EP.20 ค้างคา

เวลา...

" ไม่ไหวแล้ว...เวลา... "

เสียงสั่นขึ้นเรื่อยๆนั่นไม่เท่าไหร่ แต่ทำไมฉันรู้สึกเหมือนบางอย่างกำลังพองตัวชนกับต้นขาของฉัน มันแข็งๆและขนาดของมัน...นี่เขา

" องศา!! "

" องศา!! "

ฉันยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่ เมื่อองศากอดฉันแน่นขึ้นจนแทบจะเป็นคนๆเดียวกัน

" ขอโทษ อย่าโกรธฉันนะแต่...ขอฉันอยู่แบบนี้สักพัก สัญญาว่าจะไม่ทำอะไรถ้าเธอไม่พร้อม "

เสียงแหบๆสั่นๆขององศาทำให้ฉันรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ไหนจะลมหายใจร้อนๆถี่ๆที่กำลังเป่ารดคอด้านข้างของฉันทำให้ฉันขนลุกแปลกๆ ฉันคิดว่าฉันอาจจะหนาวก็ได้

และเมื่อฉันรู้สึกว่าเสียงลมหายใจของเขากลับมาสม่ำเสมออีกครั้งและเขาเองก็เงียบไปฉันจึงค่อยๆผละออกจากอ้อมกอดขององศาเมื่อรู้สึกว่าเขาเริ่มคลายอ้อมกอดให้หลวมลงแล้ว

" นายโอเคมั้ย "

ฉันเงยหน้าไปถามเขา

" โอเคแล้ว เมื่อกี้...ฉันขอโทษนะ คือมัน...เห็นแล้วก็รู้สึกไปเอง "

องศาหลบตาฉันแว็บนึงก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้แล้วหันหน้าไปทางอื่นใบหน้าของเขามีสีแดงเล็กน้อย

" อื้ม ไม่เป็นไร ฉันเองก็ขอบใจนายมากนะที่เข้ามาช่วย "

เรามองหน้ากันอีกครั้ง จนฉันต้องเบือนหน้าหนีเมื่อรู้สึกว่าเขามองฉันนานเกินไป จะว่าฉันเขินก็ได้ในเมื่อพ่อของลูกฉันออกจะหล่อขนาดนี้

" งั้นฉันช่วยล้างตัวให้เธอนะ เดี๋ยวฉันจะทำแผลให้ข้อศอกเธอเริ่มมีเลือดออกแล้ว "

องศาบอก เอาวะไหนๆเขาก็เห็นจนหมดแล้วอีกอย่างเขากับฉันก็เคยๆมาก่อน ถึงจะครั้งเดียวก็เถอะอย่างน้อยแล้วฉันกับเขาก็ยังเป็นสามีภรรยาที่ถูกต้องตามกฏหมาย ถ้าจะเห็นกันและกันแก้ผ้าอยู่ตรงหน้าหรือว่าอาบน้ำให้กันก็คงไม่แปลกอะไร

" ขอบใจนายมากนะ "

ฉันหันไปบอกองศาที่ค่อยๆพยุงฉันให้เดินออกจากห้องน้ำเมื่อเขาล้างตัวให้ฉันเสร็จแล้ว โดยที่เขาไม่ได้ทำอะไรฉันนอกจากฉีดน้ำตามเนื้อตัวแล้วก็...ลูบๆถูๆนิดหน่อย ฉันก็อายอยู่นะแต่จะให้ทำยังไงล่ะเมื่อแขนข้างขวาตอนนี้แทบขยับไม่ได้เลย มันปวดมาก

" เธอนั่งตรงนี้ก่อนนะ เดี๋ยวฉันเอาเสื้อผ้ามาให้ "

องศาพยุงฉันให้นั่งบนเตียงก่อนจะเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้

" เด็กน้อยขี้เซาจริงๆ คนอื่นเขาเสียงดังกันขนาดนี้ยังหลับได้อีก "

ฉันขยับตัวไปใกล้ๆลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงก่อนจะก้มลงไปจุ๊บแก้มนุ่มนิ่มเบาๆ

" ลูกเรา...ขี้เซาเนอะ "

องศาที่เดินถือชุดนอนมาให้ฉันพูดพลางบีบแก้มนุ่มนิ่มไปทีนึง

" นายขี้เซาหรือเปล่าเนี่ย ทำไมลูกถึงขี้เซาแบบนี้ "

ฉันถามพร้อมกับค่อยๆขยับตัวให้องศาใส่เสื้อผ้าช่วย เขาเลือกเสื้อเชิ้ตมาให้ฉันแค่ตัวเดียว ดีหน่อยที่ยาวคลุมเข่า

" ฉันว่าเธอต่างหากที่ขี้เซา "

องศาว่าก่อนจะหยิบผ้าเช็ดตัวมาเช็ดผมให้ฉัน โดยที่ฉันก็นั่งเฉยๆให้เขายืนเช็ดผมให้

" มั่วแล้วนาย "

ฉันว่า

" พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวรู้กันว่านาทีขี้เซาได้ใคร "

องศาวางผ้าเช็ดตัวลงข้างๆฉันเมื่อเขาเช็ดผมให้ฉันเสร็จแล้วก่อนจะคุกเข่าลงกับพื้น

" ทำอะไรน่ะ "

" ข้อเท้าเธอเริ่มช้ำแล้วนะ บวมแล้วด้วย เดี๋ยวฉันไปเอายามาทาให้ "

ไม่พูดเปล่าแต่องศาเดินไปหยิบยามาก่อนจะนั่งลงเหมือนเดิมแล้วนวดข้อเท้าให้ฉันเบา ทำไมถึงได้ทำอะไรแบบนี้เป็นนะ

" ขอบใจนะองศา "

" เธอเจ็บมากมั้ย "

เขาเงยหน้าขึ้นมาถามก่อนจะก้มหน้าก้มตานวดเท้าให้ฉันต่อ

" เจ็บแต่ไม่เท่าไหร่หรอก ฉันปวดแขนมากกว่า "

ฉันบอก

" ไปหาหมอมั้ยเผื่อเป็นอะไรมากกว่านี้ "

" ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวนวดแล้วคงหาย "

ฉันบอก

" งั้นเดี๋ยวนวดเท้าเสร็จฉันนวดแขนให้เธอนะ "

ทำไมทุกครั้งที่เขาเงยหน้ามาคุยกับฉัน ฉันต้องรู้สึกแปลกๆด้วยนะรู้สึกเหมือนร้อนวูบวาบที่ใบหน้ายังไงไม่รู้

" นายทำแบบนี้กับผู้หญิงทุกคนหรือเปล่า "

" ก็...เฉพาะกับคนที่สำคัญ "

" เอ่อ... "

" เธอ...สำคัญ "

ฉันนั่งมององศาที่ตอนนี้กำลังทำแผลที่ข้อศอกให้ฉัน แล้วเขาก็ทายาตามแขนและนวดมันเบาๆ ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่างเขาจะทำอะไรแบบนี้เป็น

" เธอกับนาทีสำคัญกับฉันมากนะเวลา "

อยู่ๆองศาก็พูดขึ้นก่อนจะสบตากับฉัน

" เอ่อ อื้ม นายก็สำคัญกับฉันเหมือนกัน "

เพราะเขาเป็นพ่อของลูกฉันไง

" ดีใจจัง "

องศายิ้มแก้มปริก่อนจะเปลี่ยนจากทำแผลมานวดแขนให้ฉันเบาๆ

" ตอนนี้ฉันได้เป็นคนสำคัญของเธอแล้ว ต่อไปฉันจะรอวันที่ได้เป็นคนที่เธอรักนะ "

ทำไมพูดแล้วต้องมองหน้าฉันด้วยล่ะ แล้วทำไมฉันต้องหันหน้าหนีไปทางอื่นด้วย เขาจะพูดแบบนี้บ่อยๆไม่ได้นะฉันอาจจะช็อคตายก็ได้

" เสร็จยัง "

ฉันถามยิ้มๆก่อนจะหันหน้าไปทางอื่น ทำเป็นไม่สนใจในสิ่งที่เขาเพิ่งจะพูดไป

" เขินหรือไง เปลี่ยนเรื่องเลย "

นี่ใครสอนให้เขาถามตรงๆแบบนี้!!

" มั่วแล้วนาย "

ทำไมฉันต้องหันหน้าไปยิ้มทางอื่นด้วย

" หน้าแดงขนาดนี้ไม่เขินแล้วจะเรียกว่าอะไร มีใจหรอ "

อ๊่ากกก พูดแล้วยังจะยื่นหน้ามาใกล้ฉันอีก

" นี่ พอแล้วฉันไม่ให้นายนวดให้แล้ว "

" เขินก็บอกเขินสิ น่ารักดีออก "

ฟอด!!

" .......... "

" คิดซะว่าเป็นค่าแรงแล้วกันนะ "

องศากระซิบข้างหูฉันเมื่อเขาขโมยหอมแก้มฉันไปข้างนึงก่อนจะยิ้มแก้มปริเดินเอาอุปกรณ์ไปเก็บ ปล่อยให้ฉันนั่งเอ๋ออยู่คนเดียว

.

.

.

" ยังปวดแขนอยู่มั้ย "

เสียงกระซิบขององศาที่นอนถัดไปจากนาทีลูกชายตัวน้อยถามขึ้น

" ไม่ค่อยปวดแล้วแหละ สงสัยนายทายาให้ก็เลยดีขึ้น "

ฉันตอบเขาเบาๆเพราะกลัวคนตัวเล็กจะตื่น ตอนนี้เรานอนหันหน้าเข้าหากันโดยมีลูกชายตัวน้อยนอนอยู่ตรงกลาง

" นี่แค่ทายายังดีขึ้นขนาดนี้ถ้าได้ฉีดยาคงหายเป็นปริดทิ้งเลยแหละ "

ทำไมฉันถึงได้เห็นแววตาเจ้าเล่ห์จากเขาทั้งๆที่ในห้องมืดสนิทกันนะ

" นอนได้แล้ว "

ฉันเปลี่ยนเรื่อง

" ชิ นอนก็ได้ ฝันดีนะครับคุณแม่คุณลูก "

ฟอด!! ฟอด!!

เสียงเมื่อกี้คือเขาหอมแก้มนาที แต่สัมผัสเมื่อกี้มัน...นี่เขาหอมแก้มฉันอีกแล้วหรอ ทั้งๆที่มืดขนาดนี้เนี่ยนะ

" องศา!! "

" จะหอมคืนก็ได้นะ ฉันให้หอมคืนร้อยรอบเลยเอามั้ย "

" ฉันไม่คุยกับนายแล้ว "

ฉันบอกเขาก่อนจะขยับตัวไปใกล้คนตัวเล็กแล้วกอดเอาไว้

" ได้นอนกอดลูกกับเมียมันรู้สึกดีแบบนี้นี่เอง "

เสียงองศาดังอยู่บนหัวของฉันก่อนที่ฉันจะรู้สึกเหมือนมีแขนใครสักคนกอดฉันเอาไว้หลวมๆ

" องศา เดี๋ยวนาทีหายใจไม่ออก "

" ฉันกอดหลวมๆไม่เป็นไรหรอกน่า ว่าแต่เธอเถอะอย่านอนทับแขนอีกข้างของตัวเองแล้วกัน "

เสียงองศาพร้อมกับลมหายใจร้อนๆของเขายังเป่ารดหัวของฉันอยู่

" อื้ม "

ฉันพยักหน้าเบาๆก่อนจะหลับตาลง การที่เราได้อยู่เป็นครอบครัวมันรู้สึกแบบนี้เองสินะ อบอุ่น ปลอดภัย ได้รับการดูแลเอาใจใส่ ถ้าไม่เจอเขาและไม่มีนาทีฉันคงไม่มีโอกาสได้สัมผัสกับอะไรดีๆแบบนี้