1. Part : สิ้นสุดการรอคอย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : สิ้นสุดการรอคอย

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

รถพยาบาลและรถตำรวจจอดอยู่แน่นซอยทางเข้า อีกทั้งยังมีชาวบ้านมามุงดูหน้าบ้านหลังหนึ่ง ซึ่งทางตรงนั้นเป็นทางผ่านเพื่อเข้าบ้านของ ‘ดินแดน’ เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีที่เพิ่งกลับจากทำงานพาร์ทไทม์ งานพิเศษที่ทำในช่วงหลังเลิกเรียน

ทว่าวันนี้เขาต้องใช้เส้นทางอื่นที่เป็นทางลัดไปเข้าด้านหลัง เพราะต้องการหลบหลีกฝูงชนมากมาย และดูเหมือนว่าจะเกิดเหตุร้ายอะไรขึ้นที่บ้านหลังใหญ่ในซอย

“ทำไมบ้านมืดจัง?” ตอนนั้นเป็นเวลาสามทุ่มกว่า แต่หน้าแปลกที่บ้านมืดสนิท ไม่มีแม้ไฟสักดวงเปิดอยู่

“พ่อครับ พ่อ...”

ดินแดนเรียกหาพ่อเสียสติของเขา ในตอนที่เดินหาคนที่เรียกอยู่รอบบ้านเช่า ใจคอเด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี เพราะไม่มีเสียงของผู้เป็นพ่อตอบรับ ไม่เห็นแม้แต่เงาของเขา

“...”

และจู่ๆ ในความเงียบนั้นก็ทำให้ดินแดนนึกบางอย่างขึ้นได้ ก็รีบวิ่งออกจากบ้านเพื่อไปดูบริเวณฝูงชนที่เขาเดินหลบหลีกมา ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากบ้านของเขาเท่าไหร่ เรียกว่าเดินจากท้ายซอยไปหน้าซอย แค่ไม่เกินหนึ่งร้อยเมตรเท่านั้น

“นี่หรือเปล่า ลูกของฆาตกรน่ะ?”

“ใช่ๆ เด็กคนนี้แหละ”

“น่าสงสารครอบครัวเหยื่อจัง”

“เห็นว่าฆาตกรเป็นคนเสียสติด้วยนะ…”

“..!”

เสียงบทสนทนาของชาวบ้านในซอยที่พูดขึ้นและมองมาที่ตัวเขา ทำเด็กหนุ่มสั่นเทาไปทั้งร่างกาย ขาแขนรู้สึกไร้เรี่ยวแรง ยิ่งภาพที่เขาเห็นศพถูกขนออกจากบ้านมากมายยิ่งทำให้เขาใจคอไม่ดี กลัวว่าคนเสียสติที่ชาวบ้านพูดถึง จะเป็นพ่อของเขาที่หายตัวออกไปจากบ้าน…

แต่ยังไม่ทันที่ความคิดนั้นจะหลุดออกจากหัว ศพร่างที่หก ร่างสุดท้ายก็ถูกขนออกจากบ้านที่เกิดเหตุมาขึ้นรถกู้ภัย เพียงแค่แว็บแรกก็เป็นความรู้สึกคุ้นตาเด็กหนุ่มเป็นอย่างดี จนทำดินแดนร้องไห้เสียงหลง

“พ่อ! ฮืออ! พ่อครับ!!”

ในเหตุการณ์นั้นไม่ได้มีแค่ดินแดนที่ร้องไห้เสียใจกับโศกนาฏกรรมที่เกิดขึ้น เพราะยังมีอีกคนที่ยังอยู่ในความตกใจ นั่นอาจเพราะเธอเพิ่งเจอกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต

“แง แง!!”

ภาพหนูน้อยวัยสามขวบที่ร้องไห้ระงมติดตาดินแดนไม่ลืม แม้เวลาผ่านมานานหลายสิบปี เหตุการณ์นั้นยังคงฝังอยู่ภายในใจของเขา...

สิบเจ็ดปีต่อมา...

ข่าวดังในหน้าหนังสือพิมพ์เมื่อสิบเจ็ดปีก่อน เป็นข่าวที่เกี่ยวกับพ่อของผมและครอบครัวหนึ่ง ครอบครัวที่เป็นเหยื่อจากเหตุการณ์โศกนาฏกรรมฆ่ายกครัว ที่มีพ่อของผมเป็นผู้ร้าย

ผมถูกตราหน้าว่าเป็นลูกของฆาตกร แน่นอนว่าการดำเนินชีวิตของผมหลังจากเหตุการณ์ครั้งนั้น เป็นไปอย่างยากลำบาก แต่หนทางเดียวที่ผมจะชดใช้ให้กับครอบครัวผู้สูญเสียได้ คือผมต้องสู้ชีวิตต่อ และต้องมีชีวิตที่ดีกว่าที่เคยเป็นอยู่มาให้ได้ นั่นคือทางเลือกเดียวที่ผมเหลืออยู่

เพื่อรอวันที่จะกลับมาแก้ไขทุกอย่างให้ดีขึ้น เพราะยังมีหนึ่งผู้ลอดชีวิตจากครอบครัวของเหยื่อ หนูน้อยวัยสามขวบที่หลังจากผ่านเหตุการณ์ครั้งนั้น เธอก็ถูกส่งไปอยู่ที่บ้านเด็กกำพร้า ผมเข้าใจดีว่ามันคงเป็นเรื่องที่ยากลำบากสำหรับเธอมาก ๆ

ในช่วงที่ผมอายุยี่สิบห้าปี ผมกลายเป็นนักธุรกิจร้อยล้าน ด้วยความมานะบากบั่นของผม และด้วยฐานะที่ดีมากขึ้น ผมก็ตัดสินใจทำบางสิ่งอย่างไม่รีรอ ผมยื่นเรื่องรับเธอมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม ซึ่งตอนนั้นเธอก็มีอายุได้สิบขวบ เรียกว่าโตพอจะรู้ความแล้ว

และเมื่อ ‘ลียา’ ย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านของผม ผมก็จ้างแม่บ้านที่ผมไว้ใจ ให้มาเป็นแม่นมของเธอ เพื่อที่ผมจะได้มีเวลาโฟกัสกับเรื่องงานมากขึ้น และเพื่อความเหมาะสมทางสถานะภาพของเรา

หลายครั้งที่ผมทำงานจนดึกดื่นและนอนค้างที่บริษัท จะกลับบ้านนับครั้งได้ ซึ่งช่วงเวลาที่ผมเลือกที่จะเข้าบ้านไปจัดการธุระส่วนตัว ก็จะเป็นตอนที่ลียาออกไปเรียนหนังสือ

แม้อยู่บ้านหลังเดียวกัน แต่เราก็แทบจะไม่ได้เจอกันเลย เป็นแบบนี้อยู่นานหลายปี ใช่ครับ ผมไม่กล้าที่จะสู้หน้าเด็กคนนั้น ไม่กล้าแม้แต่จะใช้ชีวิตอยู่ร่วมบ้านกับเธอ

และเมื่อเธออายุครบสิบห้าปี ผมก็ตัดสินใจย้ายไปอยู่ที่นิวซีแลนด์เพื่อขยายธุรกิจ โดยให้ลียาอยู่ในการดูแลของป้านวลเป็นหลัก ชีวิตของผมกลับดีวันดีคืน ดีจนผมกลายเป็นนักธุระกิจพันล้านอย่างทุกวันนี้ มีแค่ผมที่รู้ดีว่ากว่าจะมีวันนี้ผมผ่านอะไรมาบ้าง

ซึ่งปีนี้ ลียาอายุย่างเข้าสู่วัยบรรลุนิติภาวะแล้ว ผมจึงจำเป็นที่จะต้องบินกลับมาที่ไทย เพื่อจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย และเธอก็ควรที่จะได้รับรู้ความจริงของเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อสิบเจ็ดปีก่อน เหตุผลที่ผมต้องรับเธอมาเลี้ยงเป็นลูกบุญธรรม...

*****

ณ บ้านหรูราคาร้อยกว่าล้าน ที่นี่เป็นบ้านหลังใหม่ที่ลียาและแม่นมของเธอต้องย้ายเข้ามาอยู่ ซึ่งมันจะกลายเป็นชื่อของเธอในอีกไม่ช้านี้ เพราะดินแดนเตรียมสิ่งนี้ไว้เป็นของชดเชยให้กับเธอ และนี่เป็นแค่บางส่วนเท่านั้น ยังมีอีกมากมายที่เธอจะได้รับหลังจากเธอบรรลุนิติภาวะโดยสมบูรณ์...

“เราจะย้ายมาอยู่ที่นี่กันจริง ๆ เหรอคะแม่นม” ลียายังไม่เชื่อว่าเธอจะได้ย้ายออกจากบ้านราคาสิบล้านหลังเก่า มาอยู่ที่บ้านหลังใหม่ราคากว่าร้อยล้านนี้

“ใช่แล้วค่ะ ที่นี่จะเป็นบ้านหลังใหม่ของคุณหนู”

“ป๊าเป็นคนซื้อที่นี่ไว้ใช่ไหมคะ?” เธอเรียกดินแดนแบบนั้นเสมอมา แม้เจ้าตัวจะพยายามให้เธอเรียกเขาด้วยชื่อ แต่เธอก็มักจะแอบใช้คำนั้นเรียกเขาอยู่บ่อย ๆ

“ใช่ค่ะ”

“แล้วป๊าจะย้ายมาอยู่กับเราที่บ้านหลังนี้ใช่ไหมคะ” สีหน้าของลียาบ่งบอกว่าเธอกำลังคาดหวังกับคำตอบของคำถามนี้

“เอ่อ เรื่องนั้นแม่นมไม่ทราบเหมือนกันค่ะ”

“งั้นหนูจะได้เจอป๊าเมื่อไหร่คะ นี่ก็ห้าปีแล้วที่เขาไม่กลับมาหาเลย...”

“ท่านจะมาเจอคุณหนูเร็ว ๆ นี้ค่ะ”

“กี่วัน กี่อาทิตย์ หรือกี่เดือนคะ?”

“อาทิตย์หน้าค่ะ”

“อาทิตย์หน้า! เย้!” ลียาวิ่งขึ้นห้องไปด้วยใบหน้าที่สดใสตื่นเต้น บ่งบอกว่าเธอกำลังมีความสุขกับข่าวที่ได้ยิน

เพราะการรอคอยของเธอกำลังจะสิ้นสุดลง คุณป๊าหรือผู้ชายใจดีที่คอยส่งเสียเลี้ยงดูเธอมาตลอด เธอจะได้เจอหน้าเขาอีกครั้งหลังจากไม่ได้เจอกันนานถึงห้าปี

“จะได้เจอกันแล้ว...”

“ลียาคิดถึงป๊าจัง^^” เธอส่งยิ้มให้กับภาพวอลเปเปอร์บนหน้าจอมือถือ ที่มักตั้งเป็นภาพหล่อ ๆ ของดินแดน

“เก็บของก่อนดีกว่า...”

ของที่เธอขนมาจากบ้านหลังเก่ามีเยอะมากพอสมควร ซึ่งเธอไม่ต้องการให้ใครมายุ่งกับของส่วนตัวพวกนี้ จึงกำชับกับแม่นมและแม่บ้าน ว่าเธอต้องการจะจัดระเบียบของในห้องนอนของเธอเอง เพราะมีบางอย่างที่เธอให้ใครเห็นไม่ได้ เช่นของเล่นของสาวโสด

“เอาอันนี้แอบก่อนดีกว่า เดี๋ยวแม่นมขึ้นมาเห็น...”

ลียาหาที่แอบกล่องแห่งความลับ ซึ่งภายในนั้นแอบซ่อนอุปกรณ์เสียวอยู่ ทั้งดิลโด้พร้อมลิ้นสั่นในแท่งเดียว และไวเบรเตอร์หรือเครื่องสั่นสีชมพูแสนรัก มันเป็นเรื่องน่าอายที่จะให้ใครเห็นสิ่งของเหล่านั้น

อีกทั้งเรื่องที่เธอเป็นสมาชิก onlyfan ตัวยงมานานกว่าห้าเดือน ก็ยังเป็นความลับจนถึงตอนนี้ และลียาก็คิดว่าเธอจะต้องเหยียบความลับนี้ไว้ให้มิด เพราะคุณป๊าของเธอกำลังจะกลับมาแล้ว

----------------------- ✿ ✿ ✿ ◡̈ ✿ ✿ ✿ -----------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

sds

♡Thank you for support • I Love You 3000♡

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม ✿◡̈✿ และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะคะ ✿◡̈✿