LOGINShare
บทที่ 45 ความหึงหวง
publish date:
2026-10-25 07:30:37
Latest chapter
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 60 อดีตอนุผู้นี้จะไม่มีท่านอีกแล้ว
บทที่ 60 อดีตอนุผู้นี้จะไม่มีท่านอีกแล้วสามเดือนหลังจากกู้จื่อเวยออกจากจวนซือหม่า คดีทุจริตเสบียงทหารชายแดนก็สิ้นสุดลงหลักฐานชุดใหม่ที่ส่งมาจากชายแดนทำให้ข้อกล่าวหาต่อแม่ทัพกู้และรองแม่ทัพกู้ถูกตรวจสอบอีกครั้งบัญชีเสบียงหลายฉบับถูกแก้ไขจำนวนภายหลัง ลายมือชื่อบางแห่งเป็นของปลอม แม้แต่ตราประทับที่ใช้รับรองเอกสารก็มีร่องรอยผิดปกติซือหม่าตวนเป็นผู้ตรวจพบความไม่สอดคล้องเหล่านั้นด้วยตนเอง เมื่อสืบสาวต่อไปจึงพบว่าเจ้าหน้าที่หลายคนร่วมกันยักยอกเสบียง แล้วโยนความผิดให้แม่ทัพผู้ประจำการอยู่ห่างไกลเมืองหลวงเส้นทางของเอกสารบางส่วนเชื่อมโยงไปถึงคนสนิทของราชครูไป๋ การตรวจสอบครั้งนี้จึงไม่อาจยุติลงด้วยการลงโทษขุนนางชั้นผู้น้อยเพียงไม่กี่คนเมื่อพยานหลักฐานถูกนำขึ้นถวาย ฮ่องเต้ทรงมีรับสั่งให้ดำเนินคดีตามความผิดโดยไม่ละเว้นผู้เกี่ยวข้อง ราชครูไป๋ถูกถอดจากหน้าที่ราชการระหว่างการไต่สวน ก่อนจะถูกลงโทษเมื่อพบหลักฐานว่าเขามีส่วนสั่งการให้ปกปิดและบิดเบือนเอกสารส่วนแม่ทัพกู้กับบุตรชายได้รับการประกาศคืนความบริสุทธิ์ ชื่อเสียงที่เกือบถูกทำลายจึงกลับคืนมา ทว่าความจริงทั้งหมดไม่ได้ทำให้ซือหม่าตวนรู้สึกยินดี
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 59 ฟ้ากว้างที่รออยู่
บทที่ 59 ฟ้ากว้างที่รออยู่กู้จื่อเวยใช้ชีวิตอยู่ในบ้านพักทางตอนใต้ของเมืองหลวงได้สิบกว่าวันแล้ว ช่วงแรกนางยังไม่คุ้นเคยกับความเงียบสงบ ทุกเช้าที่ตื่นขึ้นมา นางมักเผลอนึกว่าตนต้องรีบแต่งกายเพื่อไปคารวะฮูหยินผู้เฒ่า บางครั้งเมื่อได้ยินเสียงคนเดินผ่านหน้าห้อง ก็อดคิดไม่ได้ว่าเป็นซือหม่าตวนแต่เมื่อเวลาผ่านไป ความเคยชินเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จางลง นางเริ่มตื่นตามเวลาที่ร่างกายต้องการ รับประทานอาหารโดยไม่ต้องรอผู้ใด และออกไปเดินเล่นในสวนเล็ก ๆ หลังบ้านเมื่ออากาศดีไม่มีใครตำหนิหากนางตื่นสาย ไม่มีใครถามว่าเหตุใดจึงไม่แต่งกายให้เรียบร้อย ชีวิตที่เคยคิดว่าต้องมีบุรุษผู้หนึ่งอยู่เคียงข้างจึงจะสมบูรณ์ กลับดำเนินต่อไปได้อย่างเรียบง่ายกว่าที่คาดอาการแพ้ท้องยังคงมีอยู่บ้าง ชิงเยว่เชิญหมอหญิงที่ไว้ใจได้มาตรวจอาการ และกำชับให้รักษาความลับเกี่ยวกับตัวตนของนายสาวหลังตรวจชีพจร หมอหญิงยืนยันว่าครรภ์ยังเป็นปกติ เพียงแต่กู้จื่อเวยพักผ่อนน้อยและมีความกังวลสะสม จึงควรรับประทานอาหารให้เพียงพอและหลีกเลี่ยงการเดินทางที่เหน็ดเหนื่อยเกินไปคำเตือนนั้นทำให้นางต้องทบทวนแผนกลับชายแดน แต่เดิมกู้จื่อเวยตั้งใจออกเดินทา
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 58 วันที่ข้าเดินจากมา
บทที่ 58 วันที่ข้าเดินจากมาเช้าวันที่กู้จื่อเวยออกจากจวนซือหม่า ท้องฟ้าแจ่มใสเป็นพิเศษ แสงแดดอ่อนส่องผ่านหน้าต่างเข้ามาภายในเรือนตะวันออก ตกกระทบบนหีบสัมภาระสามใบที่จัดเตรียมไว้ตั้งแต่เมื่อคืนกู้จื่อเวยตื่นก่อนฟ้าสาง นางนอนไม่ค่อยหลับนัก ทั้งที่เฝ้ารอวันนี้มานาน แต่เมื่อถึงเวลาจริงกลับมีความรู้สึกมากมายปะปนกันจนยากจะอธิบาย นางลุกขึ้นล้างหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสีฟ้าอ่อนเรียบง่าย และให้ชิงเยว่เกล้าผมโดยใช้ปิ่นเงินธรรมดาเพียงชิ้นเดียวเครื่องประดับที่ซือหม่าตวนเคยมอบให้ยังอยู่ในหีบใบเดิม นางไม่ได้คิดนำไปด้วย แม้เขาจะอนุญาตให้นำทรัพย์สินส่วนตัวออกไปทั้งหมด แต่กู้จื่อเวยเลือกเก็บเพียงสินเดิมที่นำมาจากจวนแม่ทัพ รวมถึงเงินและเครื่องประดับที่ได้รับจากครอบครัวส่วนสิ่งของที่เป็นความทรงจำระหว่างนางกับซือหม่าตวน นางตัดสินใจทิ้งไว้ ไม่ใช่เพราะเกลียดชัง เพียงแต่ไม่ต้องการแบกอดีตทั้งหมดติดตัวไปด้วยอีกแล้ว ก่อนออกจากเรือน กู้จื่อเวยเดินสำรวจห้องพักเป็นครั้งสุดท้าย โต๊ะเครื่องแป้งยังตั้งอยู่ที่เดิม ฉากกั้นลายดอกเหมยยังอยู่ข้างเตียง บนชั้นหนังสือมีตำราหลายเล่มที่ซือหม่าตวนเคยนำมาให้นางอ่านในคื
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 57 หนังสือปล่อยตัว
บทที่ 57 หนังสือปล่อยตัวสามวันหลังจากสนทนากับหลี่เหวินจิ้ง ซือหม่าตวนก็เรียกคนไปแจ้งกู้จื่อเวยว่าเขาต้องการพบนางที่ห้องหนังสือ เมื่อได้รับข่าว กู้จื่อเวยกำลังนั่งพักอยู่ริมหน้าต่างชิงเยว่ซึ่งยืนอยู่ข้างกายมองนายสาวด้วยความกังวล นับจากวันที่คุณหนูไปขอหนังสือปล่อยตัวเป็นครั้งที่สอง ซือหม่าตวนก็ไม่ได้กล่าวถึงเรื่องนี้อีก การเรียกพบอย่างกะทันหันจึงทำให้ทั้งสองอดคิดไม่ได้ว่าอาจเกี่ยวข้องกับคำขอครั้งนั้นกู้จื่อเวยไม่ได้คาดหวังมากนัก นางเพียงให้ชิงเยว่ช่วยเปลี่ยนเสื้อผ้า ก่อนเดินไปยังเรือนด้านหน้าตามปกติ ระหว่างทางนางรู้สึกอ่อนเพลียอยู่บ้าง แต่ยังเดินได้ด้วยตนเอง นางพยายามไม่คิดถึงสิ่งที่กำลังรออยู่ เพราะที่ผ่านมา ทุกครั้งที่มีความหวัง นางมักต้องกลับมาพร้อมความผิดหวังเสมอ ซือหม่าตวนนั่งอยู่หลังโต๊ะหนังสือ เมื่อกู้จื่อเวยเข้ามา เขาก็วางเอกสารในมือลง ก่อนบอกให้นางนั่ง วันนี้เขาไม่ได้มีท่าทีหงุดหงิดเหมือนสองครั้งก่อน ตรงกันข้าม สีหน้ากลับดูเคร่งขรึมราวกับกำลังตัดสินใจเรื่องสำคัญบางอย่าง“เวยเวย”“เจ้าค่ะ”“เรื่องที่เจ้าขอออกจากจวน ข้าคิดดูแล้ว”หัวใจของกู้จื่อเวยกระตุกวูบ นางเงยหน้าขึ้น แ
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 56 ผู้หวังดี
บทที่ 56 ผู้หวังดีหลังจากถูกปฏิเสธเป็นครั้งที่สอง กู้จื่อเวยก็ไม่เอ่ยถึงหนังสือปล่อยตัวต่อหน้าซือหม่าตวนอีก นางรู้แล้วว่าการอ้อนวอนไม่อาจทำให้เขาเปลี่ยนใจ ยิ่งนางแสดงความต้องการจะจากไปมากเพียงใด เขาก็ยิ่งยึดมั่นว่าต้องรั้งนางเอาไว้กู้จื่อเวยจึงเลือกหยุดพูด ไม่ใช่เพราะยอมแพ้ หากเพราะต้องการเก็บเรี่ยวแรงไว้สำหรับหนทางอื่น ครรภ์ของนางยังเล็ก อาการคลื่นไส้เริ่มทุเลาลงบ้างในบางวัน แต่ความอ่อนเพลียกลับทำให้นางต้องพักผ่อนมากขึ้นชิงเยว่กับหลิงหลิงดูแลนางอย่างระมัดระวัง ทั้งสองไม่กล้าถามเรื่องหนังสือปล่อยตัวบ่อยนัก เพราะรู้ว่าทุกครั้งที่กล่าวถึง ซ้ำยังเป็นการตอกย้ำว่าคุณหนูยังไม่มีอิสระแม้แต่จะเลือกสถานที่ใช้ชีวิตของตนเองขณะเดียวกัน ซือหม่าตวนกลับเริ่มรู้สึกไม่สบายใจ หลังจากกู้จื่อเวยมาพบที่ห้องหนังสือ นางก็ไม่ส่งคนมาหาเขาอีกเลย เมื่อเขาไปเยี่ยมเรือนตะวันออก นางยังต้อนรับตามปกติ แต่ไม่เคยเป็นฝ่ายชวนสนทนาเรื่องส่วนตัวเขาถามสิ่งใด นางก็ตอบสิ่งนั้น หากเขาไม่พูด ห้องก็จะเงียบ ซือหม่าตวนเคยคิดว่าความเงียบของนางเป็นสัญญาณของการยอมรับ แต่บัดนี้กลับเริ่มไม่แน่ใจ วันหนึ่งขณะนั่งดื่มสุรากับสหายเก่
อดีตอนุผู้นี้ จะไม่มีท่านอีกต่อไป บทที่ 55 ข้าไม่ได้ขอให้ท่านรักอีกแล้ว
บทที่ 55 ข้าไม่ได้ขอให้ท่านรักอีกแล้วกู้จื่อเวยตัดสินใจไปพบซือหม่าตวนที่ห้องหนังสือในบ่ายวันหนึ่ง นางไม่ได้ส่งคนไปแจ้งล่วงหน้า เพียงให้ชิงเยว่ประคองเดินผ่านระเบียงยาวที่เชื่อมเรือนตะวันออกกับเรือนด้านหน้าอากาศวันนั้นค่อนข้างอบอ้าว แม้จะยังไม่ถึงฤดูร้อนเต็มตัว แต่แสงแดดก็แรงจนทำให้นางรู้สึกเวียนศีรษะเล็กน้อย ชิงเยว่สังเกตเห็นจึงเสนอให้กลับไปพักก่อน กู้จื่อเวยส่ายหน้า นางไม่ต้องการเลื่อนเรื่องนี้ออกไปอีกครรภ์ของนางยังเล็ก แต่เวลาไม่ได้หยุดรอผู้ใด อีกไม่นานร่างกายจะเริ่มเปลี่ยนแปลง และเมื่อนั้นการปิดบังย่อมยากขึ้นทุกวันเมื่อมาถึงหน้าห้องหนังสือ บ่าวรับใช้รีบเข้าไปรายงาน ไม่นานซือหม่าตวนก็อนุญาตให้นางเข้าพบ ภายในห้องหนังสือมีกองเอกสารวางอยู่เต็มโต๊ะ ซือหม่าตวนกำลังอ่านรายงานจากกรมอาญา เมื่อเห็นกู้จื่อเวยเดินเข้ามาก็มีสีหน้าประหลาดใจ“เหตุใดจึงมาถึงนี่”เขาวางเอกสารลง“มีเรื่องอะไรหรือ”กู้จื่อเวยคารวะตามธรรมเนียม ก่อนตอบว่าอยากสนทนากับเขาเป็นการส่วนตัว ซือหม่าตวนมองชิงเยว่ที่ยืนอยู่ด้านหลัง สาวใช้จึงถอยออกไปโดยไม่ต้องรอคำสั่ง เมื่อประตูปิดลง กู้จื่อเวยก็นั่งลงบนเก้าอี้ที่เขาชี้ให้นา
You May Also Like
ชายาข้ามภพ
หลินซินเหยียน30.5K viewsลิขิตกาลบันดาลรัก
ดอกท้อในสายลม37.4K viewsหงส์ขย่มมังกร
ซีไซต์47.4K viewsท่านแม่เซียนหมอ: วันนี้เสด็จพ่อสำนึกผิดหรือยัง
หานซานรื่อ127.4K viewsคุณชายขาโปรดหย่ากับข้าเสียที
อักษรามณี381 viewsท่านแม่ทัพ หากอยากหย่านักท่านได้สิทธิ์นั้นเดี๋ยวนี้!!
ภัสสพิชชา182 viewsเจ้าสาวข้ามภพมาเกิดใหม่ในยุค80
บ้านนิยายบายโซ889 viewsท่านอ๋องผู้นี้…เป็นของข้า
Selena146 views
