ตอนที่ 4 จริตมารยาเจ้าหญิงต่างแคว้น

ทางด้านหลี่เจียงหลังกลับออกมาจากเรือนหว่านหนิงก็รีบร้อนตรงมาหาซูหมี่ที่กำลังนอนหลับตาอย่างผ่อนคลายอยู่บนเตียงทันที

            “หมี่เอ๋อ เจ้าเป็นอะไรไปน่ะ แล้วตามหมอหรือยัง” หลี่เจียงตรงเข้ามาหาซูหมี่ ถามไถ่นางด้วยความเป็นห่วง

            “ท่านพี่ ข้ามิได้เป็นอันใดมากหรอกเจ้าค่ะ นี่ก็อุตส่าห์บอกซุนลี่แล้วว่าอย่ารบกวนท่านที่ไปเยี่ยมเยียนพี่หญิงที่เรือนหลัง นางก็ไม่ฟัง”

ซูหมี่ทำเป็นอ่อนแรงค่อยๆขยับเขยื้อนกายขึ้นมาโดยมีหลี่เจียงช่วยประคับประคองอย่างใส่ใจ

“ไม่เป็นไรมากอะไรกัน ใบหน้าเจ้าซีดเซียวถึงเพียงนี้ ซุนลี่คิดถูกแล้วล่ะที่รีบไปตามข้ามา”

หลี่เจียงเอ่ยด้วยสีหน้าท่าทางเป็นห่วงเป็นใยซูหมี่ ซึ่งมีใบหน้าหน้าซีดเซียวจากการแต่งแต้มให้ดูเหมือนคนป่วย ก่อนสั่งสาวใช้ให้ไปตามหลี่เจียงมานั่นเอง

ทั้งนี้ก็เพื่อขัดขวางไม่ให้หลี่เจียงใช้เวลาอยู่กันตามลำพังกับหว่านหนิง เพราะเกรงว่านางจะพูดจาเปิดโปงตัวเองแล้วบุรุษโง่งมเชื่อน้ำคำสตรีง่ายดายอย่างเขาจะหันกลับไปหาคนรักเก่า

“ท่านพี่ข้าไม่เป็นอะไรมากจริงๆเจ้าค่ะ เพียงแค่พักผ่อนน้อยเท่านั้น ทั้งนี้..ก็เป็นเพราะท่านนั่นแหละเจ้าค่ะ”

ซูหมี่เอ่ยด้วยท่าทางเขินอายกระมิดกระเมี้ยนอย่างมีจริต ใบหน้างามหวานฉ่ำแดงระเรื่อ นัยน์ตางดงามหวานซึ้งเอื้อนเอ่ยความนัยถึงค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ผ่านมาร่วมกับสามี

            “ซุนลี่ เจ้าออกไปก่อนเถอะ ข้าจะดูแลฮูหยินเอง” หลี่เจียงส่งยิ้มแพรวพราวไปให้ซูหมี่ด้วยรู้ความนัยของคำพูดนั้น ก่อนเอ่ยปากไล่สาวใช้คนสนิทของนางออกไป

            “หมี่เอ๋อ เป็นเพราะเจ้าไม่ใช่เหรอที่งดงามล่มเมือง จนทำให้ข้าอดใจไม่ไหว ตกหลุมรักเจ้าตั้งแต่แรกเห็น ทั้งยังไม่อาจปล่อยมือจากเจ้าได้ ไม่ว่ายามกลางวันหรือกลางคืน”

            หลี่เจียงเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานอ่อนโยนยิ่งนัก ซูหมี่เอียงอาย ก่อนยื่นใบหน้างามไปกระซิบกระซาบริมหูสามี

            “ท่านเองก็ยั่วยวนข้าด้วยความเป็นชาย ทำให้ข้าตกหลุมรักตั้งแต่พบเจอกันครั้งแรก อีกทั้งองค์หญิงสูงศักดิ์อย่างข้ายังยินยอมทอดกายให้ท่านเชยชมไม่ยอมห่างหายเช่นกันเจ้าค่ะ”

            หลี่เจียงได้เห็นใบหน้างามเย้ายวนใจ พร้อมน้ำเสียงออดอ้อนอ่อนหวานกล่าววาจาราวน้ำผึ้งเดือนห้าออกมาเช่นนั้นก็หักห้ามใจไม่ไหว

เขาบรรจงมอบเพลงรักลึกซึ้งดื่มด่ำกำซาบให้แก่โฉมงามต่อเนื่องยาวนาน จนลืมเลือนสตรีที่ผละจากมาเสียสนิท

            ตราบจนเวลาล่วงเลยจากยามเช้าย่างเข้าสู่ช่วงเวลาเย็นย่ำแล้วจึงได้เรียกสาวใช้เข้ามาปรนนิบัติพร้อมยกอาหารมาให้ เนื่องจากซูหมี่อ่อนแรงและเอ่ยว่าหิวแล้วนั่นเอง

            หลี่เจียงดูเหมือนจะลืมไปแล้วว่าตนเองยังมีฮูหยินคนรักเก่าตั้งแต่เยาว์วัยอย่างจางหว่านหนิงที่เจ็บป่วยปางตายเฝ้ารอการมาเยือนของเขาอยู่อีกคน

            จนวันเวลาผ่านล่วงเลยไปนานนับเดือน หลี่เจียงก็ไม่ได้เหยียบย่างมายังเรือนหลังเล็กที่จิ้งฮูหยินสั่งลงโทษกักขังหว่านหนิงเอาไว้อีก

            “คุณหนู ท่านเจ็บปวดได้รับความอยุติธรรมถึงเพียงนี้แล้ว ยังจะทนอยู่ที่จวนจิ้งโหวนี้อยู่อีกงั้นหรือเจ้าคะ”

อ้ายชิงเอ่ยถามผู้เป็นนายที่ยามนี้แม้นบาดแผลและร่างกายจะดีขึ้นแล้ว หากแต่ยังคงอ่อนแอจากอาการบาดเจ็บภายใน รวมทั้งจิตใจที่บอบช้ำจากการกระทำของบุรุษที่นางรักยิ่งกว่าผู้ใด

“คุณหนูเรากลับสกุลจางกันเถอะเจ้าค่ะ อย่าทนอยู่ที่จวนจิ้งโหวนี่อีกเลย” อ้ายชิงเอ่ยกับหว่านหนิงซึ่งมีสีหน้าซีดเซียวท่าทางเรียบเฉย

“ชิงเอ๋อ หากเรากลับไปยามนี้ เจ้าคิดว่าท่านพ่อท่านแม่และพี่ชายเห็นสภาพของข้าแล้วจะคิดเช่นไร” หว่านหนิงถามสาวใช้คนสนิท

 ซึ่งอ้ายชิงจ้องมองสภาพร่างกายซูบผอม ใบหน้าซีดเซียวเศร้าหมอง ทั้งยังดูอ่อนแอขี้โรคไม่สดใสราวกับซากศพ

แตกต่างจากท่านหญิงผิงอันบุตรีจวนจางกั๋วกงผู้งามสง่าและสดใสร่าเริงเต็มไปด้วยพลังงาน เปี่ยมล้นไปด้วยความสุข รายล้อมไปด้วยผู้คนที่รักใคร่เอาใจใส่นางเมื่อสองปีก่อนหน้านี้ลิบลับ

“โธ่ คุณหนูแล้วท่านจะต้องอดทนอยู่ในสภาพนี้ไปอีกนานเท่าไหร่กันเจ้าคะ” อ้ายชิงถามหว่านหนิงด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด คิดสงสารผู้เป็นนายจับใจ

‘คุณหนูของนางเป็นถึงท่านหญิงผิงอันผู้งดงามสูงส่ง เป็นไข่มุกล้ำค่าแห่งจวนกั๋วกง ไม่น่าต้องมาพบเจอกับเรื่องทุกข์ตรมเพราะหลงไว้ใจคนผิดเช่นนี้เลย’ อ้ายชิงคิดอย่างเจ็บปวด