บทที่ 8

โลแกนตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดีที่ผสมปนเปกัน ด้วยความอบอุ่นที่โอบกอดเมื่อคืนทำให้เขาเคลิ้มไปว่าทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม แต่เมื่อยื่นมือไปข้างกาย พื้นที่ข้างหมอนของพายน์ก็ว่างเปล่า

​เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดดูข้อความและอีเมลที่ค้างไว้ตั้งแต่เมื่อคืน และสิ่งที่เขาเห็นทำให้ดวงตาเบิกกว้าง

​หัวข้ออีเมล: ใบหย่าและข้อตกลงทางธุรกิจ ส่งมาจาก กรรณิการ์ ชื่อของมิ้นท์ผู้เป็นทนายความ

​โลแกนเปิดไฟล์แนบอย่างรวดเร็ว ในนั้นมีเอกสารกฎหมายที่ลงนามโดยพายน์ พร้อมระบุเงื่อนไขการหย่าขาดอย่างเป็นทางการ และจำนวนเงินค่าชดเชยที่ทำให้มือเขาเริ่มสั่น

​“ห้าหมื่นล้าน...”

​บ้าไปแล้ว เขาคิดในใจอย่างเดือดดาล พายน์กล้าดีมากนะถึงได้ตั้งเงื่อนไขที่บ้าบิ่นขนาดนี้ออกมาได้!

​แต่ความโกรธก็ถูกแทนที่ด้วยความตกใจ เมื่อเขาเห็นไฟล์แนบถัดไป เป็นรูปถ่ายและวิดีโอหลักฐานการนอกใจของเขากับรายาที่ถูกเก็บรวบรวมอย่างเป็นระบบและสมบูรณ์แบบ รูปถ่ายหลายใบถูกถ่ายในเวลาที่พายน์ยังอยู่ในบ้านอย่างไม่มีใครสงสัย

​“พายน์!”​ โลแกนตะโกนลั่นห้อง เขาลุกขึ้นจากเตียงคว้าเสื้อคลุมและวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า ตู้ที่ตอนนี้ว่างเปล่า เหลือไว้เพียงพื้นที่ว่างขนาดใหญ่ที่บาดตา

​เขารีบโทรหาเธอแต่เบอร์ถูกบล็อก โทรหามิ้นท์ก็ไม่ติด เขาหันไปเปิดโน้ตบุ๊กแล้วรีบส่งอีเมลตอบกลับไปหามิ้นท์อย่างรุนแรง

​“เธอคิดจะทำอะไรกันแน่! ยกเลิกเรื่องทั้งหมดเดี๋ยวนี้ ก่อนที่ฉันจะทำให้เธอไม่มีที่ยืนในประเทศนี้!”

​ไม่นานอีเมลตอบกลับจากมิ้นท์ก็มาถึง ข้อความที่แฝงไปด้วยอำนาจทางกฎหมาย

​“ข้อตกลงนี้ทำขึ้นระหว่างคุณพายน์และคุณหญิงมณีแม่ของคุณเมื่อสองปีก่อน ภายใต้การรับรู้ของทนายทั้งสองฝ่ายค่ะ หากคุณจะปฏิเสธเราจะยื่นฟ้องหย่าด้วยหลักฐานการนอกใจทั้งหมด และเปิดเผยต่อสาธารณะทันทีที่เราได้รับเอกสารคำร้องค่ะ คุณพายน์ต้องการเงินตามข้อตกลงไว้เท่านั้นค่ะ คุณก็ควรหย่าให้มันจบ ๆ ไปแล้วไปใช้ชีวิตกับคนใหม่ที่แม่คุณเลือกให้นะคะ”

​โลแกนกำโทรศัพท์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด เส้นเลือดบนหลังมือปูดขึ้นจากแรงกดที่เขาไม่รู้ตัว ความเดือดดาลพุ่งขึ้นพร้อมความตกใจและความว่างเปล่าที่กัดกินหัวใจเขาเหมือนเนื้อเน่า

​“แม่...” เขาพึมพำเหยียดยิ้มขื่น “แม่กล้าทำข้อตกลงลับกับพายน์ โดยไม่คิดจะบอกผมได้ยังไง”

​เขารู้อยู่แก่ใจว่าพายน์ไม่ใช่คนงี่เง่าแต่ไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะวางแผนหนีเขาอย่างเป็นระบบตั้งแต่สองปีก่อน ตั้งแต่ตอนที่เขาเริ่มออกไปหารายาอย่างเปิดเผยโดยไม่คิดที่จะปกปิด

​วินาทีที่ชื่อของรายาผุดขึ้นมาในหัวก็ทำให้เขารู้สึกเกลียดชังเป็นอย่างมาก เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มือข้างหนึ่งกุมหน้าผากแน่นขณะที่มืออีกข้างเลื่อนเมาส์เปิดดูเอกสารข้อตกลงอีกครั้ง เหมือนคนที่หวังว่าจะเจอช่องโหว่บางอย่างที่ทำให้ทุกอย่างย้อนกลับได้

​แต่ไม่มีเลย...

​พายน์เซ็นทุกอย่างครบจนหมดแล้ว แถมยัง... มีลายเซ็นของเขาอีกด้วย ลายเซ็นที่เขาไม่รู้ว่าไปเซ็นให้ตั้งแต่เมื่อไหร่... พยายามนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก แถมเงื่อนไขทั้งหมดถูกเขียนด้วยถ้อยคำทางกฎหมายที่มิ้นท์ตั้งใจให้ไม่มีทางฉีกได้แม้แต่เส้นเดียว

​โลแกนกัดฟันกรอด เสียงกรอบแกรบดังในลำคอ

​ทันใดนั้นเสียงการแจ้งเตือนอีเมลดังขึ้นอีกครั้ง

​เขากดเปิดทันทีหวังว่าจะเป็นอีเมลจากพายน์ เป็นคำอธิบายหรือแม้แต่จะด่าอะไรเขาก็ได้ เขายอม แต่กลับไม่ใช่อย่างที่คิด เพราะมันคืออีเมลที่มาจากมิ้นท์อีกฉบับ

​“เรียนคุณโลแกน เพื่อความเรียบร้อยทางเราจะยื่นเอกสารคำร้องต่อศาลทันทีหากคุณยังยื้ออยู่ ช่วยตอบให้ด้วยนะคะว่ายินยอมที่จะหย่ากันดีๆ โดยไม่ต้องฟ้องร้อง ตระกูลของคุณจะได้ไม่ต้องมาเสียหายหน้าตาทางสังคมด้วย ถ้าไม่ใช่ข้อความที่เกี่ยวกับเอกสารการหย่าก็อย่าโทรหาฉันนะคะ มันเสียเวลา”

​โลแกนยิ้มเหยียดทันที ยิ้มแบบคนที่กำลังเจ็บปวดแต่ไม่อยากยอมรับความจริง

​“จะเล่นอย่างงี้เหรอพายน์...” เสียงเขาแผ่วลงจบแทบจะเป็นกระซิบ ตอนนี้เขาก็อยากจะดำเนินการอยู่หรอกแต่สิ่งแรกที่ทำคือต้องจัดการคน ๆ หนึ่งก่อน

​“แม่!” โลแกนคำรามทันทีที่เขากดโทรออกไปแล้วปลายสายรับ “แม่เซ็นตกลงอะไรกับพายน์ ตั้งแต่เมื่อไหร่?”

​“ก็แค่หย่า ๆ ไปก็จบแล้ว ยังไงซะเงินแค่นั้นก็ไม่ทำให้ขนหน้าแข้งหลุดหรอก อ่า แล้วก็มาจดทะเบียนกับหนูรายาเลยนะ ตระกูลเราสองคนจะได้ดองกันอย่างไม่มีปัญหาอีกแล้ว”

​“....” โลแกนเงียบก่อนอยากจะหัวเราะออกมา ตั้งแต่เด็กยันโตเขาเชื่อฟังแม่ทุกอย่าง เพราะแม่มักจะเลี้ยงเขาโดยที่ไม่รู้ว่าพ่อคือใคร?​

​เขายอมฟังแม่ ไม่ว่าจะถูกชักจูงไปทางไหนก็ยอมเสมอ แม้แต่เรื่องหัวใจตนเองก็ตาม...

​ตอนแรกที่แต่งงานกับพายน์เพราะเราสองคนรักกันจริงนั่นคือสิ่งที่ไม่ได้โกหกด้วยซ้ำ ตลอดแปดปีที่ผ่านมาก็มีความสุขมาตลอดจนแม่เขาไปถูกใจรายาเข้า

​เธอแตกต่างจากพายน์ที่เป็นคนกระด้างไม่ค่อยอ่อนโยน และยิ่งสถานะทางบ้านของรายาดีกว่ายิ่งทำให้แม่ไม่ต้องคิดให้มากเลยด้วยซ้ำ แม่พาเขามาดูตัวกับรายาตอนแรกเขาก็ปฏิเสธตลอดจนเริ่มรำคาญและยอมไป

​การที่เจอรายาครั้งแรกทำให้เขาตระหนักได้เลยว่านี่คือสิ่งที่ฟ้ากลั่นแกล้ง พายน์คือคนที่เขาเลือก แต่รายาคือสเปคที่เขาอยากได้ ถึงอยากจะให้พายน์เปลี่ยนแปลงตัวเองขนาดไหนความกระด้างก็ยังคงอยู่จนเขาเริ่มที่จะเผื่อใจให้รายามากขึ้นโดยใช้ข้ออ้างว่าพี่ชายของเธอจะร่วมทำโปรเจกต์ด้วยกัน

​แต่ถึงรายาจะตรงสเปคเขามากขนาดไหน เป็นคนที่เขาอยากได้มากขนาดไหน.. เขาก็ยังเลือกที่จะไม่หย่ากับพายน์อยู่ดี

​“รายาก็แค่ของแก้เหงาที่แม่เป็นคนจับยัดเข้ามาให้ผมเองนิครับ...” โลแกนไม่ได้ขึ้นเสียงและพูดด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง

​ปลายสายเงียบสนิทไปครู่หนึ่งก่อนที่เสียงคุณหญิงมณีจะดังขึ้นอย่างเหลือเชื่อ

​“อะไรนะโลแกน แกพูดอะไร”

​“รายาก็แค่ของแก้เหงาที่แม่เป็นคนจับยัดเข้ามาให้ผมนั่นแหละครับ” น้ำเสียงโลแกนเรียบเย็นและกดต่ำจนเหมือนน้ำแข็งบาง ๆ ที่พร้อมจะแตกได้ทุกเมื่อ

​“แกกล้าว่าผู้หญิงที่แม่เลือกให้แบบนี้เหรอ!” คุณหญิงมณีขึ้นเสียงทันที