3.รันจะจีบพี่พี (2)

เวลาเช้าหมอกลงหนา อากาศเย็นชุ่มชื้นน่านอนซุกตัวใต้ผ้าห่มอุ่น แต่มิรันตีอยากออกมาดูยามเช้าของที่นี่ ขุนเขาถูกโอบกอดด้วยสายหมอกขาว ความเขียวขจีชุ่มฉ่ำด้วยน้ำค้างช่วยให้อารมณ์สดชื่นตาม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าจนเต็มปอดซึมซับอากาศสุดแสนสบายอย่างรู้สึกดี

เธอชอบที่นี่แม้มาอยู่ได้ไม่กี่วัน รู้สึกผ่อนคลายไร้กังวล ไร้ความตึงเครียด ยกเว้นเวลาที่ต้องเผชิญหน้ากับพีรพล

ครู่ใหญ่หญิงสาวจึงกลับเข้าไปอาบน้ำเตรียมตัวจะไปทำงานตามที่คุยกับพีรพลไว้ แม้ชายหนุ่มจะไม่ได้ตกปากรับคำแต่ไม่ได้ปฏิเสธก็น่าจะไม่มีปัญหาอะไรล่ะมั้ง

ออกมาด้านนอกกลิ่นอาหารเช้ากับกาแฟก็เรียกน้ำย่อยในท้องทั้งที่ปกติเธอกินข้าวเช้าสายมากจนใกล้เที่ยง เข้าไปเห็นร่างสูงโปร่งกำลังกินแซนด์วิชกับไข่เจียวไส้กรอกและมีอีกจานไม่ต่างกันวางอยู่ตรงข้าม

“ขอบคุณค่ะ”

มิรันตีเอ่ยเพียงสั้นๆ แล้วนั่งลงกินโดยไม่พูดอะไรอีก คิดว่า พีรพลคงไม่ได้อยากพูดกับตนนัก

เมื่อต่างฝ่ายต่างกินอาหารจนเสร็จและเก็บล้างของตนเองเรียบร้อย พีรพลก็เตรียมตัวออกไปทำงานโดยไม่พูดไม่จาแต่มิรันตีก็ตีหน้าเฉยเดินตามไปยังรถและยืนฝั่งด้านข้างคนขับ ชายหนุ่มเหลือบมองเธอก็กลั้นใจสบตาเขาส่งคำถามด้วยสายตา

‘หรือจะไล่รันเข้าบ้านคะ’

พีรพลเหมือนมองสายตาเธอออก เขาถอนหายใจแล้วขึ้นรถโดยไม่พูดอะไร มิรันตีก็รีบเปิดประตูตามเข้าไปนั่งคาดเข็มขัดอย่างรวดเร็วราวกลัวถูกผลักลงจากรถ แต่กลับต้องอึดอัดนั่งตัวเกร็งตลอดทางเพราะชายหนุ่มเงียบกริบจนเสียงแอร์ดังในความรู้สึกของเธอ

ไร่ชาดิฐวัฒน์เป็นไร่ชากว้างขวางที่มีชื่อในจังหวัด ขุนเขาโอบล้อมไร่ชาเป็นแถวเรียงรายสวยงาม มีร้านกาแฟและร้านอาหารในไร่รองรับนักท่องเที่ยว มิรันตีรู้สึกดีปลอดโปร่งนับแต่ก้าวเข้ามาในไร่นี้ครั้งก่อน

“เดือนจะบอกว่าต้องทำอะไรบ้าง”

“ค่ะ”

พีรพลแนะนำมิรันตีกับเดือนผู้ช่วยของเขา จากนั้นก็ให้อีกฝ่ายเป็นพี่เลี้ยงให้เธอ หญิงสาวเริ่มจากทำความสะอาดก่อนเปิดร้าน แม้จะเหนื่อยสักหน่อยแต่ก็ถือว่าออกกำลังหลังจากนั่งนอนด้วยความรู้สึกไม่ดีมาหลายวัน แล้วเดือนก็เริ่มสอนชงกาแฟอมเริกาโนเย็นที่ไม่ยุ่งยากหลายขั้นตอนก่อน เมื่อร้านเปิดเธอก็ช่วยเก็บล้างเสียเป็นส่วนใหญ่

แน่นอนว่าทุกครั้งที่ร่างสูงโปร่งยืนมุ่งมั่นชงกาแฟหน้าเคาน์เตอร์มิรันตีจะแอบมองบ่อยๆ แล้วยิ้มกับตัวเอง กลิ่นกาแฟอบอวลรายล้อม เป็นกลิ่นอายอันอบอุ่นราวกับคุ้นเคย ทว่าเธอรู้ดีว่าเป็นเพราะมีพีรพลอยู่ใกล้ๆ เขามักดึงดูดสายตาของเธอได้เสมอแม้จะเพียงเดินผ่าน

‘กาแฟไหม’

ชายหนุ่มถามระหว่างที่เธอมาติวหนังสือให้นิติพลที่บ้าน

‘รันเขาไม่ค่อยดื่มน่ะพี่พี เอ้อ แต่พี่พีชงอร่อยมากนะ กำลังจะทำร้านกาแฟน่ะ ของผมขอเหมือนเดิม ขอบคุณมากครับ’

มิรันตีลำบากใจคิดจะปฏิเสธแต่พีรพลก็เอ่ยขึ้นก่อน

‘หรือเป็นชาดี แต่กาแฟอ่อนๆ ก็มีนะ ถ้าสนใจพี่ทำให้’

‘ลองดูสิ’

นิติพลเชียร์เธอจึงตกลงรับข้อเสนอของพี่ชายเขา แล้วก็ได้ลิ้มรสกาแฟปั่นอ่อนๆ กลิ่นหอมละมุนอย่างบลูเมาท์เท็นต์ เธอชอบและติดใจนับจากนั้นแล้วหญิงสาวก็ไม่อาจละสายตาจากรอยยิ้มอ่อนโยนของชายหนุ่มที่ยกแก้วกาแฟปั่นมาให้ตนทุกครั้งที่ไปติวให้นิติพลได้เลย

“ลองดูสิ”

ประโยคเดียวกันหากต่างเวลาต่างคนพูดเรียกสติมิรันตีจากความคิดในอดีต

“จะดีเหรอ”

“เอาน่า เธอทำได้แล้ว”

เดือนให้กำลังใจ หลังจากได้รับออร์เดอร์อเมริกาโน่เย็นที่เจ้าตัวสอนเธอแล้วมา มิรันตีจึงพยักหน้ารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยแต่ก็เริ่มตักกาแฟ ขณะที่ตอนนั้นมีลูกค้าใหม่และพีรพลเพิ่งทำออร์เดอร์เสร็จจึงหันไปรับ

“สวัสดีค่ะคุณพี เอาเหมือนเดิมค่ะ”

“สวัสดีครับคุณแก้ม”

มิรันตีเหลือบมองเพราะเสียงของผู้หญิงคนนั้นสะดุดหูเธอ ไม่ใช่รู้จักแต่วิธีการพูดดูเรียกร้องความสนใจอย่างชัดเจน

“ว่าแต่ได้ผู้ช่วยเพิ่มแล้วเหรอคะ”

“ครับ”

“ว้า แก้มว่าจะมาสมัครสักหน่อย”

“จริงเหรอครับ”

“ถ้าคุณพีรับแก้มจะลาออกมาสมัครทันทีเลยค่ะ”

แม้คำพูดทั้งคู่จะดูไม่จริงจัง ทว่าการต่อคำที่สนิทสนมทำให้มิรันตีรู้สึกไม่ดีนัก เธอแอบเหล่มองใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นอย่างสนอกสนใจเป็นระยะ ไม่ค่อยได้ใส่ใจงานที่ตนทำอยู่ พอหยิบแก้วมาวางรอแล้วได้ยินคำบอกของเดือนก็รีบกดให้กาแฟไหลลงและเผลอเลื่อนมือลงมาใกล้แก้วเล็กเพราะมัวหันมองทางอื่น

“โอ๊ย...”

“เอ้า ตายจริง”

มือเธอไปโดนแก้วล้มจึงรีบหันกลับมาคว้าไว้ ทว่าถูกกาแฟที่ไหลลงมาราดรดบนหลังมือ ความแสบร้อนทำเอาสะดุ้งโหยงสะบัดมืออย่างตกใจ เดือนก็รีบเข้ามาช่วยจับมือไปล้างน้ำเย็น

“ฉันไม่เป็นไร เดือนไปทำให้ลูกค้าใหม่เถอะ”

อีกฝ่ายรู้ว่าลูกค้าสำคัญจึงผละไป

มิรันตีเหลือบมองไปทางร่างสูงโปร่งกำยำอย่างหวาดหวั่น แล้วก็เห็นเขาหันมามองแวบเดียวเมื่อผู้หญิงคนนั้นถาม

“น้องเขาไม่เป็นไรมากใช่ไหมคะ”

“ยังไม่แน่ใจครับ”

“งั้นคุณพีไปดูน้องเขาเถอะค่ะ เมนูของแก้มรอได้”

พีรพลไม่ได้มีท่าทางลังเล เขาหันไปฝากเมนูกับเดือนแล้วเดินมาหาเธอ

มิรันตีขยับถอยหลังแล้วก้มหน้าลงเมื่อสบตาคู่คมกริบ เธอทำให้เขาโกรธแน่นอน

‘จะถูกไล่ออกตั้งแต่วันแรกไหมเนี่ย’

“ทำไมไม่ระวัง”

“ขอโทษค่ะ”

“ล้างมือสะอาดแล้วก็ตามมา”

“ค่ะ”

ชายหนุ่มเดินนำไปด้านในก่อน มิรันตีหันไปล้างมืออีกครั้ง มองรอยแดงแทบจะทั้งหลังมือของตนแล้วถอนหายใจ จำใจเดินตาม พีรพลเข้าไปอย่างหงอยๆ

“นั่งก่อน”

ส่วนนี้เป็นส่วนพักผ่อนที่มีโต๊ะกินข้าวและมุมโซฟา อีกฝ่ายบอกโดยไม่ได้หันมองขณะกำลังเปิดตู้เย็นหาบางอย่าง ร่างอรชรจึงไปนั่งลงบนโซฟา ก้มหน้าด้วยความรู้สึกผิด แสบวูบตรงหลังมืออยู่บ้างแต่ไม่มากเหมือนตอนโดนครั้งแรกจึงลูบเบาๆ และก็รับรู้ว่ามีเก้าอี้มาวางตรงหน้าพร้อมร่างสูงโปร่งนั่งลงเธอจึงยิ่งก้มหน้างุด ทว่ากลับถูกมือหนาเอื้อมมาจับมือไปแล้วโปะผ้าเช็ดหน้าที่ห่อน้ำแข็งเหนือหลังมือ

มิรันตีเงยหน้าขึ้นก็สบกับดวงตาคู่คมพอดีเพราะใบหน้าคมคายก้มมาใกล้ หญิงสาวหายใจไม่สะดวกนักเหมือนเช่นทุกครั้ง และแม้ว่ามือจะเย็นเฉียบทว่าหน้าเธอก็ยังร้อนผ่าว

“เห็นว่ากาแฟไหลลงแก้ว ยังเอามือไปใกล้อีก”

“ก็รัน...”

“เหม่อ”

เสียงทุ้มต่อให้ทำเอามิรันตีแย้งไม่ออก สุดท้ายก็ก้มลงหน้างอจดจ้องมือของตนในมือหนาที่อีกฝ่ายกำลังประคบน้ำแข็งให้อย่างเบามือ ยิ่งชายหนุ่มใจดีเธอก็ยิ่งไม่อยากถอย ยิ่งเห็นเขามีคนสนใจเธอก็ยิ่งอยากเป็นเจ้าของ

ริมฝีปากอิ่มสวยเม้มครุ่นคิด นับแต่เกิดมาก็ไม่เคยอยากได้อะไรจริงจัง คิดเพียงว่าไม่ทำให้มารดาต้องลำบากดูแลตนกับน้องก็พอ บิดาของมิรันตีเสียไปตั้งแต่เธออายุยังน้อย ส่วนน้องสาวก็เพิ่งเกิดได้ไม่กี่เดือน แม่ต้องพึ่งพาตากับยายและทั้งสองที่แก่ชราก็จากไปทีละคน เพราะรู้ว่าแม่ต้องทำงานหนักคนเดียวเลี้ยงสามชีวิตเธอจึงไม่เคยเรียกร้องอะไร เมื่อมีโอกาสเข้ามาหาแม้จะเป็นงานโชว์สัดส่วนเนื้อตัวเธอก็ยินดีทำเพื่อให้ได้เงินเยอะขึ้นให้ครอบครัวอยู่สบายขึ้น

มาครั้งนี้มิรันตีขอทำตามใจตามความต้องการของตัวเองสักครั้ง

“รันจะจีบพี่พี”

อีกฝ่ายชะงักมือที่ประคบน้ำแข็งให้เธอ ขณะที่มิรันตีรีบพูดต่อก่อนจะไม่กล้าพูด

“รันชอบพี่พี...จริงๆ นะคะ”

ชายหนุ่มราวอึ้งไปเล็กน้อย แล้วปากหยันมุมปากก่อนจะละมือออกแต่เธอจับมือเขาไว้

“ไหนบอกว่าจะไม่กระโจนเข้าใส่พี่ไง”

“ค่ะ รันกลับคำ กลืนน้ำลายตัวเองแต่รันชอบพี่พี ชอบมานานแล้ว”

“คิดว่าพูดแบบนี้แล้วพี่จะรู้สึกดีเหรอ ที่คบกับน็อตเล่นๆ หรือไง”

“เรื่องรันกับน็อตมันพูดยาก ยังไงก็ตาม รันจะไม่ยอมถอย ถึงพี่พีจะโกรธจะไม่พอใจ จะมองว่ารันหน้าด้านก็ช่าง”

คิ้วเข้มขมวดขณะที่เขาดึงมือออกแล้วร่างสูงโปร่งก็ลุกพรวดขึ้น แต่เธอก็ยังย้ำในสิ่งที่ตั้งใจ

“รันจะจีบพี่พี เตรียมตัวรับมือไว้ได้เลยค่ะ”

=====

รันเดินหน้าแล้ว แต่พี่พีก็เย็นชาจังเลยน้า ^^