ตอนที่ 2 แบกรับความเจ็บช้ำ

หลังจากเถียนซูหมี่องค์หญิงแคว้นเซี่ยได้รับการแต่งตั้งเป็นฮูหยินเอกจวนจิ้งโหว นับจากนั้นไม่นานก็มีการจัดพิธีสมรสอย่างใหญ่โตให้ผู้คนทั้งเมืองหลวงได้รับรู้โดยทั่วกัน

            ท่ามกลางความชื่นบานของจิ้งฮูหยินที่ได้เป็นถึงแม่สามีขององค์หญิงแคว้นเซี่ย ส่วนบุตรชายของนางจิ้งหลี่เจียงก็กลายเป็นราชบุตรเขยแคว้นเซี่ยไปในทันที

            “คุณหนู ท่านจะยอมทนให้สกุลจิ้งกับองค์หญิงแคว้นเซี่ยดูถูกเหยียดหยามและทำร้ายใส่ความท่านเช่นนี้ต่อไปงั้นหรือเจ้าคะ” ถังอ้ายชิงสาวใช้คนสนิทของหว่านหนิงเอ่ยถามผู้เป็นนาย

            ซึ่งยามนี้ต้องนอนซมอยู่บนเตียงไม้ผุเก่าในเรือนเล็กๆหลังจวน เนื่องด้วยถูกลงโทษโบยอย่างหนักในข้อหาทำร้ายองค์หญิงแคว้นเซี่ยฮูหยินเอกของจวนให้ได้รับบาดเจ็บเพราะริษยา

            ทั้งที่ความจริงแล้ว เรื่องทุกอย่างเป็นเพราะซูหมี่กับสือซุนลี่สาวใช้ข้างกายนางวางแผนใส่ความหว่านหนิงทั้งสิ้น

            โดยซูหมี่ทำทีเป็นมาเยี่ยมเยียนหว่านหนิงที่เรือนนางพร้อมทำขนมแคว้นเซี่ยมาให้ด้วยความหวังดี

            แต่สุดท้ายขณะชักชวนกันสนทนาพูดคุยริมสระบัวในสวนดอกไม้ ซูหมี่ก็แกล้งทำเป็นถูกผลักจนลื่นไถลตกลงไปในน้ำ ให้สาวใช้โวยวายและส่งคนไปตามหลี่เจียงกับจิ้งฮูหยินมาที่เรือน

            จากนั้นก็กล่าวหาให้ร้ายหว่านหนิงว่าเป็นคนผลักนางตกน้ำ ด้วยไม่พอใจที่นางเข้ามาแย่งชิงตำแหน่งฮูหยินเอกและกำลังจะเข้าพิธีสมรสกับหลี่เจียงในอีกไม่ช้านี้

            ทำให้หว่านหนิงโดนหลี่เจียงตบหน้าอย่างแรงจนเลือดกลบปากล้มกลิ้งลงไปบนพื้นและถูกจิ้งฮูหยินสั่งโบย 30 สิบไม้

            แม้นหว่านหนิงจะยืนยันหนักแน่นปฏิเสธคำกล่าวหา พวกเขาก็ไม่ยอมเชื่อกลับเข้าข้างซูหมี่ทุกอย่าง

อ้ายชิงสาวใช้คนสนิทของหว่านหนิงพยายามห้ามปรามเข้าช่วยเหลือแต่สุดท้ายก็ถูกนำตัวไปขัง กว่าจะโดนปล่อยออกมาหว่านหนิงก็เจ็บปวดปางตายและถูกส่งตัวมาขังเอาไว้ในเรือนเก่าซอมซ่อนี้แล้ว

“ชิงเอ๋อ ในเมื่อข้าเลือกแต่งให้กับสกุลจิ้งแล้ว ตัวข้าก็ต้องยอมรับชะตากรรมนี้”

“แต่ข้าจะหาทางพิสูจน์ให้หลี่เจียงกับท่านแม่รู้ว่าโฉมหน้าที่แท้จริงขององค์หญิงแคว้นเซี่ยนั่นเป็นอย่างไรกันแน่” หว่านหนิงเอ่ยอย่างคับแค้นใจ

“คุณหนู ดูแม่ทัพจิ้งหลงใหลในตัวเถียนซูหมี่นั่นมาก แม้นแต่คำกล่าวของท่านก็ไม่ยอมเชื่อถือ เช่นนี้แล้วเราจะเปิดเผยโฉมหน้าของนังจิ้งจอกต่างแคว้นนั่นได้หรือเจ้าคะ”

อ้ายชิงเอ่ยตามความจริงที่ทุกคนในจวนจิ้งโหวต่างรับรู้กันดี และตระหนักได้ว่าผู้ใดคือฮูหยินคนสำคัญของจวน ต่างพากันหันไปเอาอกเอาใจซูหมี่กันหมด

“แม้นแต่จิ้งฮูหยินที่เคยรักเอ็นดูคุณหนูมาก ยามนี้กลับเปลี่ยนใจหันไปปลาบปลื้มกับตำแหน่งแม่ยายขององค์หญิงแคว้นเซี่ยแทน”

“และดูจะพึงพอใจเป็นพิเศษกับสถานะราชบุตรเขยแคว้นเซี่ยของบุตรชายนะเจ้าคะ”

คำพูดของคนสนิททำเอาหว่านหนิงถึงกับพูดไม่ออก เพราะรู้แน่แก่ใจดีแล้วว่า ยามนี้หลี่เจียงสามีนางหาใช่สามีแสนดีคนเดิมที่นางเคยรู้จักอีกต่อไป   

แม่สามีที่เคยดีกับนาง ยกย่องให้เกียรตินางที่เป็นถึงท่านหญิงที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานยศศักดิ์ให้ด้วยพระองค์เอง ก็กลับกลายเป็นดูถูกเหยียดหยามนาง ยกองค์หญิงต่างแคว้นให้อยู่เหนือกว่า

“หากไม่ลองดูจะรู้ได้อย่างไรกัน ที่สำคัญข้าเองก็อยากรู้นักว่าจิ้งหลี่เจียงเปลี่ยนใจไปแล้วจริงๆ”

หว่านหนิงเอ่ยกับคนสนิท นัยน์ตาแดงเรื่อ มั่นใจอยู่หลายส่วนว่าบุรุษที่รู้จักคบหากันมาตั้งแต่วัยเยาว์ ผูกสมัครรักใคร่นานหลายปี ยามนี้ปันใจให้สตรีอื่นแล้ว

แต่ถึงกระนั้นหว่านหนิงยังคงอยากให้โอกาสตัวเอง และให้โอกาสบุรุษที่นางรักหมดใจได้รำลึกถึงความสัมพันธ์ที่มีต่อกันมายาวนาน หันกลับมามองนางอีกครั้ง ไม่ยอมตัดใจไปง่ายดายเช่นนี้

“แล้วคุณหนูจะไม่บอกทางด้านนายท่านให้ทราบเอาไว้งั้นหรือเจ้าคะ” อ้ายชิงเอ่ยถึงจวนกั๋วกง ทางด้านจางกั๋วกง จางฮูหยินและอี้เสียนซื่อจื่อ ครอบครัวพ่อแม่และพี่ชายของหว่านหนิง

“อย่าเลย ข้าไม่อยากให้พวกท่านต้องทุกข์กังวลใจไปเปล่าๆ”

“ในเมื่อข้ายืนยันและตกลงปลงใจแต่งให้สกุลจิ้งแล้ว ข้าก็ต้องหาทางแก้ปัญหาและยืนหยัดด้วยตัวเอง มิใช่มีเรื่องอันใดก็หันหน้าไปฟ้องพ่อแม่กับพี่ชาย”

หว่านหนิงยืนยันหนักแน่น อ้ายชิงทำสีหน้าท่าทางหนักใจ ทั้งยังเป็นห่วงผู้เป็นนายไม่น้อย เพราะนางเองก็ดูออกว่าหลี่เจียงเปลี่ยนไปหลังกลับจากศึกพร้อมพาซูหมี่มาด้วยกันนั่นแหละ