บทที่แปด สุริยันจันทรา

บทที่แปด

สุริยันจันทรา

“โอ๋... อย่าเพิ่งงอนสิ อุตส่าห์แวะมา” ฉันรีบง้อ

“อยู่มาหลายวัน ดูแล้วเจ้าก็แข็งแรงดี สีหน้าสดใสคงอยู่ได้อย่างสุขสบายแล้วใช่หรือไม่” ยมทูตหนุ่มมองฉันขึ้นลงแล้วสรุปแบบเข้าข้างตัวเอง

“สบายอะไรกัน” ฉันแว้ดใส่อีกครั้ง

“ถ้าเรื่องอาหารการกินก็สุขสบายดี แต่ชีวิตวุ่นวายเหลือเกิน ฉันไม่รู้เลยว่าใครเป็นใคร ทุกคนมาเล่าเรื่องของตัวเองแต่ฉันไม่รู้เลยว่าจะเชื่อใครได้ เรื่องมันชักเริ่มซับซ้อนจนฉันไม่เข้าใจ” ฉันบ่นไม่หยุด

“ท่านให้พรฉันหน่อยสิ ให้ฉันรู้ว่าใครโกหก ใครพูดจริง” ฉันออดอ้อนร้องขอ

“ไม่ได้ ข้าทำไม่ได้”ยมทูตหนุ่มปฏิเสธทันที

“ช่วยฉันหน่อยสิ เอาแค่สัญญาณบอกก็ได้ว่าโกหก นะ...ท่านยมทูตสุดหล่อ นะ... ท่านต้องรับผิดชอบฉันสิ ถ้าฉันโดนหลอกจนต้องฆ่าตัวตายอีกครั้งทั้งๆที่ฉันยังไม่หมดอายุขัย ท่านก็จะเดือดร้อนอีกนะ นะ...ท่านยมทูต”ฉันเปิดโหมดออดอ้อนด้วยฝีมือการแสดงชั้นนางเอก ขยับเข้าไปใกล้ยมทูตหนุ่มที่เริ่มมีสีหน้าปั้นยาก

ขณะที่ฉันกำลังจะเอียงหัวเพื่อซบอ้อน ยมทูตหนุ่มรีบก้าวถอยหนี

“ข้าให้ได้เพียงแค่ หากมีผู้โกหก เจ้าจะรู้สึกได้เอง ข้าไปล่ะ” จบคำ ร่างยมทูตหนุ่มก็แวบหายไป

ฉันน่ากลัวขนาดนั้นเลย ฉันคิดอย่างหัวเราะไม่ออกบอกไม่ถูก

ถ้ามีใครโกหก จะรู้สึกได้เอง แหม กำกวมจัง

จู่ๆก็มีเสียงดังกุกกักข้างหน้าต่าง ฉันคิดว่าเป็นยมทูตหนุ่มแอบหนีไปซ่อน จึงค่อยๆย่องเดินไปช้าๆ

“ข้าเอง” ชายหนุ่มร่างใหญ่โผล่ออกมาจนฉันตกใจ ก่อนที่จะเดินเหมือนคุ้นเคยมานั่งรินน้ำชาที่โต๊ะกลางห้อง

ฉันมองสำรวจด้วยความระแวง ใครอีกล่ะนี่

ชายหนุ่มคนนี้มีเรือนร่างสูงใหญ่ ผิวคล้ำแดดกล้ามเป็นมัด หน้าตาคมเข้ม อายุน่าจะประมาณ30ได้แล้ว จัดว่าเป็นพระเอกหนังบู๊ยอดนิยมได้เลย

ชายหนุ่มหันมามองฉันที่ยังยืนแสดงสีหน้าไม่รู้จักอยู่ที่ข้างหน้าต่าง

“เจ้าจำข้าไม่ได้?”

“ข้าได้ยินข่าวมาว่าเจ้าสูญสิ้นความจำจึงแวะมาดูว่าจริงหรือไม่” ชายหนุ่มลุกขึ้นยืนช้าๆค่อยๆก้าวเดินมาสำรวจฉันอย่างตั้งใจผสมจับผิด

“เจ้าจำข้าไม่ได้จริงหรือ” คำพูดนี้ฉันได้ยินมาหลายครั้งแล้ว

“ข้าจำไม่ได้จริงๆ ท่านเป็นใคร เรารู้จักกันด้วยหรือ” ฉันรีบตอบเพราะนึกไม่ออกว่าสาวงามอย่างร่างนี้จะไปรู้จักกับหนุ่มใหญ่คนนี้ได้อย่างไร

ชายหนุ่มเหล่ตามองมาที่ฉันสักครู่อย่างพิจารณา

“ข้าชื่อ’ซูเทียนเป่า’ เรารู้จักกันเมื่อปีที่แล้ว”

“ท่านคงต้องเล่าให้มากกว่านี้ เพราะข้าจำอันใดไม่ได้เลย” ฉันบอกขณะเดินไปนั่งรอฟังอย่างตั้งใจ

ชายหนุ่มนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่กว่าจะตัดสินใจเล่าออกมา

“พวกเราพบกันในตำหนักฮองเฮา ข้าลอบเข้าไปขโมยของแล้วโดนจับได้จึงวิ่งหนีและโดยทำร้ายบาดเจ็บสาหัส เจ้ามาพบข้าที่กองไม้ท้ายตำหนักระหว่างที่องครักษ์กำลังค้นหา ข้าไม่รู้ว่าเจ้าคิดอย่างไรจึงได้ช่วยข้าให้หลบซ่อนอยู่ในห้องข้างของเจ้าแล้วยังช่วยหายามารักษาจนข้าดีขึ้น ข้าเป็นหนี้ชีวิตเจ้า ก่อนจากกันข้าจึงให้สัญญาไว้ว่าจะช่วยเหลือสามเรื่องตามที่เจ้าร้องขอ”

“แล้วข้าเคยร้องขอไปแล้วหรือไม่” ฉันรีบถาม

“ไม่ หลังจากที่ข้าหลบหนีออกจากวัง พวกเราได้พบกันเพียงไม่กี่ครั้ง”

ฉันถอนหายใจ เฮ้อ...อย่างน้อยก็ยังมีคำร้องขออยู่สามเรื่องที่สามารถใช้ให้เป็นประโยชน์ได้

“ข้าแวะมาดูว่าเจ้าต้องการให้ข้าช่วยเหลือสิ่งใดหรือไม่”

“ตอนนี้ยังไม่มี หากมีข้าจะติดต่อท่านได้อย่างไร” ฉันเริ่มมองหาหนทางในอนาคต

“ข้าเคยให้ป้ายหยกเจ้าไว้ เจ้าทำหายไปแล้วหรือ”

“ข้าจำไม่ได้” ฉันใช้คำตอบเดิมๆด้วยสีหน้าเดิมๆ

“ถ้าเช่นนั้น เจ้ารับนี่ไว้” ชายหนุ่มใหญ่ส่งป้ายหยกขนาดกะทัดรัดมาให้

ฉันรับป้ายหยกลื่นมือมาอ่าน “ซู สำนักสุริยันจันทรา”

“ใช่แล้ว ข้าคือหัวหน้าสำนักสุริยันจันทรา”

“เจ้าสังเกตดูสัญลักษณ์รูปอาทิตย์และจันทราในป้ายนี้ หากเจ้าเห็นสัญลักษณ์นี้ที่ใดไม่ว่าจะเป็นร้านอาหาร โรงเตี้ยม โรงน้ำชา หรือร้านรับแลกเงิน เจ้าเพียงแสดงป้ายนี้ พวกเขาจะช่วยเหลือเจ้าทุกอย่างเท่าที่ทำได้ และเจ้าสามารถส่งจดหมายหรือฝากข้อความมาถึงข้าได้”

ฟังดูยิ่งใหญ่เชียว

“สำนักของข้าไม่ขึ้นกับแคว้นใดหรือราชสำนักใด เจ้าไม่ต้องกังวลสิ่งใดทั้งสิ้น” ชายหนุ่มโอ้อวดความยิ่งใหญ่เมื่อเห็นฉันแสดงสีหน้าตื่นตะลึง

“ข้าช่วยเหลือเจ้าได้ทุกเรื่องแม้แต่การหนีออกไปจากแคว้นนี้”

“เรื่องของเรา มีผู้อื่นรับรู้หรือไม่” ฉันถามสิ่งที่ค้างคาใจ

“ไม่มี” ชายหนุ่มตอบอย่างเร็ว

ฉันพยายามจับความรู้สึก แต่ไม่มีสัญญาณใดใด เอ...คำพูดของเขาจะเชื่อได้ไหมนะ เขาเป็นคนเดียวที่ดูน่าเชื่อน้อยที่สุด ไม่มีพยานหลักฐานรับรอง แต่ช่างเถอะ อย่างน้อยเขาก็มาพร้อมความช่วยเหลือ

โอ้ว...ว้าว...หัวหน้าสำนักเชียวหรือ