บทที่สิบ สามหนุ่มหนึ่งสาว

บทที่สิบ

สามหนุ่มหนึ่งสาว

ชุดที่ฉันเลือกเป็นชุดที่เปิดเผยเนื้อตัวพอประมาณ เนื้อผ้าบางเบาแนบสัดส่วน มองเห็นเนินอกรำไร หลังจากฉันเดินออกมาก็ยักย้ายส่ายสะโพกน้อยๆ มือลูบคลำเครื่องประดับไล่ลงมาจนหยุดที่ทรวงอกอิ่ม ก่อนจะหมุนตัวช้าๆ ทิ้งตามองยั่วยวนแล้วเดินเยื้องย่างก่อนจะทำทีเป็นสะดุดชายผ้าล้มลง

“ว้าย...”

ชายหนุ่มทั้งสามผุดลุกขึ้นพร้อมกัน

“เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”คนแรกที่มาถึงคือซูเทียนเป่า สมแล้วที่เป็นคนมีวรยุทธ์สูง เคลื่อนที่ได้รวดเร็วมาก เขาเข้ามาโอบอุ้มฉันขึ้นมาจากพื้นทันที

“เสี่ยวหนิง เจ้าเจ็บตรงไหน ขอข้าดูหน่อย” คนที่สองคือไป่ฮั่วถิง ถึงเขาจะมีวิชาตัวเบาอยู่บ้างแต่ก็ยังช้ากว่าท่านเจ้าสำนัก จึงได้แต่มาลูบคลำขาฉันอย่างเบามือ

คนสุดท้ายที่มาถึงคือองค์ชายสี่ ด้วยรูปร่างบอบบางอ้อนแอ้น เขาจึงเคลื่อนไหวมาทีหลังสุด “หนิงเอ๋อ” เสียงพูดหยุดลงแค่นั้น คงไม่รู้จะพูดอะไร เพราะมาไม่ทันคนอื่น

“เจ้าวางนางลงที่เก้าอี้ ข้าขอตรวจนางดูสักหน่อย” ถิงเกอเกอรีบบอกให้ซูเทียนเป่าซึ่งยังคงอุ้มฉันอยู่ให้วางลง

ฉันลอบมองหน้าหล่อเข้มของชายหนุ่มใหญ่ เขามีสีหน้าตกใจจริงและเคลื่อนที่มาเร็วด้วยความเป็นห่วง ฉันจึงซบอ้อนอกแน่นพร้อมเบียดทรวงอกอิ่มแถมให้เป็นรางวัล ชายหนุ่มมีสีหน้าเปลี่ยนไปนิดหนึ่งขณะชำเลืองมองมาที่ทรวงอกอิ่มที่พ้นขอบเสื้อให้เห็นพอชื่นใจ ก่อนจะวางร่างของฉันลงอย่างเบามือ

“เจ้าเจ็บที่ใดบ้าง” ไป่ฮั่วถิงขยับเข้ามาคุกเข่าตรงหน้า มือจับตรวจขาทั้งสองข้างด้วยความตั้งใจ

ฉันก้มตัวลงเพื่อจับขาทั้งสองข้างของตัวเอง ท่านี้เผยทรวงอกอิ่มต่อหน้าเขาชัดขึ้นจนเขาไม่กล้าเงยหน้าขึ้นมาสบตาฉันเลย

องค์ชายสี่ปราดเข้ามาคุกเข่าตรงหน้าฉันอีกคน ก่อนที่จะเห็นทรวงอกคู่งามตรงหน้าและต้องเมินหน้าหนีด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ

ฉันได้โอกาสสังเกตหนุ่มน้อยทั้งสอง ไป่ฮั่วถิงมือไม้สั่นจริงน่าจะเกิดจากความเป็นห่วงจากใจ ส่วนองค์ชายสี่มีสีหน้าไม่พอใจน่าจะเพราะเข้าถึงฉันช้าที่สุดแต่จากแววตาก็มีความห่วงใยฉายชัดอยู่

“ข้าไม่เป็นอันใด น่าจะสะดุดผ้าที่ยาวเกินไป คงต้องให้อันอันช่วยจัดการให้สั้นลง” ฉันเปิดปากพูดในที่สุด

                หลังจากให้รางวัลแถมแก่สายตาของชายหนุ่มทั้งสามแต่พองามแล้ว ฉันก็นั่งลงเลือกเครื่องประดับอย่างจริงจังท่ามกลางสายตาที่จับจ้องไม่คลาดไปไหนของหนุ่มหล่อทั้งสาม

                เมื่อเลือกเสร็จแล้ว องค์ชายสี่ที่จับจ้องอยู่รีบลุกขึ้นมาส่งตั๋วเงินให้เถ้าแก่เจ้าของร้านทันที ด้วยตั๋วเงินมีมูลค่าสูงมาก เถ้าแก่จึงจัดชุดเครื่องประดับที่ฉันลังเลใจและหยิบออกไป ใส่มาให้เพิ่มอีกหลายชุด

                แหม...เจอแต่ชายหนุ่มสายเปย์ ชีวิตนี้ก็ไม่เลวนัก

                ฉันเดินยิ้มแย้มเบิกบานหลังจากถลุงเงินชายหนุ่มทั้งสองไปจนข้าวของท่วมรถม้าต้องส่งรถนำของไปเก็บก่อนหนึ่งรอบ พวกเราจึงตกลงที่จะนั่งดื่มกินระหว่างรอรถม้าวนกลับมารับ

                “พวกเรากินร้านนี้ก็แล้วกัน” หลังจากเดินวนจนทั่ว ชายหนุ่มทั้งสามก็ไม่ตัดสินใจเลือกร้านสักทีฉันที่เริ่มหิวแล้วจึงชี้ร้านหนึ่งตรงหน้าซึ่งมองแล้วใหญ่โตสมฐานะดี

                “ขอห้องส่วนตัวด้วย” องครักษ์ขององค์ชายสี่ที่เดินนำเข้าไปก่อนร้องบอกเถ้าแก่ เพื่อนำพวกเราไปยังห้องส่วนตัว

                สามหนุ่มกับหนึ่งหญิงสาวนั่งเป็นสี่มุม ต่างคนต่างกินโดยไม่มีใครคีบให้ใครหลังจากที่ช่วงแรกทุกคนคีบกับข้าวมากองที่ชามของฉันจนมองไม่เห็นข้าว ฉันจึงแกล้งงอนไปหนึ่งที ทั้งสามหนุ่มหยุดมือที่กำลังคีบแทบไม่ทัน และก้มหน้าก้มตากินโดยดี

                ฉันกินด้วยอารมณ์ที่ดีมาก ได้ออกมาช้อปปิ้งด้วยเงินของคนอื่นช่างเป็นความสุขเสียจริง

                จนกระทั่งอิ่ม ฉันจึงเงยหน้าขึ้นมาเห็นว่าชายหนุ่มทั้งสามต่างนั่งจ้องมองฉันกินด้วยสีหน้าต่างกัน

                “เสี่ยวหนิง เจ้าไม่เคยกินอย่างมีความสุขเช่นนี้เลย ข้าไม่เคยเห็นสีหน้าที่มีความสุขขนาดนี้จากเจ้ามาก่อน” ไป่ฮั่วถิงพูดขึ้นมาคนแรกก่อนที่จะส่งยิ้มยินดีจากใจ

                “ข้าอยากเห็นเจ้ายิ้มแย้มเช่นนี้ ไม่อยากให้เจ้าร้องไห้อีก” องค์ชายสี่เผยความในใจด้วยสีหน้าครุ่นคิดเป็นคนที่สอง

                “ความจริงเจ้าเป็นคนที่ยิ้มสวยมาก แต่ข้ามักเห็นแต่สีหน้าเศร้าสร้อยของเจ้า” ซูเทียนเป่าแสดงความเห็นเป็นคนที่สาม

                เมื่อก่อนร่างนี้มีความเศร้าอะไรนักหนาจึงมักร้องไห้และเศร้าสร้อย ในเมื่อฉันจำไม่ได้ ถ้าเช่นนั้นฉันจะใช้ชีวิตให้มีความสุขแทนเธอก็แล้วกัน

 “ในเมื่อข้าจำอดีตไม่ได้อีกแล้ว ถ้าเช่นนั้นต่อไปข้าจะยิ้มแย้มเช่นนี้และไม่ร้องไห้อีก ดีหรือไม่” ฉันส่งยิ้มกว้างให้ชายหนุ่มทั้งสาม

“ดี” เสียงสามเสียงประสานกัน พร้อมรอยยิ้มที่ส่งกลับมา