บทที่เจ็ด ขอแต่งงาน

บทที่เจ็ด

ขอแต่งงาน

“องค์ชายพ่ะย่ะค่ะ ทำเช่นนี้ไม่เหมาะสมนะพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรหรูหนิงก็ยังมีฐานะเป็นพระชายาของอ๋องชิงหนานอยู่ หากมีผู้ใดมาพบเข้า นางจะมีโทษนะพ่ะย่ะค่ะ ขอองค์ชายเห็นใจนางด้วย”

                องค์ชายสี่ปล่อยมือฉันช้าๆอย่างเสียดาย

                “หม่อมฉันจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย ขอพระองค์ให้เวลาหม่อมฉันทบทวนความทรงจำของตนเองหน่อยเถอะนะเพคะ”ฉันแสดงสีหน้าน่าสงสารจนชายหนุ่มทั้งสองหน้าเศร้าไปตามๆกัน

                “ตอนนี้หม่อมฉันไม่สามารถจดจำผู้ใดได้ ไม่สามารถจดจำเรื่องราวต่างๆได้ หม่อมฉันไม่สามารถให้คำตอบหรือคำมั่นสัญญาใดกับผู้ใดได้เลยเพคะ หม่อมฉันเสียใจ” ฉันค่อยๆกลั่นหยดน้ำตาเล็กๆออกมาคลอที่ดวงตากลมใส

                “เจ้าไม่ต้องบีบคั้นตนเอง จำไม่ได้ก็คือจำไม่ได้” เพื่อนรักวัยเด็กผู้แสนดีรีบพูดปลอบ

                “ข้าไม่ได้บีบคั้นเจ้า ข้าขอโทษ” องค์ชายหน้าอ่อนก้มหน้าอย่างเสียใจ

                เพียงแค่หยดน้ำตาเล็กๆ ชายหนุ่มทั้งสองก็ถอยทัพ สมกับเป็นดาราเจ้าบทบาทจริงๆเลย ฉันคิดขณะใช้มือปาดน้ำตาหยดเล็กๆหยดนั้นออกจากหน่วยตา

                “หม่อมฉันกลับได้หรือไม่เพคะ หม่อมฉันเหนื่อยแล้ว” ฉันควักบทบาทการแสดงที่ช่ำชองออกมาเล่นบทสาวน้อยที่โดนบีบคั้นจนหมดแรงทั้งกายใจ ร่างกายเริ่มโอนเอนจนชายหนุ่มทั้งสองออกอาการ

                “ข้าจะออกไปส่งเจ้าเอง” องค์ชายสี่รีบเดินเข้ามาประกบข้างซ้าย

                “ข้าไปกับเจ้าด้วย” ไป่ฮั่วถิงเดินเข้ามาประกบข้างขวา

                พวกเราเดินกันเป็นแซนวิชซ้ายขวาแบบนั้นไปจนถึงหน้าประตูวัง โชคดีจริงที่ไม่พบเจอใคร

                “เจ้าพักผ่อนเถอะ อย่าเพิ่งคิดมาก พวกเราค่อยๆทบทวนความจำไปช้าๆ อีกไม่นานเจ้าคงจดจำบางสิ่งได้บ้าง” องค์ชายสี่บอกขณะค่อยๆประคองฉันขึ้นรถม้า

                “พระองค์ไม่ต้องกังวล หม่อมฉันจะช่วยนางเอง” ไป่ฮั่วถิงเอื้อมมาช่วยประคองฉันขึ้นรถม้าอีกข้าง ก่อนจะปีนขึ้นมานั่งลงข้างๆ

                “หม่อมฉันทูลลาเพคะ” ฉันรีบกล่าวลาก่อนจะนั่งหลับตาลงเหมือนเหนื่อยอ่อนจริงๆ

ไป่ฮั่วถิงนั่งรอจนฉันลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง

“ข้าไม่เคยรู้มาก่อนว่าเจ้ารู้จักสนิทสนมกับองค์ชายสี่ หากเจ้ายังจดจำสิ่งใดไม่ได้ ข้าขอบอกเจ้าว่า องค์ชายใหญ่คือว่าที่รัชทายาท องค์ชายรองเป็นพี่น้องท้องเดียวกัน โอกาสจะแย่งชิงตำแหน่งอาจจะน้อยลง แต่องค์ชายสี่เป็นบุตรของเต๋อเฟย มีความรู้ความสามารถมากพอที่จะเป็นคู่แข่งขององค์ชายใหญ่ ดังนั้น อาจกล่าวได้ว่า ฮองเฮาและเต๋อเฟยคือคู่แข่งในวังหลัง ส่วนองค์ชายใหญ่และองค์ชายสี่คือคู่แข่งรัชทายาท และเจ้าซึ่งเป็นหลานของฮองเฮา ลูกพี่ลูกน้องขององค์ชายใหญ่ เจ้าคิดว่า หากมีผู้ใดรู้ว่าเจ้าสนิทสนมกับองค์ชายสี่ขนาดนี้จะเกิดอันใดขึ้น”

คราวนี้ชายหนุ่มร่ายยาวจนฉันต้องทบทวนความซับซ้อนของเรื่องราวอีกรอบ

“ข้าจำไม่ได้ว่าไปสนิทสนมกับเขาตอนไหน” ฉันรีบแก้ตัวเมื่อรู้สึกได้ว่าเรื่องชักจะไม่ธรรมดาเสียแล้ว

“เจ้ากับเขาสนิทสนมกันจริงหรือไม่ ไม่มีผู้ใดรู้นอกจากเขาเพียงผู้เดียว เรื่องที่เขาพูดในวันนี้เจ้าอย่าเพิ่งเชื่อทั้งหมด เพราะอาจจะเป็นคำหลอกลวงก็เป็นได้” ไป่ฮั่วถิงเอ่ยเตือน

“โดยเฉพาะเรื่องที่เขาบอกให้หย่ากับอ๋องชิงหนานแล้วมาแต่งงานกับเขา”

“ถิงเกอเกอได้ยินหรือ”

“ข้าตกใจมากเมื่อได้ยิน” ชายหนุ่มสารภาพว่าแอบฟัง

“จากความซับซ้อนที่ข้าเล่าเมื่อครู่ เจ้าลองคิดดูว่าพวกเจ้าจะแต่งงานกันได้อย่างไร ที่สำคัญข้าไม่รู้คำพูดขององค์ชายสี่เป็นความจริงมากเพียงใด”

“ใช่แล้ว คนที่สูญสิ้นความจำ นับตั้งแต่วินาทีแรกที่ฟื้นตื่นขึ้นมา ชีวิตก็หลุดออกจากเรื่องเดิมอย่างสิ้นเชิง ในสมองมีแต่ความว่างเปล่า ไม่หลงเหลือความทรงจำใดใด ดังนั้นไม่ว่าผู้ใดก็สามารถโกหกเราได้โดยที่เราไม่มีวันรู้เลยว่าเรื่องใดเป็นเรื่องจริงและเรื่องใดคือเรื่องเท็จ” คราวนี้ฉันพูดพรรณนาอย่างจริงจังพลางมองตาชายหนุ่มเพื่อหาความจริงในดวงตานั้น

ไป่ฮั่วถิงมองสบตาฉันอย่างจริงใจ “ข้าจะไม่มีวันหลอกลวง เจ้าเชื่อใจข้าได้”

ฉันมองเข้าไปในดวงตานั้น ก่อนจะถอนหายใจ

คืนนั้น ฉันนั่งทบทวนเรื่องที่เริ่มรับรู้มากขึ้นในช่วงหลายวันที่ผ่านมา

“ข้าแวะมาดูแลเจ้าตามสัญญา” จู่ๆยมทูตเบนก็โผล่ขึ้นมาข้างเตียงจนฉันสะดุ้งตกใจ

“ท่านจะแวะมาก็ส่งเสียงหน่อยได้ไหม มาเงียบๆแบบนี้ฉันตกใจหมด” ฉันได้ทีตวาดแว้ดใส่ยมทูตหน้าอ่อน

“โผล่มาแบบนี้ฉันนึกว่าจะมารับวิญญาณ ใจคอหายหมด” ฉันยังคงบ่นไม่หยุด

“มีแรงบ่นได้แบบนี้คงไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ถ้าเช่นนั้น ข้ากลับเลยก็แล้วกัน” ยมทูตก็งอนเป็น

“โอ๋... อย่าเพิ่งงอนสิ อุตส่าห์แวะมา” ฉันรีบง้อ

ฉันเชื่อใจเขาได้ ใช่ไหม