ตอนที่ 5 ตามแม่ทัพจิ้งไปพบ

“ชิงเอ๋อ เจ้าไปตามหลี่เจียงมาพบข้าทีเถอะ” หว่านหนิงเอ่ยกับคนสนิท

            “ได้เจ้าค่ะคุณหนู ว่าแต่ท่านต้องการเรียกแม่ทัพจิ้งมาพบด้วยเรื่องใดงั้นหรือเจ้าคะ” อ้ายชิงถามออกไปตามตรง

            “ข้าอยากรู้ว่าเขาจะปล่อยให้ข้าถูกกักตัวอยู่ที่นี่ไปอีกนานเท่าไหร่”

            “เจ้าค่ะ ข้าจะไปตามแม่ทัพจิ้งมาพบคุณหนูเดี๋ยวนี้” หลังได้ยินคำตอบอ้ายชิงก็รีบออกไปทันที

            “ท่านแม่ทัพเจ้าค่ะ คุณหนูของข้ามีเรื่องต้องการสนทนากับท่านเจ้าค่ะ” อ้ายชิงมาตามหลี่เจียงที่เรือนซูหมี่ ซึ่งช่วงระยะเวลาหนึ่งเดือนมานี้เขามักจะขลุกตัวอยู่ที่นี่แทบไม่ได้ออกไปไหน

            นอกจากไปค่ายทหารที่ดูแลในเมืองหลวง เข้าเฝ้าฝ่าบาทแล้วก็มักจะกลับมาอยู่กับซูหมี่ แม้นแต่กับจิ้งฮูหยินมารดาเขาก็แทบจะไม่ได้เห็นหน้าค่าตากันเลยด้วยซ้ำ

            แต่ดูเหมือนว่าจิ้งฮูหยินกลับยิ่งพอใจ เมื่อเห็นบุตรชายหลงใหล เข้ากันได้ดีกับลูกสะใภ้สูงศักดิ์เป็นองค์หญิงต่างแคว้นเช่นนี้ จึงไม่ได้ว่ากล่าวหรือคิดตำหนิติเตียนอะไรบุตรชาย

            ส่วนหว่านหนิงที่นางสั่งลงโทษกักขังเอาไว้นานนับเดือนจนลืมไปแล้ว นางก็ไม่คิดใส่ใจ ปล่อยให้หว่านหนิงอยู่อย่างทุกข์ทรมานไปเช่นนั้น ไม่มีข้อกำหนดระยะเวลาการลงโทษ ไม่คิดถามไถ่ข่าวคราวอะไรด้วย

            จิ้งฮูหยินเปลี่ยนไปมาก ทำตัวห่างเหินกับหว่านหนิง สั่งลงโทษนางรุนแรง ไม่เห็นแก่ความสัมพันธ์เก่าแก่ของสองตระกูล จนผู้คนในจวนจิ้งโหวต่างพากันประหลาดใจ

            นางหันมารักใคร่กลมเกลียวและใส่ใจในตัวสะใภ้คนใหม่อย่างออกนอกหน้า ตามอกตามใจองค์หญิงแคว้นเซี่ยแทบทุกอย่าง

            “อ้ายชิง ท่านแม่ทัพกับองค์หญิงของข้ากำลังพักผ่อนอยู่ เจ้าอย่าบังอาจรบกวนพวกท่านนะ” ซุนลี่ที่เฝ้าอยู่ไม่ห่างออกไปจากที่พำนักของซูหมี่นักรีบเข้ามาห้ามอ้ายชิงที่เอ่ยปากเรียกหลี่เจียงเอาไว้

            “แต่ท่านหญิงของข้ามีเรื่องสำคัญจะพูดกับแม่ทัพจิ้ง”

            “แล้วไง มีธุระก็ให้รอไปก่อน ก็แค่ท่านหญิงผู้หนึ่งจะมาเทียบชั้นอะไรกับองค์หญิงของข้าได้กัน”

            “ฮึ ก็แค่องค์หญิงของแคว้นในปกครอง บังอาจมาเทียบอะไรกับท่านหญิงผิงอันแห่งแคว้นฉู่ บุตรีแห่งจวนจางกั๋วกงที่ฮ่องเต้ทรงพระราชทานแต่งตั้งยศศักดิ์ให้” อ้ายชิงโต้ตอบกลับไปไม่ยอมแพ้

            “เจ้าช่างบังอาจนัก นายของข้าต่อให้เป็นองค์หญิงต่างแคว้นก็มีศักดิ์สูงส่งกว่าท่านหญิงกระจอกๆของเจ้าอยู่ดีนั่นแหละ”

            “ไม่งั้นท่านแม่ทัพจะละทิ้งนายเจ้า แล้วยกย่ององค์หญิงของข้าให้ขึ้นมาอยู่เหนือหัวนายเจ้าได้อย่างไรกัน” ซุนลี่เอ่ยปากเหยียดหยามหว่านหนิงทุกคำ จนอ้ายชิงทนไม่ไหว

            ‘เผี๊ยะ’ อ้ายชิงตบซุนลี่ไปเต็มแรง

            “แก บังอาจนัก ข้าเป็นถึงนางกำนัลรับใช้ประจำตัวองค์หญิงแห่งแคว้นเซี่ยเชียวนะ กล้าทำเช่นนี้ได้อย่างไรกัน” ซุนลี่ไม่ยอม ร้องเอะอะโวยวายขึ้นมาทันที ก่อนหันไปจู่โจมอ้ายชิง

            “เสียงเอะอ่ะโวยวายอะไรกัน ท่านแม่ทัพพักผ่อนอยู่ไม่รู้หรือไง” ซูหมี่ที่ได้ยินเสียงดังโวยวาย จึงต้องเดินออกมาเปิดประตูดูด้วยตนเอง

            “ท่านหญิงของข้ามีเรื่องสำคัญจะเอ่ยกับท่านแม่ทัพ แต่คนของท่านมาขัดขวางข้าเอาไว้” อ้ายชิงเอ่ยกลับไป

            “บังอาจนัก ท่านแม่ทัพพักผ่อนอยู่คนของข้าจึงได้ห้ามปรามเจ้าเอาไว้นั่นเป็นเรื่องสมควรแล้วนี่” ซูหมี่ต่อว่าอ้ายชิงพร้อมเข้าข้างคนของตัวเองเต็มที่

            “แม่ทัพจิ้ง ท่านหญิงผิงอันต้องการพบท่าน ขอเชิญออกมาเถอะเจ้าค่ะ” อ้ายชิงไม่สนใจอะไร ส่งเสียงตะโกนเรียกหลี่เจียงออกไปอีกครั้ง

            “บังอาจนัก ข้าเป็นถึงองค์หญิงเป็นฮูหยินเอกของจวนจิ้งโหวนี้ เจ้ากล้าดีอย่างไรมาเสียมารยาทกับข้า” ซูหมี่เอ่ยอย่างไม่พอใจ

            “อืม เกิดอะไรขึ้นงั้นหรือหมี่เอ๋อ” หลี่เจียงที่ได้ยินเสียเอะอ่ะโวยวายต่อเนื่องตื่นขึ้นมาในที่สุด

            “แม่ทัพจิ้ง ท่านหญิงผิงอันให้ข้ามาตามท่านไปพบเจ้าค่ะ” อ้ายชิงรีบบอกทันทีที่เห็นหลี่เจียงเดินออกมา

            “หนิงเอ๋อมีเรื่องอันใดกับข้างั้นรึ?” หลี่เจียงถามกลับไป

            “ท่านไปถึงแล้วก็จะทราบเองนั่นแหละเจ้าค่ะ” อ้ายชิงไม่ตอบ แต่ให้เขาไปพูดคุยกับคุณหนูด้วยตัวเอง หลี่เจียงทำท่าหยุดคิดครู่หนึ่ง

            “ได้ เดี๋ยวข้าตามไป” หลี่เจียงตอบรับ

            “ข้าจะรออยู่ที่นี่แหละเจ้าค่ะ” อ้ายชิงยืนยัน เกรงว่าจะเสียเรื่องอีกหากปล่อยให้หลี่เจียงอยู่กับหญิงเจ้าเล่ห์ร้ายกาจจากแคว้นเซี่ย

            “งั้นเจ้ารอข้าครู่หนึ่งก็แล้วกัน” หลี่เจียงเอ่ยพร้อมออกอาการหงุดหงิดเล็กน้อย แต่ก็กลับเข้าไปแต่งตัวโดยมีซูหมี่ตามเข้ามาด้วยทันที

            “ท่านพี่ ท่านจะไปพบพี่หญิงงั้นหรือเจ้าคะ” ซูหมี่เข้ามาถามสามี

            “ใช่ ข้าจะไปดูหน่อยว่านางมีเรื่องสำคัญอะไร”

            “แต่ว่า...”

            “เอาน่าข้ารีบไปแล้วจะรีบกลับมา เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่แหละนะ” หลี่เจียงกล่าวก่อนยื่นหน้าเข้าไปจุมพิตหน้าผากมนของซูหมี่ จากนั้นก็แต่งตัวเดินออกไป

            “ท่านพี่..” ซูหมี่เอ่ยเรียกหลี่เจียงอย่างขัดใจ แต่เขาก็เดินจ้ำออกไปไกลแล้ว โดยมีอ้ายชิงรออยู่และคอยเดินตามหลังประกบหลี่เจียงไปด้วยกัน