กฎเหล็กและรอยแผลใหม่

แปดโมงเช้าตรงเป๊ะ เหนือก้าวเข้ามาในครัวของร้าน 'L'Étoile' (เลทวล) กลิ่นเนยสด ไวน์ขาว และโรสแมรี่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ครัวที่นี่กว้างขวางกว่าบ้านทั้งหลังของเขาเสียอีก อุปกรณ์ทุกชิ้นทำจากสเตนเลสสตีลเงาวับ เชฟและผู้ช่วยเกือบสิบชีวิตในชุดสีขาวกำลังก้มหน้าก้มตาทำงานตามสเตชั่นของตัวเองอย่างเงียบเชียบ ไม่มีเสียงตะโกนด่าทอ ไม่มีเสียงกระทะเหล็กกระทบกัน มีเพียงเสียงมีดหั่นกระทบเขียงเป็นจังหวะสม่ำเสมอ

"ใส่ซะ"

เสียงทุ้มเย็นชาดังขึ้นจากด้านหลัง เหนือสะดุ้งเล็กน้อย หันไปพบกับคินในชุดเชฟเต็มยศ รังสีความเนี้ยบแผ่กระจายจนคนรอบข้างแทบไม่กล้าหายใจแรง คินโยนเสื้อเชฟสีขาวขนาดพอดีตัวและผ้ากันเปื้อนให้เด็กหนุ่ม

"หน้าที่ของคุณวันนี้คือ Commis Chef (ผู้ช่วยเชฟระดับต้น) เตรียมวัตถุดิบทุกอย่างให้พร้อมก่อนเปิดร้านตอนสิบเอ็ดโมง" คินชี้ไปที่กองแครอท หอมใหญ่ และเซเลอรีที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะเตรียมอาหาร "หั่นเต๋าแบบ Brunoise (บรุนัวส์) ขนาด 3 มิลลิเมตรเท่ากันทุกชิ้น... ห้ามขาด ห้ามเกิน"

"สามมิลลิเมตร? บ้าไปแล้ว ใครมันจะไปเอาไม้บรรทัดวัดตอนกินวะ" เหนือบ่นอุบอิบพลางหยิบมีดเชฟขึ้นมา

"ในครัวของผม 'ความแม่นยำ' คือพระเจ้า ถ้าทำไม่ได้ก็กลับไปทอดไข่ดาวที่ร้านซอมซ่อของคุณซะ" คินสวนกลับเสียงเรียบ แต่เจ็บแสบไปถึงทรวง

คำสบประมาทนั้นจุดไฟรั้นในตัวเหนือ เด็กหนุ่มกัดฟันกรอด ลงมือหั่นผักด้วยความเร็วตามสัญชาตญาณที่สั่งสมมาตั้งแต่เด็ก เสียงมีดกระทบเขียงดัง ตึกๆๆๆ อย่างรวดเร็ว

"หยุด!"

จู่ๆ มือหนาของคินก็เอื้อมมาจับข้อมือของเหนือที่กำลังกำด้ามมีดเอาไว้แน่น สัมผัสอุ่นจัดจากฝ่ามือใหญ่ทำเอาเหนือชะงัก ลมหายใจอุ่นๆ ของเชฟหนุ่มรดอยู่ตรงต้นคอเมื่อคินขยับเข้ามาซ้อนด้านหลังเพื่อดูผลงาน

"ความเร็วใช้ได้ แต่ขนาดไม่ได้เรื่อง" คินเอ่ยเสียงดุ พลางหยิบชิ้นแครอทขึ้นมาหนึ่งชิ้น "นี่มันสี่มิลลิเมตรบ้าง สองมิลลิเมตรบ้าง การหั่นไม่เท่ากันจะทำให้อัตราการสุกไม่พร้อมกัน รสชาติของซอสจะเพี้ยน"

"ปล่อยดิวะ ผมหั่นเองได้!" เหนือพยายามขืนข้อมือออก แต่คินกลับจับแน่นขึ้น

"จับมีดให้ถูกวิธี" คินไม่สนคำประท้วง เขาสอดนิ้วเข้าประกบหลังมือของเหนือ จัดระเบียบนิ้วชี้และนิ้วโป้งให้จับจีบตรงโคนใบมีดอย่างถูกต้อง "อย่าใช้แค่ข้อมือสับลงไป ใช้การสไลด์มีดไปข้างหน้า... ทำตามที่ผมนำ"

วินาทีนั้น เหมือนเวลาในครัวหยุดหมุน เหนือรู้สึกถึงแผ่นอกกว้างที่แนบชิดแผ่นหลังของเขา จังหวะการหั่นถูกควบคุมโดยมือของคนตัวโตกว่า ความรู้สึกขัดเขินประดังประเดจนแก้มของเด็กหนุ่มขึ้นสีระเรื่อโดยไม่รู้ตัว กลิ่นน้ำหอมผสมกลิ่นมินต์จางๆ จากตัวคินทำเอาสมาธิของพ่อครัวสตรีทฟู้ดเตลิดเปิดเปิง

"เข้าใจหรือยัง?" คินปล่อยมือออกช้าๆ เมื่อเห็นว่าแครอทถูกหั่นออกมาเป็นลูกเต๋าขนาดสามมิลลิเมตรเป๊ะราวกับพิมพ์ออกมา

"เออ! รู้แล้วน่า ถอยไปห่างๆ เลยไป" เหนือแสร้งทำเป็นหงุดหงิดเพื่อกลบเกลื่อนความประหม่า ก้มหน้าก้มตาหั่นผักต่อโดยไม่กล้าสบตาอีกฝ่าย

เวลาล่วงเลยไปจนถึงช่วงเปิดบริการมื้อเที่ยง (Lunch Service) ความวุ่นวายระดับสิบเริ่มขึ้น บิลออเดอร์ไหลออกมาจากเครื่องพิมพ์ไม่ขาดสาย คินยืนบัญชาการอยู่ตรงกลางราวกับวาทยกรควบคุมวงออร์เคสตรา ทุกอย่างดูเป็นระบบไปหมด

จนกระทั่ง...

"เชฟครับ! ซอส Hollandaise (ฮอลลันเดส) แตกตัวครับ! เนยแยกชั้นหมดเลย!" ซูเชฟ (Sous-chef) ร้องขึ้นด้วยความตื่นตระหนก "ออเดอร์ปลาฮาลิบัตโต๊ะวีไอพีรอเสิร์ฟในอีกสามนาทีแล้วครับ!"

คินขมวดคิ้วแน่น เดิน (ก้าวเท้ายาวๆ) ไปดูหม้อซอส "ตีใหม่ไม่ทันแน่ อุณหภูมิเนยสูงเกินไป... เททิ้ง!"

"เดี๋ยวก่อน!"

เหนือที่กำลังล้างกระทะอยู่ใกล้ๆ พุ่งตัวเข้ามาดึงชามผสมซอสออกไป "เททิ้งทำไม เสียดายของ! ซอสแตกตัวก็แค่ทำให้อุณหภูมิมันลดลงแล้วใช้น้ำประสานดิวะ!"

"คุณอย่ามายุ่ง นี่มันซอสฝรั่งเศส ไม่ใช่แกงกะทิร้านคุณ!" คินตวาด

แต่เหนือไม่ฟัง เขารีบโยนน้ำแข็งก้อนเล็กๆ สองก้อนลงไปในชามซอสที่กำลังแยกชั้น คว้าตะกร้อมือมาตีด้วยความเร็วและแรงที่ได้จากการโขลกพริกแกงมาทั้งชีวิต

"น้ำแข็งจะไปลดอุณหภูมิเนยที่ร้อนเกินไป ส่วนน้ำที่ละลายออกมาจะช่วยเป็นตัวประสานไข่แดงกับเนยให้กลับมาจับตัวกันอีกครั้ง... ป้าหอมสอนผมแก้ตอนทำน้ำสลัดโบราณ!" เหนือพูดไปหอบไป มือก็ตีซอสไม่หยุด

ทุกคนในครัวกลั้นหายใจมอง... ภายในไม่ถึงสามสิบวินาที ซอสที่เคยแยกชั้นน่าเกลียด กลับมาเนียนนุ่ม ข้น ขึ้นเงาสวยงามราวกับเวทมนตร์!

เหนือปาดเหงื่อบนหน้าผาก ดันชามซอสไปตรงหน้าเชฟจอมเนี้ยบ "อ๊ะ... เสร็จแล้ว ชิมดูสิว่ารสชาติเพี้ยนไหม"

คินมองซอสในชามสลับกับใบหน้าเปื้อนคราบแป้งของเด็กหนุ่ม เขาหยิบช้อนเล็กๆ มาตักซอสชิม... ความเนียนนุ่ม ความเปรี้ยวของเลมอน และความหอมของเนยยังอยู่ครบถ้วน ไม่มีอะไรผิดเพี้ยน

เชฟหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองเหนือ แววตาที่เคยแข็งกร้าวอ่อนลงชั่วขณะหนึ่ง

"ตักราดปลา... แล้วเตรียมเสิร์ฟได้" คินสั่งเสียงเรียบ ก่อนจะหันหลังกลับไปประจำสเตชั่นตัวเอง แต่ก่อนที่เขาจะเดินไป เขาทิ้งท้ายเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคน

"...แก้ปัญหาได้ดี"

เหนือเบิกตากว้างเล็กน้อย รอยยิ้มกว้างผุดขึ้นบนริมฝีปากโดยไม่รู้ตัว แม้จะเป็นแค่คำชมสั้นๆ ห้วนๆ แต่มันกลับทำให้ความเหนื่อยจากการยืนหั่นผักมาสี่ชั่วโมงปลิวหายไปเป็นปลิดทิ้ง

ดูเหมือนว่า... ในครัวที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งนี้ อาจจะมีที่ว่างเล็กๆ ให้กับสัญชาตญาณดิบๆ ของเขาบ้างแล้วล่ะมั้ง