บทที่ 7

โลแกนมองเถ้าถ่านที่ยังคุอยู่ด้านล่างถังเหล็ก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิดระคนไม่เข้าใจ

เขาไม่เคยเห็นพายน์ในอารมณ์ที่ควบคุมตัวเองได้ยากขนาดนี้มาก่อน แต่ทันทีที่เห็นหยดน้ำตาของเธอและคำพูดที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวด เขาก็เลือกที่จะถอย

​“อย่าทำตัวเป็นเด็กไร้เหตุผล” เขาพูดเสียงต่ำ แต่ไม่ได้เดินเข้าไปใกล้

“คุณค่าของมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับการกระทำไร้สาระของเธอหรอกนะ”

​พายน์มองใบหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งนั้น

ความเจ็บปวดเมื่อครู่มลายหายไปจนสิ้น เหลือไว้เพียงความว่างเปล่าแสนเย็นชา เธอไม่ตอบอะไร เลือกที่จะหมุนตัวเดินเข้าบ้านไป ปล่อยให้โลแกนยืนอยู่กับซากขี้เถ้าเหล่านั้นเพียงลำพัง

​นับจากวันนั้น

พายน์ใช้เวลาทุกวันในบ้านอย่างเงียบ ๆ การลาออกจากตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายบริหารระดับสูงสร้างความประหลาดใจให้แก่บอร์ดบริหารเป็นอย่างมาก

แต่ก็ไม่มีใครกล้าซักถาม เพราะมันเป็นปัญหาส่วนตัวของพายน์

​เวลาว่างที่เพิ่มขึ้น เธอใช้จัดการทรัพย์สินส่วนตัวทั้งหมด

เธอขายของขวัญราคาแพงที่โลแกนเคยให้เกือบหมดเกลี้ยง ทั้งเครื่องเพชร นาฬิกา และกระเป๋าแบรนด์เนม

โดยโอนเงินทั้งหมดไปรวมกับบัญชีส่วนตัวที่เปิดไว้สำหรับชีวิตใหม่ที่ใกล้จะมาถึงนี้

​ส่วนเรื่องการย้ายของไปยังบ้านหลังใหม่ก็ดำเนินไปอย่างช้า ๆ ไม่มีพิรุธ

โลแกนซึ่งกลับมาใช้ชีวิตในบ้านอย่างสม่ำเสมอในสัปดาห์นั้น ไม่เคยสังเกตเลยว่าตู้เสื้อผ้าฝั่งของเธอเหลือเพียงเสื้อผ้าสามชุดสำหรับใส่เล่นในบ้านเท่านั้น และของใช้ส่วนตัวจำนวนมากได้หายไปจากห้องแต่งตัวหมดแล้ว

​เขาทำตัวเป็นสามีที่เอาใจใส่ คอยถามไถ่อาการป่วยและวางแผนทริปเที่ยวยุโรปให้เธออย่างละเอียด

แต่ทุกการกระทำของเขานั้น ถูกพายน์มองผ่านไปอย่างเย็นชา เธอรู้ว่าเขาทำเพราะรู้สึกผิดที่ผสมกับความหวงแหนในสิ่งที่ตนเองครอบครองอยู่

​สิบวันต่อมา เอกสารการลาออกของพายน์ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการ เธอถือกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยเอกสารสำคัญทางกฎหมายแทนเสื้อผ้า

เดินทางไปหามิ้นท์เพื่อนสนิทซึ่งเป็นทนายความ

​“แกพร้อมจริง ๆ ใช่ไหมพายน์” มิ้นท์ถามด้วยความเป็นห่วง ขณะตรวจสอบเอกสารที่หนาเป็นปึก

​“พร้อมกว่านี้ไม่มีอีกแล้วแก” พายน์ตอบ ใบหน้าเรียบเฉย “ฉันจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว บัญชีลับถูกโอนเข้าสู่กองทุนตามกฎหมายของฉันเอง ส่วนบ้านหลังใหม่ก็พร้อมเข้าอยู่แล้ว”

​สิ่งสำคัญที่สุดคือเอกสารข้อตกลงลับที่เธอเคยทำกับคุณหญิงมณีไว้ตั้งนานแล้ว ซึ่งระบุเงื่อนไขการหย่าหากมีปัญหาเรื่องชู้สาว เงื่อนไขที่ระบุถึงค่าชดเชยห้าหมื่นล้านบาท

พายน์ยื่นเอกสารนั้นให้มิ้นท์

​“เราจะยังไม่ยื่นฟ้อง” พายน์กล่าว “โลแกนจะต้องรู้เองว่าการสูญเสียครั้งนี้ของเขา... มันไม่เกี่ยวกับการแก้แค้น แต่มันเป็นการตัดสินใจทางธุรกิจของแม่เขาทั้งนั้น”

​ในเมื่ออยากให้ลูกชายตัวเองแต่งงานกับรายามากนัก ก็ควรให้มาหย่ากับเธอก่อนอยู่แล้ว แต่โลแกนคงจะไม่ยอมหย่า คุณหญิงมณีเลยยื้อมาจนถึงตอนนี้ ยิ่งยื้อยิ่งพัง...

​มิ้นท์ยิ้มอย่างพอใจ “ยอดเยี่ยมมากแก ถ้าอย่างนั้นเหลือแค่รอเวลาเดินทางไปยุโรป แล้วเราจะส่งของขวัญชิ้นสุดท้ายไปให้โลแกน”

​ในค่ำคืนสุดท้ายก่อนเดินทาง โลแกนกลับมาถึงบ้านด้วยสีหน้าที่ดูอ่อนเพลียกว่าปกติ เขาพบพายน์นั่งจิบไวน์อยู่ที่ห้องนั่งเล่น

​“เดินทางพรุ่งนี้แล้วทำไมยังไม่นอน?” เขาถาม

​“อีกแค่ไม่กี่ชั่วโมงเองค่ะ นอนไม่หลับ” พายน์ตอบอย่างอารมณ์ดีผิดปกติ “เที่ยวบินตอนเช้ามืด แล้วฉันจะปิดโทรศัพท์นะคะ เพราะฉันต้องการที่จะพักผ่อนแบบไม่มีใครรบกวนจริง ๆ”

​โลแกนเดินเข้าไปใกล้ กอดเธอจากด้านหลังอย่างอ่อนโยน พายน์ก็ไม่ได้ดิ้นหนี

​“รีบกลับมานะครับ” เขาพูดเสียงแผ่ว “ผมรู้สึกไม่ชินเลยที่คุณออกไปจากบริษัทแบบนี้”

​“แน่นอนค่ะ” พายน์ตอบพลางยิ้ม “ฉันไปแค่พักผ่อน ส่วนเรื่องงานคงไม่ขาดตกบกพร่องหรอก เพราะคุณมีคนใหม่ ๆ เข้ามาช่วยงานเยอะแยะแล้วนี่นา”

​โลแกนเงียบไป ก่อนจะกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น พายน์รู้สึกได้ว่าเขาเริ่มสับสนกับการกระทำที่เปลี่ยนไปของเธอแล้ว

​เกมกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว พายน์คิดในใจ และคืนนั้นเธอไม่ได้ถูกโลแกนกอดตลอดทั้งคืน เป็นเธอเองที่ยอมให้เขาทำเช่นนั้นเป็นครั้งสุดท้าย

​เช้ามืดวันรุ่งขึ้น พายน์ทิ้งกระเป๋าเดินทางใบเล็กไว้ข้างเตียง เธอมองร่างที่นอนหลับอยู่เป็นครั้งสุดท้ายแล้วเดินออกจากบ้านราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทันทีที่รถแท็กซี่แล่นออกจากรั้วไป มิ้นท์ก็กดส่งไฟล์แนบทางอีเมลถึงโลแกนและคุณหญิงมณี

​เอกสารแนบใบหย่าพร้อมเงื่อนไขค่าชดเชยที่ถูกกฎหมาย และรูปถ่ายหลักฐานการนอกใจ ของขวัญสำหรับสามีสุดที่รักของเธอ...

​“แกว่าพวกเขาจะยอมหย่าโดยง่ายไหม” มิ้นท์ขับรถอยู่ก่อนจะหันมาถามพายน์

​“ก็ลองไม่หย่าแบบง่าย ๆ ดูสิ” พายน์พูดก่อนจะกดไอแพดขึ้นมาเปิดรูปและวิดีโอที่ถูกส่งมาจากผู้หวังดีโง่งมอย่างรายา ในเมื่ออยากเป็นสะใภ้แทนเธอ อยากได้โลแกนไปขนาดนั้นถึงขั้นยอมส่งคลิปมาประชดกันแบบนี้

​“หลักฐานมีเยอะกว่านี้อีกเหรอเนี่ย?” มิ้นท์ถามด้วยความตกตะลึง

​“ชัดเจนเลยไหมล่ะ ลองไม่ยอมหย่าดูสิ คงต้องฟ้องหย่าแบบสายฟ้าแลบ ให้ได้รู้กันทั้งประเทศไปเลยยิ่งดี”

​มิ้นท์หัวเราะออกมา “ทนายฝีมือดีคนนี้ พร้อมรับใช้เพื่อนสนิทสุดที่รักเสมอค่ะ”