LOGINบทที่ 7 ท่านแม่ของเจ้าอยู่ตรงนี้ ประตูห้องขังปิดลงในยามสาย เสียงเหล็กกระทบกันดัง เคร้ง ก่อนแม่กุญแจจะถูกคล้องจากด้านนอก ชุนเหนียงยืนอยู่กลางห้องขังอย่างไม่รู้ว่าควรทำอะไร นางยังสะพายห่อผ้า กล่องยาของท่านตาถูกยึดไปแล้ว แม้แต่เข็มเงินที่พกติดตัวมาตั้งแต่อายุสิบสองก็ถูกเจ้าหน้าที่เอาไปเก็บ บอกว่าของมีคมไม่อนุญาตให้นำเข้าห้องขัง เหลือเพียงเสื้อผ้าบนร่างกับห่อผ้าเล็ก ๆ ใบหนึ่ง นางมองไปรอบตัว ห้องขังแคบกว่าห้องเก็บฟืนในหุบเขาเสียอีก พื้นชื้น มุมหนึ่งมีฟางดำ ๆ กองอยู่ กลิ่นเหม็นอับปะปนกับกลิ่นปัสสาวะและเลือดเก่าจนชวนคลื่นไส้ กำแพงมีคราบดำ ไม่มีหน้าต่าง มีเพียงช่องเล็กเหนือประตูเหล็กให้แสงลอดเข้ามา ชุนเหนียง ไม่เคยเข้าคุก ตลอดชีวิตนางไม่เคยแม้แต่ทะเลาะกับผู้ใดจริงจังตอนติดตามท่านตาเดินทางรักษาคน เคยผ่านที่ว่าการมาหลายแห่ง เคยเห็นนักโทษถูกลากออกมา แต่ทุกครั้งท่านตาจะจับมือนางแล้วพาเดินผ่านไป ตอนนั้นนางเคยถามว่า “คนในนั้นทำอะไรผิดหรือเจ้าคะ?” ท่านตาตอบว่า “มีทั้งคนผิดและคนไม่ผิด” นางไม่เข้าใจ “คนไม่ผิดเหตุใดจึงอยู่ในคุก?” ท่านตาลูบศีรษะนาง “เพราะโลกไม่ได้ตัดสินคนด้วยถูกผิดเพียงอย่างเดียว” ตอนนั้นชุนเหนียงอายุเก้าขวบ นางไม่เข้าใจ วันนี้อายุสิบแปดแล้ว กลับยังไม่เข้าใจอยู่ดีนางทำอะไรผิด? อยากกลับบ้านเท่านั้นเอง ชุนเหนียงคิดว่าซ่งเฉินโจวจะมา อย่างน้อยเมื่อข่าวส่งถึงจวน เขาคงมารับนาง นางเป็นคนของจวนเขามิใช่หรือ? หากนางถูกลงทะเบียนเป็นทาสจริง เขาก็ยิ่งต้องมา เพราะเจ้าหน้าที่บอกชัดว่า ต้องให้เจ้าของนำหนังสือปลดทาสมารับรอง เพราะฉะนั้นวันแรก นางจึงรอ ตั้งแต่เช้าจนเย็น ทุกครั้งที่มีเสียงฝีเท้าดังมาตามทางเดิน ชุนเหนียงจะลุกขึ้นครั้งแรกเป็นผู้คุม ครั้งที่สองเป็นนักโทษใหม่ ครั้งที่สามมีชายคนหนึ่งมารับญาติออกไป ครั้งที่สี่...ชุนเหนียงไม่ลุกแล้ว นางเพียงเงยหน้ามองไม่ใช่เขา ตอนกลางคืนผู้คุมนำข้าวมาให้ เป็นข้าวแข็ง ๆ หนึ่งก้อนกับน้ำหนึ่งถ้วย ชุนเหนียงกินไม่ลง แต่คิดว่าพรุ่งนี้คงได้ออก จึงฝืนกินไปครึ่งหนึ่ง นางต้องมีแรงเดินทาง หากซ่งเฉินโจวมารับพรุ่งนี้ นางจะขอหนังสือที่ถูกต้องจากเขา แล้วไปทันที คราวนี้จะตรวจให้ดี จะถามเจ้าหน้าที่ให้แน่ใจ นางจะไม่โง่อีกแล้ว วันที่สอง ไม่มีใครมาวันที่สามยังไม่มี วันที่สี่ ชุนเหนียงเริ่มมีไข้ ห้องขังเย็นและชื้น ฟางที่ใช้รองนอนมีกลิ่นเหม็น นางถูกแมลงกัดเต็มแขน อาหารวันละสองมื้อมีเพียงข้าวหยาบกับน้ำ บางวันมีผักต้มที่แทบมองไม่เห็นน้ำมัน ชุนเหนียงกินทุกอย่าง นางเป็นหมอ รู้ว่าต้องกิน หากไม่กิน ร่างกายจะอ่อนแรง หากอ่อนแรงก็ป่วย หากป่วยในที่แห่งนี้...ไม่มีใครรักษานางความคิดนั้นทำให้ชุนเหนียงชะงัก ก่อนหัวเราะกับตัวเองเบา ๆ ที่แท้วันหนึ่งนางก็ต้องเป็นหมอให้ตัวเอง วันที่ห้า ผู้คุมเรียกนางออกไปสอบสวน ชุนเหนียงพยายามอธิบายทุกอย่าง นางเล่าว่าตนเคยช่วยซ่งเฉินโจว เล่าว่าแต่งงานกันในหุบเขา เล่าว่าเขาพากลับเมืองหลวง เล่าว่าตนไม่เคยขายตัวเจ้าหน้าที่ถาม “มีหนังสือสมรสหรือไม่?” นางนิ่งไม่มี ตอนแต่งกันมีเพียงผู้ใหญ่บ้านกับชาวบ้านเป็นพยาน “มีทะเบียนครัวเรือนเดิมหรือไม่?” อยู่ที่ไหน? นางไม่รู้“มีเอกสารใดพิสูจน์ว่าไม่ได้ขายตัวหรือไม่?” ชุนเหนียงยิ่งตอบไม่ได้ สุดท้ายเจ้าหน้าที่วางกระดาษหลายแผ่นลงตรงหน้า “นี่คือลายมือของเจ้าหรือ?” นางอ่าน บางส่วนเข้าใจ บางส่วนเป็นศัพท์ที่ไม่รู้จัก แต่รอยนิ้วมือสีแดงด้านล่าง...เป็นของนาง “ใช่เจ้าค่ะ” “เช่นนั้นก็จบ” “แต่ตอนนั้นท่านราชบุตรเขยบอกว่าเป็นเอกสารลงทะเบียนอนุภรรยา...” เจ้าหน้าที่หัวเราะ “เขาบอกอย่างไรก็เป็นเรื่องระหว่างพวกเจ้า ที่ว่าการดูเอกสาร ไม่ได้ดูคำพูด” ชุนเหนียงพูดไม่ออกก่อนถูกนำกลับห้องขัง นางถามผู้คุม “จวนราชบุตรเขยทราบหรือยังเจ้าคะ?” “ส่งคนไปแจ้งตั้งแต่วันแรกแล้ว” ชุนเหนียงหยุดเดิน “ตั้งแต่วันแรก?” “ใช่” “แล้ว...มีผู้ใดตอบกลับมาหรือไม่?” ผู้คุมมองนางจริงจัง “ไม่มี” คืนนั้นชุนเหนียงร้องไห้ นางนอนหันหน้าเข้ากำแพงแล้วน้ำตาไหล นางคิดถึงคืนก่อนออกจากจวน ซ่งเฉินโจวรับเอกสารจากมือนาง เขาอ่าน อ่านอยู่นานด้วย นางจำได้ เขาอ่านแล้วคืนให้จากนั้นพูดว่า “ตามใจเจ้า” ตอนเช้ายังบอกว่า “เดินทางระวังตัว” เขาไม่รู้จริง ๆ หรือ? ชุนเหนียงรีบส่ายหน้า คงไม่รู้ เขาคงไม่ได้ดูละเอียด เอกสารราชการซับซ้อน เขาอาจคิดว่าองค์หญิงจัดการเรียบร้อยแล้ว องค์หญิงเองก็คงไม่รู้ว่าต้องใช้หนังสืออีกแบบหนึ่ง คงเป็นความผิดพลาดชุนเหนียงหาคำอธิบายให้พวกเขา เหมือนที่เคยหาให้หลินเอ๋อร์ เพราะหากไม่ทำเช่นนั้น นางไม่รู้จริง ๆ ว่าจะทนอยู่ในห้องขังนี้อย่างไร วันที่เจ็ด ชุนเหนียงถูกนักโทษหญิงคนหนึ่งแย่งอาหาร นางไม่สู้ จึงไม่ได้กินมื้อเย็น วันที่แปด นางถูกผลักตอนแย่งที่ตักน้ำ ศอกกระแทกกำแพงจนบวม วันที่เก้า ไข้สูงขึ้นนางขอยา ผู้คุมบอกว่าทาสหลบหนีไม่ใช่นักโทษสำคัญ ไม่มีหมอว่างมาดู ชุนเหนียงจึงนอนกอดตัวเอง ใช้ปลายนิ้วกดจุด คำนวณอาการ ดื่มน้ำให้มากที่สุดเท่าที่หาได้ โชคดีที่ร่างกายนางแข็งแรงมาตั้งแต่เด็ก วันที่สิบเอ็ด ไข้จึงค่อยลด แต่ร่างกายผอมลงอย่างเห็นได้ชัด แก้มที่เคยอิ่มเล็กน้อยตอบลงริมฝีปากแตก เสื้อผ้าที่ออกจากจวนมาสะอาดเรียบร้อย บัดนี้มีคราบสกปรกเต็มไปหมดมเส้นผมยุ่งเหยิง มือมีรอยแผล ชุนเหนียงมองเงาตัวเองในชามน้ำแล้วจำแทบไม่ได้ ถ้าหลินเอ๋อร์เห็น...นางรีบหยุดคิด เด็กไม่ควรเห็น เขาจะตกใจแต่วันที่สิบสาม หลินเอ๋อร์มา ชุนเหนียงกำลังนั่งแยกเศษฟางอยู่ตรงมุมห้องเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหลายคู่ นางไม่ได้เงยหน้า สิบกว่าวันมานี้ นางเลิกหวังแล้วว่าเสียงฝีเท้าจะเป็นคนจากจวน จนกระทั่งได้ยินเสียงหนึ่ง“กลิ่นอะไร เหม็นเสียจริง” ร่างกายชุนเหนียงแข็งทื่อ องค์หญิง นางเงยหน้าทันทีหลังประตูเหล็กมีคนยืนอยู่หลายคน องค์หญิงฉางเล่อแต่งกายงดงามเหมือนทุกครั้ง ผ้าเช็ดหน้าหอมถูกยกขึ้นปิดจมูก ด้านหลังมีสาวใช้ องครักษ์ และ...หลินเอ๋อร์ หัวใจของชุนเหนียงเหมือนถูกบีบ นางรีบลุกเร็วเกินไปจนหน้ามืด ต้องเอามือยันกำแพง “หลิน...” คำเรียกเกือบหลุด นางหยุดทัน เด็กชายกำลังมองนาง ดวงตาเบิกกว้าง ชุนเหนียงเพิ่งนึกได้ว่าตนมีสภาพอย่างไร นางรีบยกมือจัดผม เช็ดหน้ากับแขนเสื้อ พยายามดึงเสื้อให้เรียบร้อย “อย่ากลัว” คำแรกที่นางพูดกลับเป็นประโยคนี้ “ข้าไม่เป็นอะไร” หลินเอ๋อร์ไม่ตอบ เพียงถอยไปใกล้องค์หญิงเล็กน้อย การเคลื่อนไหวนั้นเล็กมาก แต่ชุนเหนียงเห็นชัด มือที่กำลังจัดเสื้อจึงหยุดลง องค์หญิงหัวเราะ “เห็นแล้วหรือยัง?” นางไม่ได้พูดกับชุนเหนียง พูดกับเด็ก “นี่คือเหตุผลที่แม่ไม่ยอมให้เจ้าใกล้ชิดนางมากเกินไป” ชุนเหนียงเงยหน้า “องค์หญิง...” “คนเราต้องรู้จักดูว่าใครพึ่งพาได้ ใครพึ่งพาไม่ได้” ฉางเล่อจับไหล่เด็ก “นางเลี้ยงเจ้ามาไม่กี่ปี เจ้าจึงผูกพัน เป็นเรื่องธรรมดา แต่ความผูกพันกินแทนข้าวไม่ได้ ช่วยให้เจ้ามีอนาคตไม่ได้” หลินเอ๋อร์มองผ่านลูกกรง ชุนเหนียงเห็นความลังเลในดวงตาเขา จึงรีบยิ้ม ทั้งที่ริมฝีปากแตกจนเจ็บ “ไม่เป็นไรจริง ๆ” นางพูด “อีกไม่นานก็คงได้ออกไปแล้ว” องค์หญิงกลับหัวเราะ “ใครบอกเจ้า?” รอยยิ้มของชุนเหนียงค้าง “เพคะ?” “ทาสหลบหนีต้องรับโทษตามกฎ” “แต่...” “เจ้าคิดว่าจวนจะมาไถ่ตัวหรือ?” ชุนเหนียงนิ่ง องค์หญิงมองนางอย่างพึงพอใจ “ข้าไม่อนุญาต” โลกพังทลายลงอีกครั้ง “เหตุใด...” ชุนเหนียงถามออกมาอย่างลืมตัว องค์หญิงเลิกคิ้ว “เพราะเจ้าต้องจำ” “จำอะไรเพคะ?” “จำว่าคนอย่างเจ้าไม่มีสิทธิ์เดินออกจากจวนของข้าเมื่ออยากออก” ชุนเหนียงมองนางช้า ๆ “แต่พระองค์มอบหนังสือให้หม่อมฉันเอง” “แล้ว?” คำตอบง่ายดายเสียจนชุนเหนียงพูดไม่ออก องค์หญิงยิ้มหยัน “ข้ามอบกระดาษให้ เจ้าเป็นคนเอาไปใช้เอง” “พระองค์บอกว่าเป็นหนังสือปลดอนุ” “เจ้าก็เชื่อหรือ?” เสียงหัวเราะของสาวใช้ด้านหลังดังขึ้นเบา ๆ ใบหน้าชุนเหนียงค่อย ๆ ขาวซีด “เจ้าอ่านหนังสือออกมิใช่หรือ?” องค์หญิงถาม “เหตุใดไม่อ่านให้ดี?” ชุนเหนียงไม่มีคำตอบ เพราะนางอ่านแล้วเพียงแต่อ่านไม่เข้าใจทั้งหมด และนางเชื่อ เชื่ออีกแล้ว “คนโง่ย่อมต้องรับผลของความโง่” องค์หญิงหันไปหาหลินเอ๋อร์ “จำไว้” เด็กชายเงยหน้ามอง “หากวันหนึ่งเจ้าต้องเลือกว่าจะเชื่อผู้ใด อย่ามองเพียงว่าเขาเคยดีกับเจ้าหรือไม่ ต้องดูด้วยว่าเขามีความสามารถพอจะปกป้องเจ้าหรือเปล่า” นางชี้ไปยังชุนเหนียง “ดูนางเสีย” ชุนเหนียงยืนนิ่งอยู่หลังลูกกรง “นางเอาตัวเองยังไม่รอด” องค์หญิงพูดชัดทุกคำ “แล้วจะเป็นแม่ของเจ้าได้อย่างไร?” ชุนเหนียงรู้สึกเหมือนถูกถอดเสื้อผ้าออกต่อหน้าคนทั้งตลาด ไม่ใช่เพราะสภาพสกปรกไม่ใช่เพราะอยู่ในคุก แต่เพราะหลินเอ๋อร์กำลังมองนางไม่อยากให้เขาเห็นตนสภาพนี้ ไม่อยากให้เห็นว่ามือสั่น ไม่อยากให้รู้ว่าสิบกว่าวันไม่มีใครมา ไม่อยากให้เด็กคิดว่า—คนที่เคยอุ้มเขาไว้แล้วบอกว่า แม่จะปกป้องเจ้าเอง ที่แท้ปกป้องแม้แต่ตัวเองไม่ได้ ชุนเหนียงฝืนยืดหลังให้ตรง “หลินเอ๋อร์”คราวนี้นางลืมคำสัญญา เรียกชื่อเขาออกมา “อย่าฟัง” องค์หญิงไม่ได้ห้าม ชุนเหนียงจึงรีบพูด “ข้าอยู่ได้” นางยิ้ม “ข้าเป็นหมอ เจ้าเคยเห็นแล้วมิใช่หรือ ข้ารักษาคนเจ็บหนักกว่านี้มาตั้งมาก” เด็กชายเม้มปาก ชุนเหนียงก้าวเข้าใกล้ลูกกรง “เจ้าไม่ต้องเป็นห่วง” “ข้าไม่ได้เป็นห่วง” ประโยคนั้นทำให้หูนางอื้ออึง หลินเอ๋อร์พูดเบามาก แต่ได้ยินชัดเจน “ท่านแม่พาข้ามาให้ดูเฉย ๆ” ท่านแม่ ไม่ใช่นาง ชุนเหนียงมองมือเล็กที่กำชายเสื้อองค์หญิง เด็กชายลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถาม “ท่าน...ทำผิดจริงหรือ?” ชุนเหนียงรีบส่ายหน้า “ข้าไม่รู้ว่าเอกสาร—” “แต่ท่านก็ถูกจับ” นางนิ่ง “ถ้าไม่ทำผิด เหตุใดถึงถูกจับ?” คำถามของเด็กง่ายมาก ง่ายเหมือนคำถามที่ชุนเหนียงเคยถามท่านตาเมื่ออายุเก้าขวบ คนไม่ผิดเหตุใดจึงอยู่ในคุก? ตอนนั้นนางไม่เข้าใจหลินเอ๋อร์ในวันนี้ก็ไม่เข้าใจเช่นกัน แต่ไม่มีท่านตาอยู่ตรงนี้เพื่อบอกเขาว่า โลกไม่ได้ตัดสินคนด้วยถูกผิดเพียงอย่างเดียว มีเพียงองค์หญิง และองค์หญิงกำลังสอนเขาอีกแบบหนึ่ง “เห็นหรือยัง?” ฉางเล่อลูบศีรษะเด็กชาย “นางทำผิด แล้วยังหาข้อแก้ตัว” ชุนเหนียงส่ายหน้า “ไม่ใช่...” “พอแล้ว” องค์หญิงตัดบท “กลับกันเถอะ ที่นี่สกปรก” หลินเอ๋อร์หันตาม ชุนเหนียงมองแผ่นหลังเล็ก หัวใจพลันร้อนรนขึ้นมา “หลินเอ๋อร์!” เด็กชายหยุดฝีเท้า ชุนเหนียงจับลูกกรง “วันนี้อากาศเย็น ตอนกลางคืนอย่าถีบผ้าห่มนะ” ไม่มีใครพูด “ช่วงนี้เจ้ากำลังผลัดฟัน อย่ากินของหวานมาก” เสียงนางเริ่มสั่น“แล้วก็...เวลาอ่านหนังสืออย่าก้มหน้าใกล้เกินไป ประเดี๋ยวสายตาจะเสีย” หลินเอ๋อร์หันกลับมามอง ชุนเหนียงยิ้มให้ “ไปเถอะ” เด็กชาจมองนางครู่หนึ่งแล้วเดินจากไป ครั้งนี้ไม่หันกลับมาอีก คืนนั้นชุนเหนียงนั่งกอดเข่าอยู่ในมุมห้องเป็นครั้งแรกที่นางไม่หาคำแก้ตัวให้ใคร องค์หญิงรู้ว่าเอกสารเป็นของปลอม นางตั้งใจ ความจริงง่ายเพียงเท่านี้ แล้วซ่งเฉินโจวเล่า? เขาอ่านมัน ชุนเหนียงจำได้ทุกอย่าง จำสีหน้าของเขา จำได้ว่าอ่านตั้งแต่ต้นจนจบ จำได้ว่าเขาถามว่าองค์หญิงอนุญาตแล้วหรือ จากนั้นคืนให้นาง ตามใจเจ้า ตอนเช้า..เดินทางระวังตัว ชุนเหนียงเอาหน้าซบลงกับเข่า นางไม่อยากคิดต่อ แต่ความคิดกลับไม่ยอมหยุด เขารู้หรือไม่? ซ่งเฉินโจวอ่านหนังสือเก่งกว่านางมาก เขาเป็นราชบุตรเขย เคยทำงานราชการ เอกสารเพียงแผ่นเดียว...เขาจะอ่านไม่ออกจริงหรือ? คำถามนั้นอยู่กับนางจนถึงเช้าวันที่สิบห้า ไม่มีใครมา วันที่ยี่สิบ ไม่มี วันที่ยี่สิบเจ็ดยังไม่มี บาดแผลตามร่างกายชุนเหนียงหายแล้วเกิดใหม่ นักโทษเข้าออกหลายคน บางคนมีครอบครัวนำอาหารมาให้ บางคนมีเงินติดสินบนผู้คุม จึงมีผ้าห่มสะอาด ชุนเหนียงไม่มีอะไร เงินถูกยึดไว้พร้อมของใช้ ไม่มีญาติ ไม่มีสหาย ไม่มีผู้ใดรู้ด้วยซ้ำว่านางอยู่ที่นี่ วันที่สามสิบสอง มีนักโทษหญิงชราคนหนึ่งไข้ขึ้น ไม่มีหมอมา ชุนเหนียงจึงช่วย ไม่มีเข็ม ไม่มียา นางใช้เพียงน้ำอุ่น การกดจุด และขอเปลือกส้มแห้งจากห้องครัวมาทำสิ่งที่พอทำได้ หญิงชรารอด หลังจากนั้นนักโทษเริ่มเรียกนางว่า “หมอน้อย” คนที่เคยแย่งอาหารเอาข้าวคืนให้ครึ่งก้อน คนที่เคยผลักนาง แบ่งฟางแห้งให้ ชุนเหนียงจึงค่อย ๆ มีที่นอนที่ไม่ชื้นนักนางเริ่มรักษาแผลเล็ก ๆ ให้คนอื่น บางคนตอบแทนด้วยอาหาร บางคนไม่มีอะไร ชุนเหนียงก็รักษา เหมือนตอนอยู่หุบเขา วันที่สี่สิบสาม ผู้คุมเดินมาหยุดหน้าห้อง “หลี่ชุนเหนียง” นางเงยหน้า “มีคนมารับ” หัวใจที่คิดว่าตายไปแล้วกลับเต้นแรงขึ้นอย่างน่าขัน ชุนเหนียงลุก “ผู้ใดเจ้าคะ?” ผู้คุมเปิดประตู “จวนราชบุตรเขย” นางยืนนิ่ง นานกว่าจะก้าวออกไป ระหว่างเดินตามทางแคบ ชุนเหนียงคิดอยู่หลายอย่าง องค์หญิงหรือ? หลินเอ๋อร์?หรือ...ซ่งเฉินโจว พอออกมาถึงห้องด้านหน้า นางกลับพบเพียงพ่อบ้านของจวน ความรู้สึกบางอย่างตกวูบ แต่ไม่นานก็สงบนางน่าจะรู้อยู่แล้ว พ่อบ้านมองสภาพนางตั้งแต่ศีรษะจรดเท้าก่อนพูดว่า “ท่านราชบุตรเขยให้ข้ามารับอี๋เหนียงกลับจวน” ชุนเหนียงมองเขา “เหตุใดเพิ่งมา?” พ่อบ้านชะงัก คงไม่คิดว่านางจะถามชุนเหนียงเองก็คงไม่คิดเหมือนกันว่าตนจะกล้าถาม “สี่สิบสามวัน” นางพูด “จวนได้รับข่าวตั้งแต่วันแรกมิใช่หรือ?” “เรื่องนี้...” “เขารู้หรือไม่ว่าข้าอยู่ในคุก?” พ่อบ้านหลบตา เพียงเท่านั้นก็พอแล้ว ชุนเหนียงเข้าใจ ซ่งเฉินโจวรู้ รู้ตั้งแต่แรก รู้ว่านางถูกจับเพราะเอกสารที่เขาเคยอ่านกับตาตัวเอง รู้ว่านางถูกขัง แต่ไม่มา สี่สิบสามวัน ชุนเหนียงยืนนิ่งแปลกเหลือเกิน นางคิดว่าหากได้รู้คำตอบคงเจ็บมาก แต่กลับไม่เจ็บเท่าที่คิด อาจเพราะบางสิ่งข้างในถูกบดจนละเอียดไปแล้ว “เหตุใดวันนี้จึงมารับ?” พ่อบ้านเงียบชุนเหนียงถามซ้ำ “ท่านราชบุตรเขยคิดถึงข้าแล้วหรือ?” น้ำเสียงนางไม่ได้ประชด นางถามจริง ๆเพราะอยากรู้ พ่อบ้านยิ่งตอบลำบาก สุดท้ายจึงกล่าว “อีกสามวันจะมีงานเลี้ยงในจวนขอรับ มีแขกสำคัญจากราชสำนักมา ท่านราชบุตรเขยเห็นว่า...หากเรื่องอี๋เหนียงยังค้างอยู่ในที่ว่าการ เกรงว่าจะมีผู้ขุดคุ้ยขึ้นมาแล้วไม่งาม” ชุนเหนียงฟังจนจบแล้วพยักหน้า “อ้อ” เพียงเท่านั้น ที่แท้ไม่ใช่เพราะสี่สิบสามวันนานเกินไป ไม่ใช่เพราะกลัวว่านางจะป่วย ไม่ใช่เพราะนึกขึ้นได้ว่าครั้งหนึ่งนางเคยช่วยชีวิตเขา เพียงเพราะ—มีแขกกำลังจะมา ชุนเหนียงก้มลงมองข้อมือตนเอง รอยโซ่จางไปแล้ว แต่ยังเห็นอยู่ ทันใดนั้นนางก็คิดว่าตอนถูกจับเข้ามา นางยังเป็นหญิงโง่ที่คิดว่าตนไม่มีบ้านให้กลับ วันนี้...แม้ยังไม่รู้ว่าจะไปที่ใด นางกลับรู้เรื่องหนึ่งแล้ว จวนราชบุตรเขยแห่งนั้น ไม่ใช่บ้านของนางแน่นอน
บทที่ 60 จากนี้ ข้าจะอยู่ในที่ที่ข้าเลือกคณะทูตออกจากเมืองหลวงในเช้าวันที่สาม ชุนเหนียงตื่นตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ข้าวของของนางมีไม่มาก หีบยา ตำราปกดำ เสื้อผ้าสองหีบของใช้เล็กน้อยที่ซื้อระหว่างเดินทาง และเสือผ้าเก่าตัวหนึ่ง นางมองมันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนวางลงข้างตำราของท่านตาเมื่อปิดหีบ เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้น ชุนเหนียงคิดว่าเป็นสาวใช้ แต่เมื่อเปิดออกกลับพบเด็กชายคนหนึ่งยืนอยู่ด้านนอก หลินเอ๋อร์ เขามาเร็วจนปลายจมูกแดงจากอากาศหนาว ในมือกอดกล่องไม้ใบเล็กไว้แน่น “ท่านแม่” ครั้งนี้ชุนเหนียงไม่ได้ตกใจแล้ว“เหตุใดมาเช้านัก”“ข้ากลัวมาไม่ทัน”เด็กชายมองรถม้าที่กำลังเตรียมอยู่ด้านนอก ก่อนรีบเปิดกล่อง ด้านในคือจานฝนหมึกใบนั้น ของขวัญวันเกิดที่ครั้งหนึ่งเขาเคยไม่ต้องการ“ข้ายังเก็บไว้”“ข้ารู้”“ข้าอยากให้ท่านเห็น”ชุนเหนียงมองรอยตำหนิเล็ก ๆ บนขอบจาน เมื่อก่อนนางเคยใช้เงินที่เก็บอยู่นานเพื่อซื้อของชิ้นนี้ ตอนนั้นเพียงหวังว่าหลินเอ๋อร์จะชอบ แต่เขากลับอับอายที่ของขวัญจากนางราคาถูกเกินไป วันนี้เด็กชายกลับกอดมันราวกับกลัวว่าจะหายชุนเหนียงไม่ได้รู้สึกสะใจ มีเพียงความเศร้าเล็ก ๆ เพราะบางสิ่งต้องสูญเสี
บทที่ 59 คนที่ไม่มีสิทธิ์ขอให้นางช่วยงานเลี้ยงส่งคณะทูตถูกจัดขึ้นก่อนกำหนดเดินทางกลับสามวัน เดิมทีชุนเหนียงไม่คิดเข้าร่วมนางไม่ชอบงานเลี้ยงในวัง และยิ่งไม่ชอบสถานที่ซึ่งต้องนั่งยิ้มให้คนแปลกหน้าหลายชั่วยาม แต่ครั้งนี้นางต้องไป ไม่ใช่ในฐานะหมอประจำคณะ แต่ในฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋องก่อนออกจากเรือน ชุนเหนียงมองตนเองในกระจกอยู่ครู่หนึ่ง ชุดกระโปรงสีอ่อนเรียบกว่าบรรดาสตรีสูงศักดิ์มาก เครื่องประดับมีเพียงหยกชิ้นเล็กกับปิ่นที่ชายหนุ่มมอบให้ ไฝชาดใต้ดวงตาปรากฏชัด ไม่มีผงสมุนไพรปิดบัง ไม่มีเสื้อผ้าบุรุษไม่มีชื่อหลี่ชุนให้ซ่อนอยู่ข้างหลัง นางเพียงมองแล้วลุกขึ้น “ไปกันเถิด”องค์หญิงฉางเล่อเห็นนางตั้งแต่ก้าวเข้าห้องโถง ถ้วยชาในมือหยุดค้าง ตลอดหลายวันที่ผ่านมา นางได้ยินข่าวแล้ว ได้ยินว่าชุนเหนียงกลับมา ได้ยินว่านางเป็นคู่หมั้นของซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง กระทั่งได้ยินว่าหมอผู้รักษาซื่อจื่อจนหายจากอาการวิปลาสก็คือนางแต่การได้ยินกับการเห็นด้วยตาตนเองไม่เหมือนกัน หญิงที่เคยสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ เดินก้มหน้าอยู่ในจวนของนาง เวลานี้กลับเดินเข้ามาเคียงข้างบุรุษซึ่งมีฐานะสูงศักดิ์ไม่ด้อยกว่าผู้ใด
บทที่ 58 คนที่เคยเรียกนางว่าท่านแม่หลินเอ๋อร์รู้ว่าชุนเหนียงกลับมาในวันที่สามไม่มีผู้ใดตั้งใจบอกเขา เด็กอายุสิบขวบไม่ควรรับรู้เรื่องการต้อนรับคณะทูตมากนัก ยิ่งช่วงนี้องค์หญิงฉางเล่ออารมณ์ไม่ดี คนในจวนยิ่งระมัดระวังคำพูด แต่เด็กย่อมมีหูของตนเอง บ่าวสองคนคุยกันขณะเดินผ่านสวน พวกนางพูดถึงสตรีผู้หนึ่งซึ่งเดินทางมากับซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง งดงามมีไฝชาดใต้ดวงตา เป็นหมอ และชื่อ...หลี่ชุนเหนียงพู่กันในมือหลินเอ๋อร์ตกลงบนกระดาษ หมึกดำกระจายเป็นวงใหญ่ เด็กชายไม่ได้ถามอะไรเพียงกลับเรือนเร็วกว่าปกติ จากนั้นปิดประตูลากหีบใบเล็กใต้เตียงออกมา จานฝนหมึกใบนั้นยังอยู่ข้างใต้มีเสือผ้าตัวหนึ่ง เก่าเสียจนสีซีด หูข้างหนึ่งเย็บไม่เท่ากันมันคือของจากหุบเขาที่เขาเคยบอกว่าไม่ต้องการ หลังชุนเหนียงหายไป บ่าวคนหนึ่งกำลังจะเอาไปทิ้ง เขากลับแอบเก็บคืนมาโดยไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเพราะเหตุใด หลินเอ๋อร์นั่งอยู่บนพื้น มือเล็กกว่าฝ่ามือผู้ใหญ่เล็กน้อยแล้ว แต่เมื่อลูบเสือผ้า เขากลับนึกถึงมือของตนตอนยังเล็กตอนนั้นมือของเขาเล็กมาก เคยกำชายเสื้อหญิงสาวคนหนึ่งไว้แน่น เคยร้องเรียกท่านแม่ ครั้งแล้วครั้งเล่า จนกระทั่งวันหนึ่ง...เ
บทที่ 57 คนที่เขาไม่เคยรู้จักการเจรจาระหว่างสองแคว้นเริ่มขึ้นในวันรุ่งขึ้น ชุนเหนียงไม่ได้เข้าร่วม นางไม่มีหน้าที่เกี่ยวข้องกับราชสำนัก และไม่คิดใช้ฐานะคู่หมั้นของซื่อจื่อเข้าไปนั่งในสถานที่ซึ่งไม่ใช่ของตนนางมีงานของนางเอง คณะจากแดนใต้เดินทางมาไกลหลายร้อยลี้ มีทั้งทหาร คนเลี้ยงม้า และผู้ติดตามจำนวนมาก ระหว่างทางย่อมมีคนเจ็บป่วย ดังนั้นในขณะที่คนผู้หนึ่งเข้าไปเจรจาเรื่องเส้นทางการค้าในวัง ชุนเหนียงจึงเปิดหีบยาอยู่ในเรือนรับรองจนกระทั่งมีทหารคนหนึ่งถูกม้าดีด กระดูกไม่หัก แต่บาดแผลตรงต้นขาฉีกลึก หมอหลวงที่ถูกส่งมาช่วยดูแลคณะทูตตรวจแล้วลังเล เพราะตำแหน่งแผลอยู่ใกล้เส้นเลือดใหญ่ เว่ยจงจึงไปตามชุนเหนียงนางมาถึงพร้อมกล่องเข็ม เพียงเปิดบาดแผลดู สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นจริงจัง “ต้มน้ำ เตรียมสุรา แล้วเอาผ้าสะอาดมา” ไม่มีความลังเลว่าอีกฝ่ายเป็นบุรุษ ไม่มีความกระดากอาย มีเพียงสายตาของหมอที่เที่ยงตรง ตอนซ่งเฉินโจวมาถึงเรือนรับรอง การรักษาดำเนินไปเกือบครึ่งทางแล้ว เขาเพียงมาตามซื่อจื่อไปพบขุนนางอีกกลุ่มหนึ่ง แต่เมื่อเดินผ่านห้องด้านข้างกลับเห็นคนมุงอยู่หลายคน กลิ่นเลือดปนกลิ่นยาลอยออกมา แล้วเสียงหน
บทที่ 56 คนที่เขาคิดว่าจะกลับมาเสมอข่าวคณะทูตจากแคว้นใต้จะเดินทางมาถึงในอีกสามวัน ถูกส่งเข้ากรมตั้งแต่เช้า ซ่งเฉินโจวอ่านรายชื่อผู้มาเยือนอย่างละเอียด ชื่อแรก ๆ ล้วนเป็นคนที่เขารู้จักจากการเจรจาครั้งก่อน จนถึงชื่อหนึ่ง ซื่อจื่อแห่งจวนจิ้งอ๋อง มือที่ถือกระดาษหยุดเล็กน้อย ข่าวการกลับมาของซื่อจื่อผู้นี้แพร่ไปทั่วหลายแคว้นแล้วบุรุษที่ถูกเล่าลือว่าเสียสติและใกล้ตายกลับปรากฏตัวอีกครั้งอย่างสมบูรณ์ ทั้งยังเปิดโปงเรื่องถูกวางยาติดต่อกันหลายปี ซ่งเฉินโจวเคยสนใจเพียงในฐานะเรื่องการเมืองของต่างแคว้น แต่วันนี้คนผู้นั้นกำลังเดินทางมาที่นี่เขาจึงอ่านรายชื่อผู้ติดตามต่อ ขุนนาง นายทหาร ล่าม หมอประจำคณะ ไม่มีชื่อใดทำให้เขาหยุดอีก เพราะรายชื่อสตรีที่ติดตามในฐานะส่วนตัวไม่ได้ถูกเขียนไว้ในเอกสารราชการซ่งเฉินโจวจึงไม่รู้เลยว่า คนที่เขาตามหามาสองปี กำลังเดินทางกลับมาแล้ว สองปีที่ผ่านมา จวนราชบุตรเขยเปลี่ยนไปมาก เรือนของซูเหยายังคงปิดอยู่ ข้าวของหลายอย่างอยู่ในตำแหน่งเดิมแม้แต่ม้วนตำราที่นางอ่านค้างไว้ ซ่งเฉินโจวก็ไม่ยอมให้ผู้ใดแตะเขายังตามหา จากเมืองหลวงไปถึงชายแดน จากท่าเรือไปถึงเมืองการค้า เคยมีข่าว
บทที่ 55 ชื่อที่เขาจะมอบให้นางหนึ่งเดือนก่อนออกเดินทาง ไม่มีวันใดในจวนจิ้งอ๋องสงบจริง ๆ การสอบสวนเรื่องพิษดำเนินไปเร็วกว่าที่คาด คนส่งยาสองคนยอมเปิดปากหลังถูกจับได้ขณะหลบหนี หมอเก่าที่เคยถูกบังคับให้ออกจากจวนก็นำสมุดบันทึกการรักษาในช่วงหลายปีก่อนออกมาเมื่อหลักฐานหลายทางต่อกัน เรื่องที่เคยถูกเรียกว่า อาการวิปลาสหลังสงคราม จึงไม่อาจใช้ปิดบังได้อีก พระชายารองไม่ได้เป็นเพียงคนที่รู้เห็น นางเป็นผู้สั่งการ พิษถูกใส่ทีละน้อยในยาบำรุงและอาหารบางชนิดเป็นเวลาหลายปีไม่มากพอให้ตายในทันที แต่เพียงพอให้มือสั่น นอนไม่หลับ เห็นภาพหลอน ควบคุมอารมณ์ไม่ได้ และท้ายที่สุดทำให้คนรอบข้างเชื่อว่าเขาเสียสติเมื่อเรื่องถูกส่งถึงราชสำนัก ตำแหน่งและอำนาจที่พระชายารองเคยถืออยู่จึงถูกถอนทั้งหมด นางถูกกักไว้ในเรือน บุตรชายของนางถูกปลดออกจากงานในจวนและถูกสอบสวนเรื่องการโยกย้ายเงินกับกำลังคนชายหนุ่มไม่ได้ไปไถ่ถามและไม่ยอมให้คำว่า เลี้ยงดูมาหลายปี ถูกนำมาใช้หักล้างสิ่งที่เกิดขึ้นบุญคุณกับหนี้แค้นเป็นคนละเรื่อง สิ่งใดควรตอบแทน เขาเคยตอบแทนแล้ว ส่วนสิ่งใดควรชดใช้...ก็ต้องชดใช้ชุนเหนียงรับรู้เรื่องทั้งหมดจากเขาในคืน







