รสชาติที่ซ่อนเร้น

บ่ายสามโมงตรง เหนือก้าวเข้ามาในครัวสตูดิโอส่วนตัวของคินบนชั้นสิบห้าของคอนโดหรูใจกลางเมือง เด็กหนุ่มเบิกตากว้างเมื่อเห็นความอลังการตรงหน้า

ทุกอย่างที่นี่ทำจากสเตนเลสสตีลเงาวับไร้รอยนิ้วมือ อุปกรณ์ทำอาหารหน้าตาประหลาดวางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบราวกับห้องทดลองวิทยาศาสตร์ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าตัดกับบรรยากาศทึมๆ ควันโขมงของร้านเจ๊หอมตามสั่งอย่างสิ้นเชิง

"มาตรงเวลาดีนี่"

เสียงทุ้มดังขึ้น คินในชุดเชฟสีขาวสะอาดตาสั่งตัดเข้ารูปยืนกอดอกพิงเคาน์เตอร์หินอ่อน เขาสวมผ้ากันเปื้อนสีดำสนิท ดูสง่างามและเยือกเย็นจนเหนือแอบหมั่นไส้

"ระดับผม ไม่มีคำว่าเลทอยู่แล้ว" เหนือวางกระเป๋าเป้ที่บรรจุเครื่องปรุงสูตรลับของแม่ลงบนโต๊ะ "กติกาคืออะไร ว่ามาเลย"

"โจทย์วันนี้คือ 'Comfort Food' (อาหารเยียวยาจิตใจ) วัตถุดิบหลักคือ เนื้อวัววากิว A5 ที่อยู่ในตู้เย็น" คินชี้ไปที่ตู้แช่กะจกใส "เราจะทำอาหารคนละจาน และสลับกันชิม ตัดสินกันด้วยความสัตย์จริง... หวังว่าคุณจะลิ้นถึงพอนะ"

"ไม่ต้องห่วง ลิ้นผมน่ะแยกกรดด่างได้ยิ่งกว่ากระดาษลิตมัสอีก" เหนือยักคิ้วท้าทาย ก่อนจะพับแขนเสื้อเชิ้ตลายสก๊อตของตัวเองขึ้น เผยให้เห็นรอยแผลเป็นเล็กๆ จากน้ำมันกระเด็นประปรายตามท่อนแขน

"เริ่มได้!"

สิ้นเสียงสัญญาณ สงครามหน้าเตาก็เริ่มต้นขึ้น

ฝั่งของคินคือ ความสมบูรณ์แบบ เขาหั่นเนื้อด้วยมีดเล่มคมกริบ กะขนาดทุกชิ้นให้เท่ากันเป๊ะระดับมิลลิเมตร นำเนื้อไปซูวี (Sous-vide) ควบคุมอุณหภูมิอย่างแม่นยำ ก่อนจะนำไปเซียร์บนกระทะให้เกรียมสวย กลิ่นไวน์แดงที่เคี่ยวเป็นซอสรีดักชั่น (Reduction) หอมฟุ้งไปทั่วห้อง ทุกท่วงท่าของคินดูไหลลื่นราวกับกำลังเต้นรำ

ส่วนฝั่งของเหนือนั้นคือ ความบ้าคลั่งที่มีศิลปะ เขาไม่ตวงอะไรเลยสักอย่าง มือคว้ากระเทียม พริกขี้หนูสวน รากผักชี โยนลงครกหินแล้วตำด้วยความเร็วแสง เสียง โป๊กๆๆ ดังสะท้อนก้องครัวสุดหรู เหนือหั่นเนื้อวากิวเป็นชิ้นพอดีคำ โยนลงกระทะเหล็กที่ตั้งไฟจนร้อนจัด เปลวไฟลุกพรึบขึ้นท่วมกระทะ!

คินเผลอชะงักมองเปลวไฟนั้น... แสงสีส้มสะท้อนเข้ากับใบหน้าที่ชุ่มเหงื่อของเหนือ แววตาของเด็กหนุ่มตอนอยู่หน้าเตามันช่างดูมีชีวิตชีวาและดึงดูดสายตาอย่างประหลาด

สี่สิบห้านาทีผ่านไป อาหารทั้งสองจานวางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน

"สเต๊กเนื้อวากิว ซอสไวน์แดงและทรัฟเฟิลพูเร" ของคิน จัดจานอย่างวิจิตรบรรจงราวกับงานศิลปะชั้นสูง "ข้าวกะเพราเนื้อวากิวคั่วแห้ง ไข่เป็ดดาวกรอบลาวา" ของเหนือ ส่งกลิ่นหอมฉุนของใบกะเพราและพริกแห้งเตะจมูกอย่างจัง

"คุณชิมของผมก่อน" คินเลื่อนจานไปให้

เหนือตักสเต๊กเข้าปาก... วินาทีที่เนื้อสัมผัสลิ้น มันละลายหายไปแทบไม่ต้องเคี้ยว ซอสไวน์แดงกลมกล่อมเข้ากันกับความหอมของทรัฟเฟิลสุดๆ เหนือแทบอยากจะร้องไห้เพราะความอร่อย แต่ก็ต้องเก๊กหน้าขรึมไว้

"ก็... งั้นๆ เนื้อนุ่มดี แต่รสชาติมันผู้ดีไปหน่อย กินทุกวันคงเลี่ยนตาย" เหนือวิจารณ์เสียงแข็ง ทั้งที่ในใจให้คะแนนเต็มร้อยไปแล้ว

คินเหยียดยิ้ม ไม่ใส่ใจคำวิจารณ์นั้น เขาหยิบช้อนส้อมตักกะเพราของเหนือเข้าปากบ้าง

เผ็ด! นั่นคือความรู้สึกแรก พริกขี้หนูและพริกแห้งผสมผสานกันกระแทกเข้าที่ปลายลิ้น แต่หลังจากนั้น... ความหวานของเนื้อวากิวที่สุกกำลังดี ความหอมของกระเทียมเจียว และความมันรัวของไข่แดงลาวาที่แตกเคลือบเม็ดข้าวสวยร้อนๆ มันระเบิดรสชาติอูมามิออกมาอย่างรุนแรง

หัวใจของเชฟหนุ่มกระตุกวาบ... รสชาตินี้ ความรู้สึกอบอุ่นแบบนี้... มันเหมือนกับฝีมือของ 'แม่' ที่เขาเคยกินสมัยเด็ก ก่อนที่แม่จะจากไปและทิ้งให้เขาต้องกลายเป็นคนเย็นชาที่ยึดติดกับความสมบูรณ์แบบเพื่อไม่ให้ใครดูถูก

คินนิ่งไปนาน นานจนเหนือเริ่มใจคอไม่ดี

"เป็นไง? เผ็ดจนใบ้กินเลยดิ" เหนือถามอย่างประหม่า

คินวางช้อนลง หยิบผ้าเช็ดปากมาซับริมฝีปากเบาๆ เขากลับมาสวมหน้ากากเชฟมิชลินผู้เยือกเย็นอีกครั้ง

"เนื้อ overcooked (สุกเกินไป) ไปประมาณห้าวินาที ทำให้ความฉ่ำของวากิวหายไปสิบเปอร์เซ็นต์ การหั่นเนื้อไม่เท่ากันทำให้บางชิ้นกระด้าง และ... กลิ่นพริกกลบกลิ่นเนื้อไปเกือบหมด" คินวิจารณ์ด้วยศัพท์เทคนิคเป็นชุด "ในแง่ของไฟน์ไดนิ่ง จานนี้สอบตก"

เหนืออ้าปากค้าง "เฮ้ย! แต่ความอร่อยมันไม่ได้วัดกันที่ไมโครมิเตอร์นะโว้ย!"

"เราไม่ได้แข่งกันที่ความชอบส่วนตัว แต่แข่งกันที่ 'ความสมบูรณ์แบบ' ของการจัดการวัตถุดิบ" คินจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเหนือ "คุณแพ้แล้ว... เหนือ"

เด็กหนุ่มเม้มปากแน่น กำหมัดจนสั่น เขาอยากจะเถียงใจแทบขาด แต่ส่วนลึกในใจก็รู้ดีว่า สเต๊กของคินมันไร้ที่ติจริงๆ

"เออ! แพ้ก็แพ้!" เหนือกระแทกเสียง "ผมจะรีบย้ายออกภายในสามวัน แล้วผมต้องไปเป็นเบ๊คุณที่ไหน เมื่อไหร่ ว่ามา!"

"มะรืนนี้ แปดโมงเช้า... ที่ร้าน 'L'Étoile' (เลทวล) ของผม" คินยื่นนามบัตรสีดำขลิบทองให้ "มาให้ตรงเวลาล่ะ... 'ลูกมือ' ของผม"

เหนือกระชากนามบัตรมาถือไว้ หันหลังเดินตึงตังออกจากห้องไป ทิ้งให้คินยืนมองตามแผ่นหลังนั้นจนลับสายตา

เมื่อประตูปิดลง คินหันกลับมามองจานข้าวกะเพราที่เหลืออยู่ครึ่งจาน เชฟหนุ่มผู้ได้ชื่อว่ากินแต่อาหารระดับโลก... ค่อยๆ หยิบช้อนขึ้นมา และตักกะเพราจานนั้นกินจนหมดเกลี้ยงโดยไม่เหลือแม้แต่ข้าวสิบเม็ดเดียว