บทที่ 4

บทที่ 4 : การเริ่มต้นใหม่

สองวัน...

ผ่านไปแล้วสองวันเต็มๆ ที่หลินเวยลืมตาตื่นขึ้นมาพบกับเพดานไม้แกะสลักลวดลายโบราณ แทนที่จะเป็นฝ้าเพดานเรียบหรูในบ้านที่กรุงเทพฯ

นางพยายามหลับตาลงแล้วลืมตาขึ้นใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ภาวนาต่อสิ่งศักดิ์สิทธิ์ทุกศาลที่นึกออก ขอให้เรื่องทั้งหมดนี้เป็นเพียงฝันร้ายตื่นหนึ่ง แต่ความจริงช่างโหดร้าย... นางยังคงติดอยู่ในร่างของสตรีโบราณผู้นี้

"พ่อจ๋า... แม่จ๋า..."

หยาดน้ำใสไหลรินจากหางตาลงสู่หมอน ภาพใบหน้าของบิดามารดาในโลกปัจจุบันฉายชัดในความทรงจำ ท่านทั้งสองแก่ชรามากแล้ว หากรู้ว่าลูกสาวคนเดียวจากไปอย่างกะทันหัน พวกท่านจะอยู่ต่อไปอย่างไร

"หนูขอโทษ..." หลินเวยสะอื้นไห้เงียบๆ นางทิ้งเงินประกันชีวิตไว้สิบล้าน หวังว่ามันจะช่วยดูแลพ่อกับแม่แทนนางได้บ้าง

แม้จะมีเงินทองมากมายทิ้งไว้ให้ แต่เงินหรือจะสู้การมีชีวิตอยู่ด้วยกันได้อย่างไร... ความรู้สึกผิดกัดกินหัวใจจนนางแทบไม่อยากลุกจากเตียง

"ฮูหยิน... ทานโจ๊กสักหน่อยเถิดเจ้าค่ะ เดี๋ยวร่างกายจะทรุดโทรมไปกันใหญ่"

เสี่ยวชุ่ยค่อยๆ ประคองร่างบางให้ลุกขึ้นนั่ง พลางป้อนอาหารให้นายหญิงอย่างเอาใจใส่ ตลอดสองวันที่ผ่านมา หลินเวยใช้เวลาส่วนใหญ่ไปกับการซักถามเรื่องราวในอดีตจากปากของสาวใช้คนสนิท

ยิ่งฟัง... ก็ยิ่งเวทนาเจ้าของร่างเดิม

'หลินเวย' เดิมทีเป็นดรุณีน้อยที่งดงาม จิตใจดี อ่อนโยน และขี้อาย นางเกิดในตระกูลคฤหบดีที่มั่งคั่ง มีบิดามารดาและพี่ชายที่รักใคร่ตามใจดุจไข่ในหิน ทว่าชีวิตที่โรยด้วยกลีบกุหลาบต้องพังทลายลงเมื่อแต่งเข้าจวนแม่ทัพ

ความไร้เดียงสาของนาง กลายเป็นจุดอ่อนให้ถูกรังแก... มิหนำซ้ำ 'ฮูหยินผู้เฒ่า' ยังเป็นผู้ชักนำอนุภรรยาเข้ามาเพื่อกดดันลูกสะใภ้พ่อค้าที่ตนไม่ชอบหน้า

จากผ้าขาวที่บริสุทธิ์ ถูกย้อมด้วยความกดดันและความริษยา จนกลายเป็นสตรีที่เกรี้ยวกราด และอาละวาดไม่เลือกหน้า เพียงเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเอง... ช่างน่าเศร้าเหลือเกิน

"เสี่ยวชุ่ย..." หลินเวยวางช้อนลง แววตาเริ่มกลับมามีความมุ่งมั่น "เรื่องที่ข้าจะหย่ากับท่านแม่ทัพ... เจ้าห้ามแพร่งพรายไปถึงหูท่านพ่อท่านแม่ที่ตระกูลหลินเด็ดขาด"

เสี่ยวชุ่ยเบิกตากว้าง "ทำไมหรือเจ้าคะ? พวกท่านรักท่านมาก หากรู้เรื่องนี้ พวกท่านต้องรีบมารับท่านกลับบ้านแน่ๆ"

"นั่นแหละคือสิ่งที่ข้ากลัว" หลินเวยส่ายหน้า "หากพวกท่านรู้ เรื่องราวจะบานปลายใหญ่โต ข้าไม่อยากให้พวกท่านต้องมาเดือดร้อนเพราะข้า"

ในความทรงจำเจ้าของร่าง ตระกูลหลินรักนางมากเกินไป... มากจนอาจจะทำอะไรบ้าบิ่นเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีลูกสาว ซึ่งในยุคที่อำนาจทหารเป็นใหญ่ พ่อค้าอย่างตระกูลหลินอาจจะเพลี่ยงพล้ำได้

"รอให้ข้าตั้งหลักได้ก่อน หาที่ทางขยับขยายได้มั่นคง แล้วค่อยบอกความจริงก็ยังไม่สาย"

หลินเวยหันมองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้ากว้างใหญ่แต่กลับดูอ้างว้างสำหรับคนพลัดถิ่นเช่นนาง

แต่ในเมื่อสวรรค์ลิขิตให้นางมาอยู่ที่นี่ นางก็ต้องอยู่ให้รอด... ไม่ใช่แค่รอด แต่ต้องรอดอย่างสง่างามสมศักดิ์ศรีดีไซเนอร์สาวยุค 2025!

"ฮูหยินขอรับ..." บ่าวชายเดินเข้ามารายงานที่หน้าประตู "รถม้าเตรียมพร้อมแล้วขอรับ"

หลินเวยสูดลมหายใจลึก ปาดน้ำตาคราบสุดท้ายทิ้งไป นางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดแต่งอาภรณ์ให้เรียบร้อย

"เอาล่ะ..." นางพึมพำกับตัวเองเบาๆ "ก่อนอื่น... ต้องหาที่ซุกหัวนอนใหม่ให้ได้เสียก่อน จะมัวมานั่งซึมเศร้าอยู่ในจวนเฮงซวยนี่ไม่ได้อีกแล้ว!"

บรรยากาศภายในจวนแม่ทัพช่างเงียบสงบ... สงบจนน่าประหลาดใจ

เยว่เฉิน นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องหนังสือ มือหนายกถ้วยชาเนื้อดีขึ้นจิบ ไอคุกรุ่นลอยขึ้นมาปะทะจมูก แต่สายตาคมกริบกลับทอดมองผ่านบานหน้าต่างไม้ฉลุออกไปยังสวนด้านนอก

สวนที่เคยเป็นสนามรบขนาดย่อมของภรรยาเอกและเหล่าอนุภรรยา บัดนี้กลับว่างเปล่า ไร้ซึ่งเสียงกรีดร้องโวยวาย ไร้ซึ่งฉากละครตบตาที่เขาแสนจะเอือมระอา

"......"

เขาเคยคาดการณ์ไว้ว่า หลังจากวันที่ หลินเวย บุกมาเจรจาเรื่องหย่าถึงในห้องนี้ นางจะต้องแผลงฤทธิ์อะไรสักอย่าง อาจจะเป็นการแกล้งป่วยหนัก แกล้งผูกคอตาย หรือไม่ก็อาละวาดทำลายข้าวของเพื่อเรียกร้องความสนใจและยื้อเวลาเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ทว่า... ความจริงกลับตรงกันข้าม

สองสามวันที่ผ่านมานี้ นางกลับทำตัวราวกับวิญญาณที่ไร้ตัวตน นางออกจากจวนไปตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมสาวใช้คนสนิท และกลับมาอีกทีก็ยามตะวันตกดิน โดยไม่แวะไปหาเรื่องใคร ไม่แม้แต่จะเฉียดกรายมาใกล้เรือนของเขา

"หรือนาง... คิดจะไปจากที่นี่จริงๆ?"

เยว่เฉินพึมพำกับตัวเอง สายตาเลื่อนลงมาจับจ้องที่แผ่นกระดาษบนโต๊ะ

หนังสือหย่า ฉบับนั้นยังวางอยู่ที่เดิม เพิ่มเติมคือรอยประทับนิ้วมือสีแดงชาดของนางที่กดประทับไว้อย่างชัดเจน เป็นเครื่องยืนยันว่านางยอมรับข้อตกลงทุกประการ

นี่คือสิ่งที่เขาปรารถนามาตลอดไม่ใช่หรือ? อิสรภาพจากการถูกคลุมถุงชน การหลุดพ้นจากสตรีที่บิดาของนางใช้เงินซื้อตำแหน่งฮูหยินแม่ทัพให้

แต่เหตุใด... แทนที่จะรู้สึกปิติยินดี ในอกข้างซ้ายกลับรู้สึกโหวงเหวงพิกล ราวกับมีบางอย่างผิดปกติ ความเงียบขรึมและแววตาเย็นชาของนางในวันนั้น ยังคงตามหลอกหลอนอยู่ในความคิดของเขา

"ฮึ... ก็ดี"

เยว่เฉินสะบัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งไป เขาวางถ้วยชาลงเสียงดังกระทบจานรอง

"รีบไปเสียได้ก็ดี... หากนางย้ายออกไปเมื่อไหร่ ข้าก็จะได้จัดการกวาดล้างจวนเสียที"

ดวงตาของแม่ทัพหนุ่มฉายแววเด็ดขาด เขาไม่เคยพิศวาสอนุภรรยาทั้งสี่คนที่ท่านแม่ยัดเยียดหามาให้ พวกนางเป็นเพียง 'หมากเบี้ย' ที่เขาใช้เพื่อกดดันหลินเวยเท่านั้น ในเมื่อตัวปัญหาใหญ่จากไปแล้ว ตัวปัญหาเล็กๆ พวกนี้ก็ไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้อีก

เขาจะมอบเงินให้พวกนางสักก้อน แล้วส่งกลับบ้านเดิมไปให้หมด... คืนความสงบสุขที่แท้จริงให้แก่จวนแม่ทัพเสียที

เยว่เฉินเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ หลับตาลงช้าๆ ภาพในจินตนาการผุดขึ้นมา... ชีวิตที่สงบสุข ไร้ความวุ่นวาย และความหวังเล็กๆ ในก้นบึ้งของหัวใจ

สักวันหนึ่ง... เขาคงจะได้พบเจอกับสตรีที่เขา 'เลือก' ด้วยหัวใจของตนเอง สตรีที่เข้าใจเขา เป็นคู่คิดคู่ใจ และไม่ได้มองเขาเป็นเพียงบันไดไต่เต้าสู่อำนาจ... หวังว่าสวรรค์จะเมตตาให้เขาได้พบเจอนางในเร็ววัน

โดยที่เขาไม่รู้เลยว่า... สตรีที่เขากำลังวาดฝันถึงนั้น อาจจะเป็นคนเดียวกับคนที่เขากำลังไล่ตะเพิดออกจากจวนอยู่ในขณะนี้!