บทที่สิบเอ็ด อ๋องชิงหนาน

บทที่สิบเอ็ด

อ๋องชิงหนาน

ผ่านไปหลายวัน สามหนุ่มสลับกันแวะเวียนมาเยี่ยมมาคุยมานั่งกินข้าวและพาฉันไปทบทวนความจำจนฉันแทบไม่มีเวลาอยู่คนเดียว พวกเรายิ้มแย้ม หัวเราะ และคุยเล่นกันอย่างมีความสุข ยามพวกเขาพบกันก็พยายามไม่กระทบกระทั่งกันเพื่อไม่ให้ฉันทุกข์ใจ

ชีวิตเช่นนี้ก็ไม่เลว มีชายหนุ่มงานดีมารุมล้อมถึงสามคน ทั้งหล่อทั้งมีเงิน  ฉันไม่เข้าใจว่าร่างนี้มีความทุกข์ใจอะไรมากมายนัก

คิดถึงความทุกข์ ความทุกข์ก็มา

ขณะพวกเราสี่คนนั่งเล่นไพ่กันอย่างมีความสุขท่ามกลางเสียงหัวเราะเริงร่าของฉันสลับกับเสียงโวยวายของไป่ฮั่วถิง และเสียงถอนหายใจขององค์ชายสี่ จู่ๆซูเทียนเป่าก็ขยับตัวลุกขึ้นยืนแล้วถอยมายืนเบื้องหลังฉันเหมือนเฝ้าระวัง

“มีความสุขเสียจริง ข้าส่งให้มาทบทวนความจำ ใยจึงกลายเป็นมาเริงสวาทกับชายหนุ่มถึงสามคน” เสียงชายหนุ่มที่ฉันเคยได้ยินที่ตำหนักในวังหลวงดังขึ้น

ฉันเงยหน้ามอง ก่อนที่หางตาจะเหลือบไปเห็นอันอันกับผิงอันกำลังส่งสัญญาณบอก

อ้อ...นี่เอง อ๋องชิงหนาน ‘จ้าวชิงหลง’ สามีในนามของร่างนี้

อืม...หน้าตาหล่อเหล่า ดวงตามีพลัง จมูกคมสัน ใบหน้าเรียวงาม ผิวขาวเนียนมีส่วนคล้ายองค์ชายสี่อยู่บ้าง แต่ดูเข็มแข็งทรงพลังกว่า อายุน่าจะมากกว่าฉันนิดหน่อย ชายหนุ่มเดินด้วยท่วงท่างามสง่าปรายตามองพวกเราด้วยสายตาหยามเหยียด ก่อนจะหยุดลงก่อนจะถึงโต๊ะที่พวกเรานั่งอยู่

ไป่ฮั่วถิงลุกขึ้นคนแรก “คารวะ อ๋องชิงหนานพ่ะย่ะค่ะ”

องค์ชายสี่ลุกขึ้นด้วยท่าทางไม่ค่อยพอใจ สะบัดเสียงใส่ ”คารวะ ท่านอา”

ส่วนซูเทียนเป่าขยับหนีหายออกไปตอนไหนก็ไม่รู้

ฉันแสดงสีหน้าเฉยเมย ไม่ลุก และไม่ทำอะไร ก็ฉันไม่รู้จักเขา ระหว่างที่คิดว่าเรื่องการใช้ชีวิตของฉันที่ตำหนักนี้น่าจะมีคนที่เขาส่งมาวิ่งไปรายงานเป็นระยะอยู่แล้ว ดังนั้นทุกสิ่งที่ฉันทำที่นี่ เขาน่าจะรู้ดี

สำหรับฮองเฮาฉันรู้ว่าผิงอันเป็นคนที่ท่านอาหญิงส่งมาและรายงานเรื่องราวต่างๆไปตลอดเวลา ดังนั้นเรื่องราวต่างๆก็คงปิดไม่ได้อยู่ดี

ไป่ฮั่วถิงเห็นอาการของฉันจึงรีบรายงานในฐานะหมอหลวง

“ทูลท่านอ๋อง พระชายาฟางหรูหนิงยังคงมีอาการสูญสิ้นความจำ ไม่สามารถจดจำสิ่งใดได้ พวกเรากำลังค่อยๆรื้อฟื้นความจำอยู่พ่ะย่ะค่ะ นางยังคงจำท่านอ๋องไม่ได้ ขอท่านอ๋องโปรดให้อภัยนางด้วย”

หนุ่มหล่อฐานะอ๋อง เดินเข้ามามองหน้าฉันช้าๆ ฉันเงยหน้ามองสบตาอย่างไม่หวั่นเกรง และไม่ลุกขึ้นแสดงความเคารพแต่อย่างใด จนเขาหยุดอยู่ตรงหน้าฉัน

“อืม...เห็นจะสูญสิ้นความจำจริง เพราะหากเป็นนางจะไม่มีวันสบตาข้าอย่างไม่หวั่นเกรงเช่นนี้” ในที่สุดก็มีคนเชื่อโดยไม่ต้องถามว่าเจ้าจำข้าไม่ได้จริงหรือ

“แล้วนี่พวกเจ้ากำลังทบทวนความจำอยู่เช่นนั้นหรือ” ท่านอ๋องหนุ่มหล่อมองไปทางกองไพ่และชายหนุ่มน้อยด้วยสายตาไม่เชื่อถือ

“พวกเรากำลังผ่อนคลาย เพราะเห็นว่าฟางหรูหนิงเคร่งเครียดจนเกินไปกลายเป็นความบีบคั้นจนนานวันก็ยังไม่สามารถจดจำสิ่งใดได้” องค์ชายสี่แก้ตัวให้พวกเรา

“ด้วยการเริงร่าหัวเราะเสียงระรื่นราวกับกำลังมีความสุขท่ามกลางชายหนุ่มถึงสามคนเช่นนั้นหรือ” อ๋องหนุ่มถามด้วยเสียงคาดคั้นดุดัน จนไป่ฮั่วถิงต้องถอยหลังไปเช็ดเหงื่อที่ซึมลงมาทีละน้อย

“แล้วอีกคนหายไปไหน” ท่านอ๋องมองไปทิศทางที่ซูเทียนเป่าหายไป ก่อนจะหันไปส่งสัญญาณให้องครักษ์ออกไปตามหา

ชิ ระดับเจ้าสำนักสุริยันจันทรา แค่องครักษ์ไม่มีทางตามทันหรอก

ฉันก้มหน้าเยาะ ก่อนจะปรับสีหน้าเป็นเศร้าสร้อย

“หม่อมฉันเพียงเล่นไพ่กันเท่านั้น หากการหัวเราะทำให้ท่านอ๋องไม่พอใจ ถ้าเช่นนั้นหม่อมฉันต้องเล่นไพ่ไปร้องไห้ไปหรือเพคะ”

อ๋องหนุ่มถึงกับชะงักหันกลับมาจ้องหน้าด้วยสายตากร้าวขึ้น

“พวกเจ้าหัวเราะเริงร่าเสียงดังกันเช่นนี้ คิดบ้างหรือไม่ว่าจะมีคำครหานิทราออกไปเช่นไร สามหนุ่มเริงรักกับหญิงสาวเพียงหนึ่งเดียว ช่างงามหน้ายิ่งนัก ถึงอย่างไรเจ้าก็ยังเป็นพระชายาในนามของข้า”ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงดุดันมากขึ้นขณะเดินเข้ามากดดันพวกเราช้าๆ

“หม่อมฉันได้รับมอบหมายจากฮองเฮาให้มาดูแลพระชายา หม่อมฉันไม่ได้มีเจตนาอื่นใดเลยนะพ่ะย่ะค่ะ” ไป่ฮั่วถิงรีบออกตัวขณะถอยหลังไปจนชนเสาห้อง

เฮ้อ...เพื่อนวัยเด็กคนนี้ อะไรก็ดีเสียแต่ขี้ขลาดเกินไป น่าจะพึ่งพาไม่ค่อยได้

อ๋องหนุ่มเปลี่ยนเป้าหมายไปมององค์ชายสี่ที่ยังคงนั่งหน้างออยู่ในโต๊ะคู่กับฉัน

“พวกเจ้าสนิทสนมกันขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน”