออกผลผลิตให้ได้ส่งขายอยู่ตลอด ที่สำคัญมันคือที่ดินที่คุณทวดซื้อให้ฉันกับลูก ฉันไม่มีวันขายมันหรอก

"เราจะทำยังไงดีครับคุณเวลา" ลุงโชคยังคงถามด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกับฉัน

"คราวนี้มากันกี่คนคะลุง"

"มากันสองคนครับ น่าจะเป็นคนไทยด้วยกันทั้งคู่" ลุงโชคตอบ ปกติมากันทีสี่ห้าคนแถมมีแต่ต่างชาติด้วย วันนี้มาแปลกไม่แน่อาจจะคนละเจ้าก็ได้ครับ ไม่งั้นก็คงเป็นพวกนายหน้าหาที่ดินให้ชาวต่างชาติ

"เดี๋ยวลุงโชคให้ป้าช้อยมาดูนาทีให้เวลาก่อนนะคะ เดี๋ยวเวลาจะไปจัดการคนพวกนั้นเอง" ลุงโชคพยักหน้าก่อนจะวิ่งเข้าไปในครัวเพื่อเรียกป้าช้อยเมียแกให้มาดูลูกชายของฉัน

"ป้ามาแล้วค่ะ" เสียงป้าช้อยดังออกมาจากด้านใน "คุณเวลาให้คนไปเป็นเพื่อนไหมคะ เผื่อคนพวกนั้นทำอะไรคุณเวลา" ป้าช้อยถามฉันด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไรค่ะป้าเดี๋ยวเวลามานะคะ" ฉันหันไปบอกป้ากับลุงซึ่งเป็นคนงานในสวยที่สนิทด้วยที่สุดก่อนจะรีบเดินออกมา "พอดีเลย เอาไอ้ทุยกับอีด่างออกไปเดินเล่นข้างนอกด้วย" ฉันมองหาหมาแม่ลูกอ่อนที่มาคลอดลูกทิ้งไว้ในสวนก่อนจะมองหาไอ้ทุยควายจากโรงเชือดที่ฉันไถ่มา

"ด่าง ๆ มานี่ ๆ" ฉันร้องเรียกอีด่าง หมาแม่ลูกอ่อนที่นอนให้นมลูกอยู่ข้างคอกไอ้ทุยให้ออกมา "เดี๋ยวพวกแกไปเดินเล่นนะ อีด่างก็ไปไล่คนแปลกหน้านะเข้าใจไหม" ฉันคุยกับสัตว์สองตัวพลางจูงเชือกไอ้ทุยออกมาจากคอกโดยมีหมาอีด่างวิ่งตามมาด้วย

"มึงจะซื้อที่ดินตรงนี้จริง ๆ เหรอวะ ไหนบอกเจ้าของเขาไม่ยอมขายไง" เดินออกมาได้สักพักก็ได้ยินเสียงพวกนายทุนคุยกันอยู่ไม่ไกลไม่ไกลจากจุดที่ฉันยืนอยู่นัก ลองแอบดูก็เห็นเป็นผู้ชายสองคนสวมเสื้อยืดสีดำกับกางเกงยีนส์สีดำ สวมแว่นดำแล้วก็ใส่หมวกด้วยกันทั้งคู่ หากมองผ่าน ๆ สองคนนั้นเหมือนกันราวกับเป็นคนเดียวกัน แต่ดูจากทรงแล้วถ้ามาซื้อเองก็น่าจะเอาที่ดินของฉันไปทำสนามกอล์ฟแน่เลย

"ทุย ๆ มานี่" ฉันดึงไอ้ทุยให้เข้ามาใกล้ ๆ ก่อนจะค่อย ๆ แกะเชือกออกพลางแอบฟังที่สองคนนั้นคุยกันไปด้วย

"เออกูก็ไม่ได้อยากเซ้าซี้เขาหรอกถ้าเขาไม่อยากขายน่ะ แต่ย่านะสิอยากได้ซะงั้นแถมยังบอกกูอีกนะว่าถ้าซื้อที่ดินแปลงนี้ไม่ได้ท่านจะไม่ให้กูกลับเมืองนอกแล้วก็จะไม่ช่วยกูเรื่องโรสอีก" เสียงผู้ชายคนหนึ่งพูดขึ้น ว่าแต่ทำไมเชือกมันแกะยากแกะเย็นแบบนี้ล่ะ ฉันพยายามดึงเชือกไอ้ทุยที่ติดกับกิ่งไม้ออกแต่ก็ไม่ออกสักที

"นี่มึงไม่อยากกลับไปคบกับโรสเพราะมึงจะตามหาแม่ของลูกที่หนีไป หรือเพราะว่ามึงไม่ได้รักโรสแล้ว" เสียงผู้ชายอีกคนถามขึ้น

"กู... ก็ไม่รู้ว่ะ แต่ก่อนที่กูจะข่มขืนผู้หญิงคนนั้นโรสเป็นคนบอกเลิกกูก่อน โรสนอกใจกูก่อน"

"เฮ้! ใครอยู่ตรงนั้นน่ะ ออกมานะ" แต่เหมือนหนึ่งในสองคนนั้นจะเห็นฉันเข้าแล้วล่ะสิ เอายังไงดี

"ควายไง! เคยเห็นไหมล่ะ" ฉันตะโกนกลับพร้อมปล่อยให้ไอ้ทุยวิ่งออกไปหาสองคนนั้น "ไปเลยทุย ไปเลยลูก!"

"เฮ้ยย! คะควาย!"

"ด่างรีบตามไอ้ทุยไปเร็วไล่พวกนั้นออกไปจากสวนเรา"

โฮ่ง! โฮ่ง! โฮ่ง!

ฉันยืนมองผู้ชายสองคนวิ่งหนีควายตัวใหญ่ออกจากไร่ พร้อมกับมีหมาอีด่างวิ่งตามไปไล่กัด หึ สมน้ำหน้าอยากมายุ่งกับมรดกของลูกชายฉันทำไม "บอกไปแล้วว่าไม่ขาย ๆ ยังจะมาตื้ออีก น่ารำคาญ"

เกริ่นเรื่องไปก่อนนะคะ ไว้วันหลังจะมาอัฟเรื่อยๆจะได้เข้าถึงเนื้อเรื่องเร็วๆ