EP.3 เริ่มต้น

องศา...

"แฮ่ก แฮ่ก เชี้ยเอ้ย! อย่าให้รู้นะว่ายัยนั่นเป็นใคร แฮ่ก แฮ่ก" ผมสบถออกมาด้วยความหงุดหงิดหลังจากวิ่งหนีควายตัวใหญ่กับหมาบ้ามาอย่างไม่คิดชีวิต "ยัยคนสวนตัวแสบอย่าให้เจออีกครั้งนะ" ผมกัดฟันกรอดหลังจากวิ่งเข้ามานั่งในรถพร้อมกับพี่ชายฝาแฝดของตัวเองแล้ว

"มิน่าล่ะทุกคนที่ส่งมาถึงไม่มีใครได้เจรจาซื้อที่ดินแปลงนี้สักที กูว่าควายดุแล้วหมาตัวนั้นแม่ง...ดุยิ่งกว่าอีก" ไอ้อัคคีบ่นพลางส่ายหัวไปมาก่อนจะเอนตัวลงด้วยความเหนื่อยล้า

"ยัยนั่นแม่งไม่มีเหตุผลเลย แทนที่จะคุยกันก่อน" ผมบ่นพึมพำพลางขับรถออกไป "คอยดูนะ รอบหน้าถ้าเจออีกล่ะก็..."

"นี่มึงอย่าบอกนะว่าจะมาอีกน่ะ" อัคคีหันมาหาผม

"ก็เออดิ นี่ยังไม่ได้คุยกับเจ้าของที่เลยโดนไล่ออกมาซะแล้ว" ถ้าผมยอมแพ้ ข้อเสนอของคุณย่าผมก็อดน่ะสิ

"วันหลังมึงมาคนเดียวเลยนะ กูไม่มาเสี่ยงโดนหมากัดโดนควายขวิดกับมึงหรอก กูมีลูกมีเมียต้องดูแล"

"เออ! กูมาคนเดียวก็ได้วะมึงแม่ง"

อยู่ ๆ ผมก็ได้รับคำสั่งจากคุณย่าให้บินกลับไทยเพื่อมาซื้อที่ดินแถวชานเมืองในกรุงเทพให้ด้วยเหตุผลที่ว่าคนที่คุณย่าส่งมาไม่มีใครสามารถหว่านล้อมให้เจ้าของที่ดินแปลงนี้ขายที่ให้คุณย่าได้ อันที่จริงผมก็ไม่อยากอาสามาเป็นนายหน้าซื้อที่ให้คุณย่าหรอก แต่ข้อเสนอล้ำค่าที่คุณย่าเสนอมาทำให้ผมต้องน้อมรับคำบัญชาอย่างปฏิเสธไม่ได้

ครั้งแรกผมก็คิดว่าแค่ที่ดินธรรมดา ๆแปลงนึงถ้าเขาไม่ขายแล้วจะเซ้าซี้ทำไม แต่พอวันนี้มาเจอกับตาผมบอกได้เลยว่าทำเลดีเหมาะกับการทำรีสอร์ท แต่พอถามว่าคุณย่าจะซื้อมาทำไมคำตอบที่ได้คือท่านจะทำสวนผลไม้ แม่เจ้า!

"แล้วมึงจะเอาไงต่อ" ไอ้อัคคีถามขณะที่เรากำลังเดินเข้าบ้านด้วยกัน หลังจากเดินทางกลับแล้ว

"กูขอกลับไปคิดก่อน"

"ตามใจมึงก็แล้วกัน แต่ถ้าวันไหนไส้ทะลักเพราะควายขวิดอย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ" มันตบไหล่ผมพลางกระตุกยิ้มก่อนจะเดินไปหาพี่สะใภ้ที่ตอนนี้กำลังให้นมหลานแฝดผมอยู่ในห้องนั่งเล่น

"งั้นกูกลับเลยนะ" ผมบอกมันก่อนจะเดินตรงไปหาพี่สะใภ้พลางจิ้มแก้มนุ่มนิ่มของหลานแฝดสองคนที่เพิ่งคลอดได้เดือนกว่า ๆ จะว่าไปมองหน้าหลานที่ไรทำให้ผมคิดถึงใครบางคนขึ้นมา เธอไปอยู่ไหนนะ...เวลา "กลับแล้วนะพี่สะใภ้"

"ไม่อยู่กินมื้อเย็นด้วยกันเหรอ" พี่สะใภ้เงยหน้าขึ้นมาถามผมขณะที่อุ้มหลานผมไว้บนตัก

"ไม่ดีกว่า อยากรีบกลับไปพักน่ะ"

"นอนที่นี่ก็ได้นะ ตอนนี้สร้างห้องนอนเพิ่มแล้ว"

"จะให้มันนอนนี่ทำไมล่ะน้ำแข็ง ให้มันรีบกลับล่ะดีแล้วเดี๋ยวมันมาขโมยลูกเราไป" ไอ้พี่ชายว่าพลางขมวดคิ้วไปด้วย ผมยืนส่ายหัวให้กับอดีตเสือผู้หญิงอย่างอัคคีที่ตอนนี้ทิ้งลายกลายเป็นลูกแมวเชื่อง ๆ ตัวนึง ติดบ้านติดเมียติดลูก ก่อนจะตบหัวมันไปทีแล้วหันหลังเดินออกมา

"กูเจ็บนะ!" มันโวยวาย

อันที่จริงผมก็อยากนอนค้างที่นี่แหละเพราะขี้เกียจขับรถไกล อีกอย่างที่นี่ก็ใกล้กับสวนที่คุณย่าจะให้ผมไปถามซื้อด้วย แต่ทุกครั้งที่ผมมาที่นี่ มาเห็นครอบครัวของพี่ชายตัวเอง เห็นพี่ชายฝาแฝดตัวเองเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดี เป็นพ่อของลูกที่ดี เป็นสามีที่น่ารัก ผมก็อดรู้สึกผิดกับใครบางคนขึ้นมา

บางครั้งผมมาที่นี่ผมก็แอบมองดูพี่สะใภ้บ่อยครั้งแต่ไม่ใช่เพราะความพิศวาสอะไรนะครับ ผมมองพี่สะใภ้ก็เพราะว่าคนคนนั้นในเวลานี้เธอจะเลี้ยงลูกเหมือนพี่สะใภ้ไหม เธอกำลังให้นมลูกหรือเปล่า เธอกำลังทำอะไรอยู่ ยิ่งผมมองหน้าหลานแฝดทั้งสองที่อีกคนหน้าเหมือนพ่อซึ่งก็หน้าเหมือนผมด้วยเพราะเป็นแฝดกัน ผมก็รู้สึกแย่เข้าไปอีก ผม...อยากเจอลูกของตัวเอง