Lahat ng Kabanata ng องศาเดือดเชือดหัวใจ [End]: Kabanata 1 - Kabanata 10

เสียงตะหลิวเหล็กกระทบกระทะเหล็กดังฉ่า แข่งกับเสียงไซเรนรถพยาบาลที่วิ่งผ่านหน้าปากซอย ควันพริกแกงโขลกเองลอยคลุ้งไปทั่วบริเวณร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" จนลูกค้าหลายคนแอบจาม แต่ก็ไม่มีใครลุกหนีไปไหน เพราะรสชาติกะเพราเนื้อสับไข่ดาวกรอบของที่นี่คือเดอะเบสต์ของย่านนี้"เหนือ! โต๊ะสามกะเพราหมูกรอบเผ็ดน้อยได้ยังลูก!" เสียงป้าหอมตะโกนแข่งกับเสียงกระทะ"กำลังจัดจานครับแม่! เผ็ดน้อยของร้านเราคือพริกสามเม็ดนะพี่!" เหนือตะโกนตอบลูกค้าพลางตวัดตะหลิวสาดหมูกรอบลงในกระทะที่ไฟกำลังลุกท่วม เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้าคมคาย แววตามุ่งมั่นของเด็กหนุ่มวัยยี่สิบสองปีทำให้เสน่ห์ของเขาทะลุควันไฟออกมาในขณะที่ความวุ่นวายกำลังดำเนินไป รถยุโรปสีดำมันปลาบราคาเหยียบแปดหลักก็ค่อยๆ เคลื่อนมาจอดเทียบฟุตบาทหน้าร้านอย่างผิดที่ผิดทางชายหนุ่มร่างสูงโปร่งในชุดสูทสั่งตัดสีเทาเข้มก้าวลงมาจากรถ รองเท้าหนังแบรนด์เนมเหยียบลงบนพื้นคอนกรีตที่มีคราบน้ำมันจางๆ เขายกมือขึ้นปัดจมูกเบาๆ เมื่อควันพริกแกงลอยมากระทบ สายตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสีเงินกวาดมองร้านอาหารเก่าซอมซ่อตรงหน้าด้วยแววตาเรียบเฉย"คิน" หยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูแผนที่เทียบกับโฉ

บ่ายสามโมงตรง เหนือก้าวเข้ามาในครัวสตูดิโอส่วนตัวของคินบนชั้นสิบห้าของคอนโดหรูใจกลางเมือง เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อเห็นความอลังการตรงหน้าทุกอย่างที่นี่ทำจากสเตนเลสสตีลเงาวับไร้รอยนิ้วมือ อุปกรณ์ทำอาหารหน้าตาประหลาดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบราวกับห้องทดลองวิทยาศาสตร์ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าตัดกับบรรยากาศทึมๆ ควันโขมงของร้านเจ๊หอมตามสั่งอย่างสิ้นเชิง"มาตรงเวลาดีนี่"เสียงทุ้มดังขึ้น คินในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาสั่งตัดเข้ารูปยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท ดูสง่างามและเยือกเย็นจนเหนือแอบหมั่นไส้"ระดับผม ไม่มีคำว่าเลทอยู่แล้ว" เหนือวางกระเป๋าเป้ที่บรรจุเครื่องปรุงสูตรลับของแม่ลงบนโต๊ะ "กติกาคืออะไร ว่ามาเลย""โจทย์วันนี้คือ 'Comfort Food' (อาหารเยียวยาจิตใจ) วัตถุดิบหลักคือ เนื้อวัววากิว A5 ที่อยู่ในตู้เย็น" คินชี้ไปที่ตู้แช่กะจกใส "เราจะทำอาหารคนละจาน และสลับกันชิม ตัดสินกันด้วยความสัตย์จริง... หวังว่าคุณจะลิ้นถึงพอนะ""ไม่ต้องห่วง ลิ้นผมน่ะแยกกรดด่างได้ยิ่งกว่ากระดาษลิตมัสอีก" เหนือยักคิ้วท้าทาย ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ จากน

เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนครึ่งเสียงเครื่องดูดควันในครัวของ 'L'Étoile' ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกสเตนเลสที่เหนือเพิ่งล้างกระทะใบสุดท้ายเสร็จ ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งบนลังพลาสติกหลังร้านอย่างหมดสภาพ แขนสองข้างล้าจนแทบยกไม่ขึ้น การเป็นผู้ช่วยเชฟในร้านอาหารระดับนี้มันสูบพลังงานมากกว่าการผัดกะเพราหน้าเตาสามเตาพร้อมกันเสียอีกจ๊อกกก~เสียงประท้วงจากกระเพาะอาหารดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เหนือยกมือลูบท้องตัวเองเบาๆ ตั้งแต่เช้าเขากินแค่ขนมปังแผ่นเดียว เพราะมัวแต่เกร็งกับการหั่นผักสามมิลลิเมตรจนกินอะไรไม่ลง"เสียงดังไปถึงหน้าร้านเลยนะ"เหนือสะดุ้งสุดตัว หันไปมองต้นเสียง คินยืนพิงกรอบประตูครัวในชุดไปรเวทสบายๆ เสื้อยืดสีดำคอวีกับกางเกงสแล็กเข้ารูป ซึ่งดูแปลกตากว่าชุดเชฟที่คุ้นเคย แต่กลับขับเน้นให้รูปร่างสูงโปร่งของเขาดูมีเสน่ห์ไปอีกแบบ"ก็คนมันหิวนี่นา กฎบ้าบออะไรห้ามพนักงานกินของในครัวก่อนเลิกงาน" เหนือบ่นอุบอิบ ขยับตัวลุกขึ้นยืนคินไม่ตอบ แต่เดินสวนเหนือกลับเข้าไปในครัว เขาหยิบชามกระเบื้องเคลือบสีดำออกมา เปิดตู้เย็นหยิบไข่ไก่สด เนยจืดชั้นดี และปูม้าแกะเนื้อที่เหลือจากการทำสเตชั

สิบโมงเช้าตรงเป๊ะเหนือในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดมาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตู้เสื้อผ้า นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังอิตาลีแท้ในห้องทำงานส่วนตัวของเชฟคิน บนโต๊ะกระจกใสมีสัญญาจ้างงานและสัญญากู้ยืมเงินวางอยู่เด็กหนุ่มจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปทีละหน้าจนครบ ก่อนจะดันแฟ้มกลับไปให้คนร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม"เรียบร้อย... ทีนี้ผมก็ตกเป็นทาสคุณเต็มตัวแล้วใช่ไหม จะให้ไปล้างจาน หั่นหอม หรือขัดเตาก็สั่งมาเลย" เหนือเชิดหน้าขึ้น ทำใจดีสู้เสือคินหยิบแฟ้มไปตรวจดูความเรียบร้อย ริมฝีปากหยัก勾ขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ใจร้อนจริงนะ แต่หน้าที่แรกของคุณวันนี้ ไม่ใช่ในครัว..."คินลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหนือ "ตามผมมา ที่ห้องเทสติ้งรูม (Tasting Room)"เหนือขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมลุกเดินตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างว่าง่าย ห้องเทสติ้งรูมเป็นห้องกระจกส่วนตัวที่มีโต๊ะอาหารหรูหราตั้งอยู่ตรงกลาง แสงไฟสลัวๆ และเพลงแจ๊สเบาๆ คลออยู่ สร้างบรรยากาศที่ต่างจากหลังครัวลิบลับบนโต๊ะมีจานเซรามิกสีดำที่มี 'หอยเชลล์โฮตาเตะ คาร์ปาชโช' (Scallop Carpaccio) ชิ้นบางเฉียบ ราดด้วยซอสพอนสึยูซุใสแจ๋

ตีหนึ่งสิบห้านาที ณ ลานจอดรถวีไอพีใต้ตึกคอนโดหรูเหนือยืนเตะฝุ่นรอด้วยความรู้สึกประหม่าปนสงสัย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตอนนี้ยับยู่ยี่แถมยังมีกลิ่นควันจางๆ ติดมาด้วย ทันใดนั้น แสงไฟหน้าจากรถสปอร์ตยุโรปสีดำขลับก็สาดเข้ามากระทบตา เสียงเครื่องยนต์ V8 ครางกระหึ่มก่อนที่รถจะจอดเทียบตรงหน้าเขา กระจกฝั่งผู้โดยสารเลื่อนลง เผยให้เห็นคินในชุดเสื้อเชิ้ตปลดกระดุมบนที่ดูผ่อนคลายกว่าปกติ"ขึ้นมาสิ" คินพยักพเยิดหน้าเหนือก้าวขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังอัลคันทาราสีแดงเพลิงอย่างเก้ๆ กังๆ กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศในรถมันช่างหรูหราจนเขาแอบกลัวว่ากลิ่นควันจากตัวเขาจะไปติดเบาะราคาแพงนี่เข้า"เราจะไปไหนกันเนี่ย ดึกป่านนี้แล้ว รางวัลของคุณคือพาไปกินไฟน์ไดนิ่งร้านอื่นเพื่อจับผิดเขาหรือไง" เหนืออดไม่ได้ที่จะแขวะคินไม่ตอบ เขากระตุกยิ้มมุมปาก เหยียบคันเร่งพารถสปอร์ตพุ่งทะยานออกสู่ถนนที่ว่างเปล่ายามค่ำคืนยี่สิบนาทีต่อมา รถสปอร์ตราคาเหยียบแปดหลักก็ค่อยๆ ชะลอความเร็วลงและเปิดไฟเลี้ยวเข้าจอดริมฟุตบาท... ท่ามกลางดงร้านข้าวต้มโต้รุ่งและสตรีทฟู้ดที่ควันโขมง แสงไฟนีออนสีแสบตา และเสียงตะหลิวเคาะกระทะดังสนั่นเหนือเบิกตากว้าง หันขวับ