บทที่ 8

บทที่ 8 : กรงขัง

บรรยากาศภายในห้องหนังสือของ แม่ทัพเยว่เฉิน เงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมหายใจ

บุรุษหนุ่มในชุดลำลองสีเข้มตวัดปลายพู่กันลงบนกระดาษด้วยท่าทีเคร่งขรึม ราวกับว่าพายุอารมณ์เมื่อคืนไม่เคยเกิดขึ้น ทว่า... ภายในใจของเขากลับปั่นป่วนยิ่งกว่าคลื่นลมในมหาสมุทร

เขาลอบมองไปที่ประตูห้องเป็นระยะ ‘นางต้องมา...’ เขาคิดในใจ ‘สตรีที่สูญเสียพรหมจรรย์ไปแล้ว ย่อมต้องวิ่งแล่นมาเรียกร้องความรับผิดชอบ ร้องห่มร้องไห้ขอให้เขารับเลี้ยงดู หรือยกย่องนางเป็นภรรยาเอกต่อไป’

ถึงแม้เขาจะเกลียดนางเพียงใด แต่หากเรื่องเมื่อคืนก่อให้เกิดสายเลือดของตระกูลเยว่ขึ้นมา เขาก็คงมิอาจปัดความรับผิดชอบได้ คงจำต้องเลี้ยงดูนางในฐานะมารดาของบุตร...

"ท่านแม่ทัพขอรับ!"

มู่เฟิง วิ่งหน้าตื่นเข้ามาในห้องโดยไม่รอให้ขานรับ "แย่แล้วขอรับ! ฮูหยิน... เอ้ย อดีตฮูหยิน กำลังขนของขึ้นรถม้า นางกำลังจะออกจากจวนเดี๋ยวนี้เลยขอรับ!"

เคร่ง!

พู่กันในมือเยว่เฉินหักสะบั้นเป็นสองท่อน ดวงตาคมกริบเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึง

"เจ้าว่ากระไรนะ!? นางจะไป?"

"ขอรับ! ขบวนรถม้าพร้อมเคลื่อนตัวแล้ว นางดูรีบร้อนมาก..."

ยังฟังไม่ทันจบประโยค ร่างสูงใหญ่ของแม่ทัพหนุ่มก็พุ่งทะยานออกจากห้องหนังสือราวกับลูกธนู ทิ้งให้มู่เฟิงยืนอ้าปากค้างอยู่เบื้องหลัง

ณ หน้าประตูจวนแม่ทัพ

หลินเวย ยืนกอดอกมองบ่าวไพร่ขนหีบสมบัติใบสุดท้ายขึ้นรถม้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อย หลินเวยสูดลมหายใจลึก ก้าวเท้าซ้ายจะเดินออกจากประตูจวนเพื่อสู่อิสรภาพ

หมับ!

แรงบีบมหาศาลคว้าเข้าที่ต้นแขนของนาง ก่อนที่โลกทั้งใบจะหมุนคว้าง

"ว้าย! ปล่อยนะ!"

หลินเวยหวีดร้องเมื่อตัวนางลอยหวือขึ้นจากพื้น ไปพาดอยู่บนบ่ากว้างของบุรุษร่างยักษ์ แม่ทัพเยว่เฉิน แบกนางราวกับแบกกระสอบข้าวสาร ใบหน้าถมึงทึงของเขาทำให้บ่าวไพร่ที่กำลังมุงดูต้องก้มหน้าหลบสายตากันจ้าละหวั่น

"ท่านแม่ทัพ! ปล่อยข้าเดี๋ยวนี้นะ! ท่านเป็นบ้าอะไรของท่าน!" หลินเวยทุบหลังเขาดังปึกๆ

เยว่เฉินไม่ตอบโต้ เขาเดินดุ่มๆ กลับเข้าไปในจวน มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนพักส่วนตัวของเขาเอง ไม่ใช่เรือนของนาง!

ตุบ!

ร่างบางถูกโยนลงบนเตียงนอนหลังใหญ่ หลินเวยรีบตะเกียกตะกายหนีไปชิดหัวเตียง มองเขาด้วยสายตาหวาดกลัว

"ท่านต้องการอะไรอีก! ใบหย่าข้าก็เซ็นแล้ว ข้าวของข้าก็ขนออกมาแล้ว ท่านจะมาขัดขวางข้าทำไม!"

เยว่เฉินยืนขวางทางหนี เขาหอบหายใจเล็กน้อย จ้องมองนางด้วยแววตาที่อ่านยาก

"เจ้าจะไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น... จนกว่าข้าจะแน่ใจ"

"แน่ใจ? แน่ใจเรื่องอะไร?"

"แน่ใจว่าในท้องของเจ้า... ไม่มี 'ทายาท' ของข้าติดไป!"

หลินเวยอ้าปากค้าง...

"อ๋อ... กลัวข้าจะท้องแล้วเอาลูกมาต่อรองสินะ" หลินเวยแค่นหัวเราะ นางเชิดหน้าขึ้นอย่างท้าทาย

"งั้นก็ง่ายนิดเดียว... ท่านไปสั่งหมอให้ต้ม 'ยาห้ามครรภ์' มาเดี๋ยวนี้ ข้าจะดื่มให้หมดถ้วยต่อหน้าท่าน! ทีนี้ก็จบปัญหาใช่ไหม?"

คำตอบของนางเปรียบเสมือนหมัดหนักๆ ที่ชกเข้ากลางหน้าเยว่เฉิน

เขานิ่งอึ้งไป... ยาห้ามครรภ์? นางกล้าพูดเรื่องการฆ่าเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาอย่างหน้าตาเฉยเชียวรึ? ทั้งที่สตรีอื่นต่างปรารถนาจะมีบุตรกับเขาแทบขาดใจ แต่นางกลับพร้อมจะกำจัดทิ้งโดยไม่ลังเล

"ไม่ได้..." เยว่เฉินกัดฟันพูดเสียงต่ำ

"ทำไมจะไม่ได้! ก็ท่านไม่อยากมีพันธะกับข้า ข้าเองก็ไม่อยากมีลูกกับท่าน!"

"ข้าบอกว่าไม่ได้ก็คือไม่ได้!"

เยว่เฉินตวาดลั่น เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเหตุใดถึงรู้สึกโกรธขนาดนี้ "ข้าไม่มีทางยอมให้ลูกหลานตระกูลเยว่ถูกทำลายด้วยน้ำมือเจ้า!"

"โอ๊ย! ท่านนี่มันประสาทกลับหรือไง!" หลินเวยเริ่มหมดความอดทน "จะเอายังไงกันแน่! หย่าก็หย่าแล้ว จะท้องหรือไม่ท้องมันก็เรื่องของข้า ท่านอย่ามาถ่วงเวลาข้าจะได้ไหม!"

"ข้าไม่ให้เจ้าไป!"

เมื่อเห็นนางทำท่าจะกระโดดลงจากเตียง เยว่เฉินก็พุ่งเข้าไปกดร่างนางลงกับฟูกอีกครั้ง กักขังนางไว้ใต้ร่างหนาของเขา

"เจ้าต้องอยู่ที่นี่! อยู่จนกว่ารอบเดือนของเจ้าจะมา จนกว่าข้าจะมั่นใจว่าเจ้าไม่ได้ตั้งครรภ์!"

"นี่มันข้ออ้างชัดๆ!" หลินเวยดิ้นพล่าน "ปล่อยนะ! อย่าบอกนะว่าท่านจะ... จะปล้ำข้าอีกแล้ว!"

นางหยุดดิ้น จ้องตาเขาเขม็ง "ตั้งสติหน่อยเถอะท่านแม่ทัพ! แล้วก็หัดใช้สมองที่มีอยู่บ้าง ไปสืบเรื่องยาปลุกกำหนัดนั่นซะ ไม่ใช่มาหาเรื่องลงที่ข้า!"

"ทำไมข้าต้องเชื่อเจ้า..." เยว่เฉินถามเสียงแข็ง ทั้งที่ระยะห่างระหว่างใบหน้าของทั้งสองเหลือเพียงคืบ

"เจ้าอาจจะวางยาข้า แล้วแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องเพื่อเรียกร้องความสนใจเหมือนเมื่อก่อน..."

"เพราะว่าข้าเกลียดท่านไง!"

คำพูดนั้นหลุดออกมาจากปากของหลินเวยอย่างชัดถ้อยชัดคำ

นางหยุดดิ้น นิ่งสงบ แต่แววตาที่จ้องมองเขาเต็มไปด้วยความรังเกียจขยะแขยงที่ไม่ได้ปรุงแต่ง

"ข้าเกลียดท่าน... เกลียดสัมผัสของท่าน เกลียดหน้าท่าน เกลียดทุกอย่างที่เป็นท่าน!" น้ำเสียงของนางเย็นเยียบเสียดแทงหัวใจ

"คนอย่างข้าน่ะหรือจะอยากมีลูกกับผู้ชายที่ข้าเกลียด? ฝันไปเถอะ! ...ทีนี้เข้าใจหรือยังว่าทำไมข้าถึงไม่ได้วางยาท่าน!"

เยว่เฉินชะงักนิ่งราวกับถูกสาป ดวงตาคมวูบไหวไปด้วยความรู้สึกประหลาดที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อน

คำว่า 'เกลียด' จากปากนาง... เหตุใดมันถึงฟังดูเจ็บปวดยิ่งกว่าคมดาบของศัตรูนับหมื่น