ตอนที่ 3 ชาติหน้าข้าจะไม่รักท่านอีก

หลังจากพระสนมฮวา ฮวาซูหนี่ตกน้ำไป เยว่ซินที่ยืนมองอย่างตกตะลึงเพราะตนเองไม่ได้ออกแรงสะบัดอันใดมากนัก

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ลงไปช่วยพระสนมฮวาเร็วเข้า”

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย พระสนมฮวาถูกพระชายาผลักตกน้ำแล้ว”

“ช่วยด้วย ช่วยด้วย ช่วยพระสนมฮวาด้วย”

เหล่านางกำนัลต่างพากันร้องโวยวาย ทหารรักษาการณ์รีบกระโดดน้ำลงไปช่วยซูหนี่ทันที ผ่านไปได้พักใหญ่จึงช่วยนางขึ้นมาได้ แต่ซูหนี่ก็สำลักน้ำก่อนหมดสติไป

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น!! เหตุใดสนมฮวาจึงตกลงไปในน้ำได้” น้ำเสียงเกรี้ยวกราดของลู่ชินอ๋องดังขึ้นเมื่อรู้ว่าสตรีที่เขารักดั่งดวงใจ พลัดตกลงไปในน้ำทั้งที่กำลังตั้งครรภ์อ่อนๆ

“พระชายาเพคะ พระชายาทรงผลักพระสนมตกน้ำเพคะ” เหรินลี่จิน นางกำนัลคนสนิทของซูหนี่รายงาน

“เจ้าพูดเรื่องบ้าอะไรกัน ข้าไม่ได้ผลักนางตกลงไปนะ ข้าเพียงสะบัดมือนางที่เข้ามาจับข้าเพียงเบาๆเท่านั้น นางพลัดตกไปเองต่างหาก”

เยว่ซินเอ่ยตามความจริง หากแต่เมื่อลู่ชินอ๋องได้ยินดังนั้น หน้าตาก็แดงก่ำเต็มไปด้วยความโกรธกริ้ว ตรงเข้ามาหานางและกระชากตัวเยว่ซินโดยแรงทันที

“เป็นเจ้าเองงั้นหรือ เจ้ามันชั่วร้ายยิ่งนักเยว่ซิน” ลู่ชินอ๋องต่อว่านางอย่างโกรธจัด

“หม่อมฉันไม่ได้ทำนะเพคะ นางเข้ามาจับข้อมือหม่อมฉันเอาไว้เอง หม่อมฉันเพียงสะบัดออกไปเบาๆเท่านั้น” เยว่ซินบอกความจริง

“เจ้ายังมีหน้ามาแก้ตัวอีก ทหาร!!! นำตัวพระชายาไปขังเอาไว้ในตำหนักเย็นเพื่อรอการตัดสินโทษเดี๋ยวนี้!!” ลู่ชินอ๋องออกคำสั่ง ก่อนจะสะบัดมือออกจากนางอย่างแรงจนนางล้มกระแทกลงกับพื้นไป

“ท่านอ๋องข้าเจ็บนะ แล้วข้าบอกแล้วไงว่าข้าไม่ได้ทำได้ยินหรือไม่” เยว่ซินยังคงไม่ยอมแพ้

“เจ้าจำเอาไว้นะเยว่ซิน หากซูหนี่และบุตรในครรภ์เป็นอันใดไป ข้ารับรองได้เลยว่าเจ้าจะต้องชดใช้อย่างสาสมแน่”

ลู่ชินอ๋องเอ่ยน้ำเสียงดุดัน จากนั้นทหารก็มาคุมตัวเยว่ซินไปขังในตำหนักเย็นตามรับสั่งทันที

ผ่านไปราวครึ่งชั่วยามเยว่ซินจึงได้ข่าวว่าซูหนี่สูญเสียทารกในครรภ์ไปแล้ว ทำให้ลู่ชินอ๋องทั้งโกรธและเศร้าเสียใจยิ่งนัก เยว่ซินถูกขังในตำหนักเย็นนานหลายชั่วยาม จนกระทั่งตกเย็นจึงมีคนนำอาหารมาให้

“พระชายาพระกระยาหารเพคะ” เสียงนางกำนัลข้างนอกเอ่ยขึ้น ก่อนจะแง้มประตูนำสำรับในกล่องมายื่นวางไว้ แล้วรีบปิดประตูทันทีโดยที่เยว่ซินไม่ทันแม้นแต่จะได้เห็นหน้านางด้วยซ้ำ

‘ยามนี้เยว่ซินแม้นจะรู้สึกหวาดกลัวและหวั่นวิตกไปหมด ทั้งยังเศร้าเสียใจที่บุรุษซึ่งนางรักมากมองนางด้วยสายตาเกลียดชัง ทั้งยังคิดว่านางชั่วร้ายถึงขนาดทำร้ายผู้อื่นเช่นนั้นได้’

‘ทำให้สตรีที่เขารักบาดเจ็บอีกทั้งยังต้องสูญเสียบุตรในครรภ์ไป ท่านอ๋องคงยิ่งเคียดแค้นนางมากกว่าเดิมแน่ๆ ดีไม่ดีหลังจากทำโทษนางแล้วอาจจะถึงขั้นเขียนหนังสือหย่าให้นางเลยก็เป็นได้’

‘หากแต่นางจะอดทนหาทางอธิบายให้เขาเข้าใจว่านางไม่ได้ทำจริงๆ แล้วก็ไม่เข้าใจด้วยว่าเหตุใดซูหนี่จึงตกลงไปเช่นนั้น’

เยว่ซินคิดทอดถอนใจ ก่อนจะเดินไปหยิบกล่องอาหารที่นางกำนัลนำมาวางเอาไว้ให้ พร้อมเปิดออกและรับประทานมันเพื่อประทังความหิว

แต่ผ่านไปเพียงครู่เดียวนางกลับรู้สึกแสบร้อนในลำคอ ท้องไส้ปั่นป่วนราวกับภายในถูกแผดเผาและลำไส้ถูกบิดอย่างแรง

“โอ๊ยยย ปวดด ปวดเหลือเกิน นะ..นี่มันอะไรกัน..ยะ..ยาพิษ งะ..งั้นเหรอ” เยว่ชินเอ่ยอย่างเจ็บปวดทรมาน ก่อนจะอาเจียนออกมาเป็นเลือดสดๆเจือไปด้วยสีดำ

‘ลู่ซือ..นี่ท่านถึงขนาดคิดฆ่าข้าให้ตายเลยงั้นเหรอ ช่างโหดร้ายยิ่งนัก ข้ารักท่านมานานนับสิบปี แต่ท่านกลับคอยแต่รังเกียจ ยามนี้ข้าถูกปรักปรำ พยายามแก้ต่างท่านก็ไม่เชื่อ’

 ‘สุดท้ายนี่สินะโทษที่ข้าควรได้รับอย่างสาสมในข้อหาทำให้สตรีที่ท่านรักมั่นบาดเจ็บและสูญเสียบุตรในครรภ์ไป’

‘ท่านมันช่างเย็นชาโหดร้ายยิ่งนัก หากชาติหน้ามีจริงข้าจะไม่รักท่านอีกแล้วหลี่ลู่ซือ ข้าจะไม่รักท่านอีก..’ เยว่ซินคิดอย่างปวดร้าวไปทั้งใจ

‘อ่อออก อ๊อกก..อ่ออก’

เยว่ซินกระอักเลือดออกมาอีกครั้งจากนั้นก็ขาดใจตายไปในที่สุดพร้อมกับความคิดฝังใจที่ชิงชังในบุรุษซึ่งนางเคยหลงรักและยึดติดกับเขามานานนับสิบปี แต่เขากลับเย็นชาและโหดร้ายเลือดเย็นกับนางยิ่งนัก

หลังจบชีวิตลงวิญญาณเยว่ซินหลุดลอยออกจากร่างและกลับไปยังตำหนักในของสนมฮวาอีกครั้ง

‘นี่มันอะไรกัน ไม่มีผู้ใดเห็นเราเลยงั้นหรือ แต่ก็จริงสินะ..ในเมื่อเราถูกวางยาพิษจนตายไปแล้วนี่’

เยว่ซินคิด ในขณะมองเห็นเหตุการณ์ต่างๆหลังจากที่นางตายไปแล้วเบื้องหน้า เพียงไม่นานก็มีทหารเข้ามารายงานเรื่องการตายของนางกับลู่ชินอ๋อง

“ท่านอ๋อง พระชายาทรงสิ้นพระชนม์แล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เจ้าว่าอะไรนะ” ลู่ชินอ๋องเอ่ยถามอย่างคาดไม่ถึง

“ในขณะที่นางกำนัลกำลังนำพระกระยาหารไปส่ง พบว่าพระชายาทรงไม่หายใจแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“เป็นไปได้อย่างไรกัน” ลู่ชินอ๋องรีบร้อนออกไปจากห้องพระสนมฮวาและตรงไปยังตำหนักเย็นทันที

‘ฮึ..จะเสแสร้งแกล้งทำไปไยกัน ท่านเองไม่ใช่รึท่านอ๋องที่ให้คนนำอาหารใส่ยาพิษไปให้ข้า’ เยว่ซินคิดอย่างเจ็บแค้น จากนั้นนางก็ได้ยินสนมฮวาซึ่งฟื้นคืนสติดีแล้วเอ่ยกับลี่จินนางกำนัลคนสนิท

“ฮึฮึ..ในที่สุดพวกเราก็กำจัดนังเยว่ซินนั่นไปได้เสียทีสินะ ทั้งยังฉวยโอกาสปิดบังเรื่องที่ข้าไม่ได้ท้องได้ด้วย” ซูหนี่เอ่ยอย่างอารมณ์ดี

‘อะไรกัน นี่ซูหนี่ไม่ได้ท้องงั้นรึ ทั้งยังวางแผนกำจัดข้าในคราวเดียวกันเพื่อปกปิดเรื่องนี้ ช่างชั่วช้ายิ่งนัก’

‘เจ้ามันเป็นนังปีศาจจิ้งจอกเจ้าเล่ห์โดยแท้’ เยว่ซินคิดอย่างแค้นเคือง ที่รู้ว่าตนเองเป็นเพียงหมากตัวหนึ่งในแผนการร้ายของพระสนมผู้ชั่วช้าอย่างซูหนี่

‘หากแต่นางรู้ยามนี้แล้วจะอย่างไรกัน ในเมื่อนางก็ถูกท่านอ๋อง พระสวามีของตนเองเข้าใจผิดและฆ่านางให้ตายตกไปแล้วอย่างไร้ซึ่งความยุติธรรมเช่นนี้’ เยว่ซินได้แต่คิดอย่างเศร้าสร้อย