LOGINสิบโมงเช้าตรงเป๊ะ
เหนือในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่รีดมาอย่างดีที่สุดเท่าที่จะหาได้ในตู้เสื้อผ้า นั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้หนังอิตาลีแท้ในห้องทำงานส่วนตัวของเชฟคิน บนโต๊ะกระจกใสมีสัญญาจ้างงานและสัญญากู้ยืมเงินวางอยู่
เด็กหนุ่มจรดปากกาเซ็นชื่อลงไปทีละหน้าจนครบ ก่อนจะดันแฟ้มกลับไปให้คนร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างอยู่ฝั่งตรงข้าม
"เรียบร้อย... ทีนี้ผมก็ตกเป็นทาสคุณเต็มตัวแล้วใช่ไหม จะให้ไปล้างจาน หั่นหอม หรือขัดเตาก็สั่งมาเลย" เหนือเชิดหน้าขึ้น ทำใจดีสู้เสือ
คินหยิบแฟ้มไปตรวจดูความเรียบร้อย ริมฝีปากหยัก勾ขึ้นเป็นรอยยิ้มบางเบาที่ยากจะคาดเดา "ใจร้อนจริงนะ แต่หน้าที่แรกของคุณวันนี้ ไม่ใช่ในครัว..."
คินลุกขึ้นยืน เดินอ้อมโต๊ะทำงานมาหยุดอยู่ตรงหน้าเหนือ "ตามผมมา ที่ห้องเทสติ้งรูม (Tasting Room)"
เหนือขมวดคิ้ว แต่ก็ยอมลุกเดินตามแผ่นหลังกว้างไปอย่างว่าง่าย ห้องเทสติ้งรูมเป็นห้องกระจกส่วนตัวที่มีโต๊ะอาหารหรูหราตั้งอยู่ตรงกลาง แสงไฟสลัวๆ และเพลงแจ๊สเบาๆ คลออยู่ สร้างบรรยากาศที่ต่างจากหลังครัวลิบลับ
บนโต๊ะมีจานเซรามิกสีดำที่มี 'หอยเชลล์โฮตาเตะ คาร์ปาชโช' (Scallop Carpaccio) ชิ้นบางเฉียบ ราดด้วยซอสพอนสึยูซุใสแจ๋ว และตกแต่งด้วยดอกไม้กินได้วงเล็กๆ วางอยู่หนึ่งจาน
"นั่งลง" คินเลื่อนเก้าอี้ให้ เหนือทรุดตัวลงนั่งอย่างงงๆ "การที่คุณจะเป็นเชฟในร้านไฟน์ไดนิ่งได้ คุณต้องเข้าใจ 'ประสบการณ์' ของคนกินเสียก่อน... วันนี้ผมจะสอนมารยาทบนโต๊ะอาหาร"
"โธ่เอ๊ย นึกว่าเรื่องอะไร" เหนือแค่นหัวเราะ คว้าส้อมและมีดเงินวาววับขึ้นมาจับแน่นราวกับกำลังจะหั่นคอหมูย่าง "เรื่องกินขอให้บอก ผมกินได้ทุกอย่างแหละ"
"หยุดเลย" คินถอนหายใจยาว วางมือลงบนพนักพิงเก้าอี้ของเหนือ ก่อนจะโน้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาอยู่ห่างจากแก้มของเด็กหนุ่มเพียงคืบเดียว "จับมีดแบบนั้น คุณกะจะฆ่าหอยเชลล์ซ้ำอีกรอบหรือไง"
กลิ่นน้ำหอมซีดาร์วูดผสมมิ้นต์จางๆ จากตัวคินลอยมาเตะจมูกเหนือเต็มๆ ลมหายใจอุ่นๆ ที่รดอยู่ตรงข้างแก้มทำเอาพ่อครัวสตรีทฟู้ดถึงกับขนลุกซู่ ร่างกายแข็งทื่อไปชั่วขณะ
"ผะ... ผิดตรงไหนล่ะ ก็จับให้มันแน่นๆ จะได้หั่นขาดไง" เหนือเถียงตะกุกตะกัก พยายามหดคอหนี
"ผิดทุกตรง"
คินไม่พูดเปล่า เขาสอดมือซ้ายและขวาเข้ามาประกบทับมือน้อยๆ ของเหนือที่กำลังกำด้ามมีดและส้อมเอาไว้ ความร้อนจากฝ่ามือใหญ่แผ่ซ่านผ่านหลังมือของเหนือจนรู้สึกเหมือนถูกลวกเบาๆ
"ปล่อยนิ้วชี้ออก... วางนาบไปกับสันมีดแบบนี้" เสียงทุ้มต่ำของคินดังอยู่ชิดริมหู คินจัดแจงขยับนิ้วของเหนือทีละนิ้วอย่างใจเย็น "อย่าเกร็งข้อมือ ปล่อยให้มันเบาสบายที่สุด อาหารชั้นสูงไม่ได้ต้องการความรุนแรง แต่ต้องการความนุ่มนวล"
เหนือเม้มปากแน่น หัวใจที่เคยเต้นเป็นจังหวะร็อกแอนด์โรลหน้าเตาไฟ ตอนนี้มันกลับเต้นรัวและแรงจนแทบจะทะลุอกออกมา เขาไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองหน้าคิน เพราะรู้ดีว่าปลายจมูกโด่งๆ นั่นอยู่ใกล้แค่ไหน
"เอาล่ะ ลองตัดชิ้นหอยเชลล์ดู" คินยอมปล่อยมือออก แต่ยังคงยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง
เหนือพยายามควบคุมสติและมือที่แอบสั่นเล็กน้อย ค่อยๆ ใช้มีดเฉือนเนื้อหอยเชลล์บางๆ ตามที่อีกฝ่ายสอน มันขาดออกจากกันอย่างง่ายดายและสวยงาม
"ดีมาก... ทีนี้ นำเข้าปาก" คินสั่งต่อ "และอย่าเพิ่งเคี้ยวทันที หลับตาลง รับรสชาติของซอสที่เคลือบอยู่ก่อน"
เหนือทำตามอย่างว่าง่าย (เพราะไม่อยากเถียงให้โดนจับมืออีก) เขาส่งชิ้นหอยเชลล์เข้าปากแล้วหลับตาลง... ความเย็นสดชื่นของเนื้อหอยเชลล์ปะทะกับความเปรี้ยวอมหวานของส้มยูซุ มันช่างละมุนและเปิดต่อมรับรสได้อย่างยอดเยี่ยม
เหนือเคี้ยวช้าๆ ซึมซับรสชาติจนหมด ก่อนจะลืมตาขึ้นมา...
และพบว่าคินไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังแล้ว แต่กลับมานั่งเท้าคางอยู่ที่เก้าอี้ฝั่งตรงข้าม สายตาคมกริบใต้กรอบแว่นกำลังจ้องมองมาที่ริมฝีปากของเขาอย่างจดจ่อ
"อร่อยไหม?" คินถามเสียงเรียบ แต่แววตากลับพราวระยับอย่างคนอารมณ์ดี
"ก็... อร่อยดี สดชื่น" เหนือตอบ เลียริมฝีปากตัวเองเบาๆ โดยไม่รู้ตัว
ทันใดนั้น คินก็เอื้อมมือข้ามโต๊ะมา นิ้วโป้งเรียวยาวของเชฟหนุ่มแตะลงที่มุมปากของเหนืออย่างแผ่วเบา ปาดเอาหยดซอสพอนสึเล็กๆ ที่เลอะอยู่ออกไป
"กินเลอะเทอะเป็นเด็กๆ ไปได้" คินดุเบาๆ ก่อนจะดึงมือกลับ และเป็นภาพที่เหนือแทบหยุดหายใจ เมื่อคิน... เลียนิ้วโป้งตัวเองเพื่อชิมรสซอสหยดนั้นอย่างหน้าตาเฉย!
"เชฟ! ทะ... ทำอะไรของคุณเนี่ย!" เหนือหน้าร้อนฉ่าจนลามไปถึงใบหู รีบคว้าผ้าเช็ดปากมาถูมุมปากตัวเองแรงๆ "ซอสมันก็อยู่ในจานตั้งเยอะแยะ!"
คินยักไหล่ ยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ "ผมแค่เช็คว่าซอสมันแยกชั้นตอนที่คุณกินเข้าไปหรือเปล่า... ก็บอกแล้วไงว่าผมเป็นคน 'หวงวัตถุดิบ' ทุกหยดมีค่า"
"คุณมัน... คุณมันหน้าด้าน!" เหนือชี้หน้าด่าด้วยความเขินขั้นสุด ลุกพรวดขึ้นจากโต๊ะ "ผมไม่เรียนแล้วมารยาทบ้าบออะไรเนี่ย! ผมจะไปเตรียมผักในครัว!"
พูดจบเด็กหนุ่มก็หันหลังวิ่งหนีออกจากห้องเทสติ้งรูมไปอย่างรวดเร็วราวกับพายุ ทิ้งให้เชฟหนุ่มมิชลินสตาร์ผู้เยือกเย็น นั่งหัวเราะหึๆ อยู่ในลำคอเพียงลำพัง
คินก้มลงมองจานที่ว่างเปล่า รอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า... ดูเหมือนว่าการมี 'เด็กฝึกงาน' จอมโวยวายมาอยู่ในความดูแล จะทำให้ชีวิตที่สมบูรณ์แบบและจืดชืดของเขามีสีสันและ 'รสชาติจัดจ้าน' ขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อเสียแล้วสิ
บ่ายวันอาทิตย์ที่ร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง & แกสโตรโนมี" ยังคงคึกคักไปด้วยลูกค้าที่ตามรอยรางวัลมิชลิน บิบ กูร์มองด์ มาชิมฝีมือพ่อครัวสุดฮอตเหนือในชุดเสื้อยืดสีดำสวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนกำลังยืนเช็ดโต๊ะสเตนเลสที่เพิ่งว่างลง เหงื่อเม็ดเล็กผุดพรายตามกรอบหน้า ขับให้ผิวขาวๆ ดูเปล่งปลั่งสุขภาพดีจนดึงดูดสายตาใครหลายคน... รวมไปถึงลูกค้ารายใหม่ที่เพิ่งเดินเข้ามาในร้าน"กวิน" หนุ่มหล่อหุ่นนายแบบ ทายาทเจ้าของธุรกิจอสังหาฯ ที่ตามรีวิวมาถึงร้าน ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้าเหนือด้วยรอยยิ้มแพรวพราว"ขอโทษนะครับน้อง... โต๊ะนี้ว่างไหมครับ?" กวินถามเสียงนุ่ม สายตาจดจ้องไปที่ดวงตากลมโตและริมฝีปากบางของเถ้าแก่ตัวน้อยอย่างไม่ปิดบัง"อ๋อ ว่างครับ นั่งได้เลย! รับอะไรดีครับ เมนูแนะนำวันนี้มีกะเพราวากิวสับ กับ...""รับคนทำได้ไหมครับ?" กวินแทรกขึ้นมาดื้อๆ พร้อมกับยื่นสมาร์ตโฟนที่เปิดหน้าสแกนคิวอาร์โค้ดค้างไว้ "พี่เห็นรีวิวบอกว่าอาหารร้านนี้เผ็ดจัดจ้าน... แต่ดูจากหน้าเชฟแล้ว น่าจะ 'หวาน' มากกว่า พี่ขอสแกนจ่ายค่าอาหารล่วงหน้า... ด้วยไอดีไลน์ส่วนตัวของน้องได้ไหมครับ?"เหนือชะงักตาโต อ้าปากค้างกับมุกจีบสาว(หนุ่ม)แบบตรงไปตรงม
"ผู้ชนะเลิศ รายการ Siam Culinary Crown ประจำปีนี้ ได้แก่... เชฟเหนือ จากร้าน L'Étoile ครับ!!"สิ้นเสียงประกาศของพิธีกร พลุกระดาษสีทองและสีเงินก็ถูกยิงขึ้นฟ้า ร่วงหล่นลงมาท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีที่ดังกึกก้องไปทั่วทั้งสตูฯ!พัชร์ยืนหน้าซีดเผือด เข่าแทบทรุดเมื่อจานของเขาถูกกรรมการวิจารณ์ว่า 'ไร้วิญญาณเพราะอีโก้ที่ล้นเกิน' ในขณะที่จานของเหนือและคิน ได้รับคำชมเชยจากเชฟอองตวนว่าเป็น 'ความสมบูรณ์แบบที่เกิดจากความรักและความเข้าใจในรากเหง้าของตัวเอง'เหนือยืนอึ้ง น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้ม ก่อนที่ร่างโปร่งจะถูกรวบเข้าไปอยู่ในอ้อมกอดที่คุ้นเคย คินสวมกอดเด็กหนุ่มแน่น ลูบกลุ่มผมนุ่มด้วยความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต"ผมทำได้แล้วคิน... ผมทำได้แล้ว!" เหนือสะอื้น ซุกหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง"คุณทำได้... คนเก่งของผม" คินกระซิบ กระกดจูบลงบนขมับชื้นเหงื่ออย่างไม่อายสายตากล้องนับสิบตัวที่จับภาพอยู่พิธีกรเดินเข้ามาพร้อมกับถ้วยรางวัลเกียรติยศและป้ายรางวัลใหญ่ "ขอแสดงความยินดีด้วยครับเชฟเหนือ! และนี่คือรางวัลสูงสุดของคุณ... เงินรางวัลสิบล้านบาท พร้อมกับตำแหน่ง Executive Chef ประจำห้องอาหารฝรั่งเศสระดับ 5 ดาว
บรรยากาศในสตูดิโอถ่ายทอดสดรอบ Grand Finale ของรายการ ‘Siam Culinary Crown’ ตึงเครียดและร้อนระอุยิ่งกว่าทุกรอบที่ผ่านมา ผู้ชมบนอัฒจันทร์ล้นหลาม แสงสปอตไลต์สาดส่องลงมาที่สเตชั่นทำอาหารสองฝั่งที่เหลือรอดเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศฝั่งหนึ่งคือ พัชร์ เชฟขนมหวานสุดไฮโซ ที่วันนี้ต้องจับคู่กับโค้ชของเขา เชฟวิคเตอร์ และอีกฝั่งคือ เหนือ พ่อครัวสตรีทฟู้ดม้ามืดในชุดเชฟสีดำสนิท ที่ยืนเคียงข้างโค้ชของเขา... เชฟคิน ในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา ความแตกต่างของสีเสื้อราวกับหยินและหยางที่ดึงดูดสายตาทุกคนในสตูฯ"โจทย์ในรอบชิงชนะเลิศวันนี้คือ 'Symphony of Two Worlds' (บทเพลงประสานสองโลก)!" พิธีกรประกาศก้อง "ผู้เข้าแข่งขันจะต้องทำอาหารร่วมกับ 'โค้ช' ในสเตชั่นเดียวกัน ภายในเวลา 90 นาที เพื่อผสานสองเทคนิค สองตัวตน ให้กลายเป็นจานที่สมบูรณ์แบบที่สุด... เริ่มได้ครับ!"สิ้นเสียงสัญญาณ พัชร์และวิคเตอร์ก็พุ่งตัวไปที่ตู้แช่วัตถุดิบ แต่อีโก้ที่สูงปรี๊ดของเชฟไฟน์ไดนิ่งทั้งสองคนทำให้พวกเขาเริ่มเถียงกันตั้งแต่การเลือกเนื้อสัตว์ตัดภาพมาที่สเตชั่นของเหนือและคิน... ไม่มีการถกเถียงใดๆ มีเพียงสายตาที่สบกัน และรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก"พร้อ
แสงแดดยามสายสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางของเพนต์เฮาส์หรูเหนือค่อยๆ ปรือตาขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกปวดเมื่อยร้าวไปทั้งร่างราวกับเพิ่งถูกรถสิบล้อทับ... ไม่สิ ราวกับถูกเชฟมิชลินร่างยักษ์เคี้ยวกลืนลงท้องไปทั้งตัวต่างหาก! เด็กหนุ่มขยับตัวซุกเข้าหาผ้าห่มผืนหนา ใบหน้าเห่อร้อนขึ้นมาทันทีเมื่อภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนบนเคาน์เตอร์หินอ่อน (และลามมาถึงเตียงคิงไซส์) เมื่อคืนฉายซ้ำในหัวเป็นฉากๆ"ตื่นแล้วเหรอ เด็กดี"เสียงทุ้มคุ้นหูดังขึ้น เหนือสะดุ้งหันไปมอง คินในสภาพที่สวมเพียงกางเกงวอร์มสีเทาตัวเดียว ท่อนบนเปลือยเปล่าโชว์แผงอกและซิกซ์แพ็กแน่นๆ ที่มีรอยข่วนจางๆ (ฝีมือใครก็ไม่ต้องสืบ) กำลังยืนพิงกรอบประตู ในมือถือแก้วกาแฟดำส่งกลิ่นหอมกรุ่น"มองขนาดนี้... อยากกินมื้อเช้า หรืออยากกินเชฟครับ?" คินเลิกคิ้ว ยิ้มกริ่มอย่างคนอารมณ์ดีขั้นสุด"กินบ้ากินบออะไร! ลุกไม่ขึ้นแล้วโว้ย!" เหนือโวยวายเสียงแหบพร่า รีบดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดหน้าจนมิด "ออกไปเลยนะไอ้เชฟหื่น! ไปทำข้าวต้มมาเสิร์ฟเลย ผมหิวจนไส้จะกิ่วแล้ว!"คินหัวเราะร่วนในลำคอด้วยความเอ็นดู เขาเดินเข้ามายีกลุ่มผมนุ่มของคนที่มุดอยู่ใต้ผ้าห่มเ
ติ๊ด... แกร๊ก!เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลของเพนต์เฮาส์หรูชั้นบนสุดดังขึ้น ทว่าทันทีที่บานประตูหนาหนักปิดลงและล็อกอัตโนมัติ ร่างโปร่งของเหนือก็ถูกดันจนแผ่นหลังกระแทกเข้ากับบานประตูอย่างแรงโดยไม่ทันตั้งตัว!ความมืดมิดในห้องถูกแทนที่ด้วยลมหายใจร้อนผ่าวและกลิ่นซีดาร์วูดผสมไวน์แดงที่พุ่งเข้าจู่โจม แขนแกร่งสองข้างของคินกักขังเหนือเอาไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา"ชะ... เชฟ คิน! เดี๋ยวสิ ไฟยังไม่ได้เปิดเลยนะ อ๊ะ!"คำประท้วงถูกกลืนหายไปทันที เมื่อริมฝีปากหยักร้อนจัดทาบทับลงมาอย่างดุดันและเอาแต่ใจ! คราวนี้มันไม่ใช่จูบที่แฝงความละล้าละลังเหมือนที่หน้าลานจอดรถ หรือจูบที่เต็มไปด้วยความสับสนเหมือนคืนนั้น แต่มันคือจูบของการ 'ลงทัณฑ์' และการ 'ครอบครอง' อย่างสมบูรณ์แบบ!คินบดเบียดริมฝีปากลงมาอย่างหนักหน่วง ฟันคมขบเม้มกลีบปากล่างของเหนือจนเด็กหนุ่มต้องเผยอปากออกร้องประท้วง ซึ่งนั่นเป็นการเปิดทางให้เรียวลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปกวาดชิมความหวานภายในได้อย่างง่ายดาย"อื้อออ..." เหนือครางอือในลำคอ สองมือที่สั่นเทาระดมทุบแผงอกกว้างของคนพี่ แต่กลับถูกมือหนารวบข้อมือทั้งสองข้างตรึงไว้เหนือหัวด้วยมือเดียว!คินผละริมฝีปากออ
ลานจอดรถวีไอพีชั้นใต้ดินของสตูดิโอมืดสลัวและเงียบสงัด แตกต่างจากความวุ่นวายและเสียงกึกก้องบนเวทีเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนลิบลับเหนือเดินควงกุญแจรถสปอร์ตของคินที่เพิ่งได้รับมอบหมายให้ล่วงหน้ามารอที่รถก่อน รอยยิ้มกว้างยังคงประดับอยู่บนใบหน้า ความรู้สึกตอนที่เชฟอองตวนลุกขึ้นยืนปรบมือให้ยังคงทำให้หัวใจของเขาเต้นแรงไม่หยุด"ดีใจจนเนื้อเต้นเลยสิ... ที่ฟลุคชนะมาได้"เสียงทุ้มแหลมที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยันดังขึ้นจากมุมมืดหลังเสาปูน เหนือชะงักฝีเท้า รอยยิ้มหุบลงทันทีเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งในชุดเชฟสีขาวเดินกอดอกก้าวออกมาพัชร์ นั่นเอง ใบหน้าหล่อเหลาสไตล์ลูกครึ่งบัดนี้บิดเบี้ยวด้วยความโกรธจัดและริษยาจนปิดไม่มิด"ผมไม่ได้ฟลุค เชฟพัชร์" เหนือตอบกลับด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่ยอมหลบสายตา "อาหารของผมผ่านการคิดและฝึกซ้อมมาอย่างหนัก กรรมการชิมที่รสชาติ ไม่ใช่ดูแค่หน้าตา""หึ! รสชาติงั้นเหรอ?" พัชร์แค่นหัวเราะ เหยียดยิ้มร้ายกาจ "เด็กตลาดล่างที่วันๆ จับแต่ตะหลิวคั่วกะเพราอย่างเธอ คิดจริงๆ เหรอว่าเชฟระดับอองตวนจะมาอวยอาหารข้างถนนแบบนั้น ถ้า 'คิน' ไม่ได้ไปล็อบบี้หรือใช้เส้นสายแอบคุยกับกรรมการไว้ล่วงหน้า!""คุณอย่าม
ตีหนึ่งสิบห้านาที ณ ลานจอดรถวีไอพีใต้ตึกคอนโดหรูเหนือยืนเตะฝุ่นรอด้วยความรู้สึกประหม่าปนสงสัย เสื้อเชิ้ตสีขาวของเขาตอนนี้ยับยู่ยี่แถมยังมีกลิ่นควันจางๆ ติดมาด้วย ทันใดนั้น แสงไฟหน้าจากรถสปอร์ตยุโรปสีดำขลับก็สาดเข้ามากระทบตา เสียงเครื่องยนต์ V8 ครางกระหึ่มก่อนที่รถจะจอดเทียบตรงหน้าเขา กระจกฝั่งผู้โ
ค่ำวันศุกร์คือช่วงเวลาที่ครัวของ 'L'Étoile' เดือดพล่านที่สุด บิลออเดอร์ยาวเหยียดถูกเสียบเรียงราย เสียงกระทะ เสียงมีด และเสียงสั่งการของคินดังก้องไปทั่ว ทุกอย่างดำเนินไปอย่างสมบูรณ์แบบตามจังหวะที่ถูกเซ็ตไว้จนกระทั่ง... ผู้จัดการร้านวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในครัวด้วยสีหน้าซีดเผือด"เชฟครับ! โต๊ะวีไอพี...
เช้าตรู่วันที่สามของข้อตกลง... วันนี้คือเส้นตายที่ร้าน "เจ๊หอมตามสั่ง" ต้องย้ายออกบรรยากาศหน้าร้านที่เคยคึกคักไปด้วยเสียงตะหลิวและควันพริกแกง บัดนี้เหลือเพียงกองลังกระดาษสีน้ำตาลวางซ้อนกันระเกะระกะ เหนือในชุดเสื้อยืดสีซีดกำลังก้มหน้าก้มตาใช้เทปกาวปิดกล่องใบใหญ่ ใบหน้าคมคายหมองคล้ำลงอย่างเห็นได้ชัด
เข็มนาฬิกาชี้บอกเวลาเที่ยงคืนครึ่งเสียงเครื่องดูดควันในครัวของ 'L'Étoile' ถูกปิดลงแล้ว เหลือเพียงเสียงน้ำไหลจากก๊อกสเตนเลสที่เหนือเพิ่งล้างกระทะใบสุดท้ายเสร็จ ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งบนลังพลาสติกหลังร้านอย่างหมดสภาพ แขนสองข้างล้าจนแทบยกไม่ขึ้น การเป็นผู้ช่วยเชฟในร้านอาหารระดับนี้มันสูบพลังงานมากกว่า



![อุบัติรักฟีโรโมน [Omagaverse]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



