ตอนที่ 3 บุรุษที่นางรักเปลี่ยนไปแล้ว

หลี่เจียงแม่ทัพจิ้งที่เคยรักทะนุถนอมคุณหนูของนางมากว่าผู้ใด ตามใจและยกย่องเทิดทูนนางเหนือผู้อื่น ไม่เคยเหลียวมองสตรีที่ไหน

            หากแต่ยามนี้กลับมีสายตาเฝ้ามองไปยังองค์หญิงแคว้นเซี่ย ซึ่งผู้คนในเมืองหลวงต่างเล่าลือว่าเป็นสตรีงามล่มเมือง ยากจะหาหญิงใดมาเปรียบได้ และมันก็เป็นเช่นนั้นจริงๆ

            “หนิงเอ๋อ เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง” หลี่เจียงเดินทางมาพบหว่านหนิงหลังผ่านคืนวันสมรสกับซูหมี่ไปได้สัปดาห์หนึ่งเต็มๆ โดยก่อนหน้านี้ไม่คิดจะถามไถ่หรือแวะเวียนมาเยี่ยมนางเลยแม้นแต่น้อย

            “ท่านพี่ ท่านมาพบข้าได้แล้วหรือเจ้าคะ” หว่านหนิงถามสามีด้วยสีหน้าท่าทางและน้ำเสียงเย็นชาเรียบเฉย

            “อ้ายชิง เจ้าออกไปก่อน ข้าต้องการพูดคุยกับหนิงเอ๋อตามลำพัง” หลี่เจียงไม่ตอบหว่านหนิงแต่หันไปไล่สาวใช้คนสนิทของนางให้ออกจากห้องไป

ซึ่งอ้ายชิงไม่ยอมขยับแต่เมื่อเห็นหว่านหนิงพยักหน้าส่งสัญญาณให้นางออกไปจึงยอมปฏิบัติตามโดยดี

“หนิงเอ๋อ เจ้าอย่าโกรธเคืองข้าเลยนะ เจ้าเองไม่น่าไปทำร้ายหมี่เอ๋อเช่นนั้นเลยนี่นา”

หลี่เจียงเอ่ยพร้อมขยับตัวเข้ามานั่งข้างกายหว่านหนิงบนเตียง พร้อมยื่นมือเข้าไปโอบไหล่บอบบางของนางที่กำลังนั่งพิงหัวเตียงอย่างอ่อนแรงจากพิษบาดแผลซึ่งยังไม่หายดี

“ท่านพี่ ที่ผ่านมาท่านไม่รู้จักข้าเลยงั้นหรือเจ้าคะว่าข้าเป็นสตรีเช่นใด ท่านจึงเชื่อในสิ่งที่ซูหมี่เอ่ยทุกคำแต่กลับไม่เชื่อข้า” หว่านหนิงถามหลี่เจียงซึ่งมีสีหน้าสลดลงไปเมื่อได้ยินเช่นนั้น

“เอ่อข้า..ข้า..” หลี่เจียงพูดไม่ออก

“หนิงเอ๋อ ข้า..”

“ท่านแม่ทัพจิ้ง ท่านแม่ทัพเจ้าคะ องค์หญิงแย่แล้วเจ้าค่ะ”

ยังไม่ทันที่หลี่เจียงจะได้เอ่ยอันใด ซุนลี่นางกำนัลสาวใช้คนสนิทของซูหมี่ก็มาร้องโวยวายอยู่หน้าประตูเรือนที่หว่านหนิงพำนักอยู่

หลี่เจียงมีสีหน้าตระหนกตกใจพร้อมลุกพรวดพราดขึ้นมาทันที กระแทกร่างหว่านหนิงจนทรุดตัวลงไปกระทบกับหัวเตียงอย่างแรง ทำให้นางเจ็บปวดทั้งกายใจ

“เกิดอะไรขึ้นกับหมี่เอ๋อ มีอะไรรีบบอกข้ามาเร็ว” หลี่เจียงเปิดประตูออกไปถามซุนลี่ด้วยสีหน้าท่าทางร้อนรน

“ท่านแม่ทัพไปดูเองเถอะเจ้าค่ะ” ซุนลี่กล่าวสีหน้าวิตกกังวล หลี่เจียงไม่ลังเลใจพร้อมติดตามนางออกไปด้วยกันทันที โดยไม่เหลือบแลมองกลับมาที่หว่านหนิงเลยสักนิด

หว่านหนิงที่จ้องมองตามแผ่นหลังสามีไปจนลับตากำมือแน่นปลายเล็บจิกเข้าเนื้อ เลือดสดๆไหลซึมออกมาด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

ขณะเดียวกันอ้ายชิงที่เข้าห้องครัวไปปรุงยามาให้ผู้เป็นนายก็กลับเข้ามาทันเห็นเพียงแผ่นหลังของหลี่เจียงไกลๆเท่านั้น

“คุณหนูเกิดอะไรขึ้นหรือเจ้าคะ” อ้ายชิงเอ่ยถามผู้เป็นนาย

“คุณหนู เหตุใดเลือดข้างหลังจึงไหลซึมออกมาอีกล่ะเจ้าคะ” อ้ายชิงถามน้ำเสียงตกอกตกใจเมื่อเห็นคราบเลือดซึมออกมาจากแผ่นหลังของผู้เป็นนาย

“ข้าไม่เป็นไร เกิดเรื่องขึ้นที่เรือนซูหมี่ ท่านแม่ทัพรีบร้อนออกไป ไม่ทันระวังจึงผลักข้ากระแทกเข้ากับหัวเตียง” หว่านหนิงบอกคนสนิท

“เลวจริงๆ” อ้ายชิงเอ่ยอย่างไม่พอใจ

            “ช่างเถอะชิงเอ๋อ เจ้านำยามาให้ข้าไม่ใช่เหรอ เอามาสิ” หว่านหนิงกล่าว อ้ายชิงถอนหายใจยาวออกมาก่อนยกถ้วยยานำมาให้ผู้เป็นนาย

            “ข้าว่านังองค์หญิงนั่นทราบเรื่องที่แม่ทัพจิ้งเดินทางมาพบท่านที่นี่ จึงจงใจสร้างเรื่องเรียกร้องความสนใจให้เขารีบกลับไปมากกว่าเจ้าค่ะ”

อ้ายชิงเอ่ยอย่างรู้เท่าทันความคิดร้ายกาจของสตรีเช่นซูหมี่กับสาวใช้ของนางดี ซึ่งหว่านหนิงเองก็รับรู้ได้เช่นกัน

“แล้วอย่างไรเล่า ในเมื่อท่านแม่ทัพหลงใหลในตัวนาง เต็มใจให้นางปั่นหัวเช่นนั้นข้าก็ไม่อาจห้ามปรามได้”

“หากพูดออกไปว่าเป็นแผนลวงของซูหมี่ เขาก็จะยิ่งกล่าวหากล่าวโทษข้าหนักหนาสาหัสกว่าเดิมน่ะสิ” หว่านหนิงเอ่ยอย่างเข้าใจสถานการณ์ของตนเองเป็นอย่างดี

‘เวลานี้หลี่เจียงลุ่มหลงซูหมี่อย่างถอนตัวไม่ขึ้น นางพูดอะไรออกไปก็มีแต่จะทำให้เขาคิดว่าตนเองเป็นสตรีร้ายกาจ หึงหวงไม่เข้าท่าและให้ร้ายฮูหยินเอกแสนรักของเขาเท่านั้น’