LOGINชาวบ้านที่เห็นซูเปียวเฉินอุ้มร่างของซูหวานหว่านมาก็เกิดความตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเดินกลับบ้าน และการที่อุ้มร่างของใครสักคนก็คงจะหนักพอสมควรแล้ว ทุกคนเลยตัดสินใจไม่ถามอะไร แต่เลือกที่จะเดินตามมาอย่างห่วงใย
พอมาถึงบ้าน ชายหนุ่มก็อุ้มน้องสาวเข้าไปนอนพักในห้อง ก่อนจะมาตอบคำถามของชาวบ้านว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนเลยรู้ว่าซูหวานหว่านนั้นพลาดตกเขาจนสลบไป นี่จึงสร้างความตกใจให้กับทุกคนไม่น้อย แต่พอได้รับรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา
“บ้านฉันยังมีเนื้ออยู่ เดี๋ยวจะเอามาให้นะ ถ้าหวานหว่านตื่นมาจะได้กินเนื้อเพิ่มกำลัง” นางอี้รีบบอกอย่างใจดี แม้ว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอมีเนื้อเหลืออยู่ จากคราวก่อนที่คนในหมู่บ้านรวมตัวกันไปล่าหมูในป่า
“ไม่เป็นไรหรอกครับ ป้าอี้เก็บไว้กินเถอะ เดี๋ยวผมจะไปหาปลาที่ลำธารมาทำน้ำแกงให้น้องได้กินสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้วครับ”
ซูเปียวเฉินตอบกลับอย่างเกรงใจ รู้ดีว่าบ้านอี้นั้นมีฐานะไม่ต่างจากบ้านตัวเอง เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย และตัดสินใจว่าจะไปที่ลำธารเพื่อหาปลามาสักตัว เพื่อเอาไว้ต้มน้ำแกงให้น้องสาวกินฟื้นฟูร่างกาย
“จะเอาอย่างนั้นเหรอ ก็ได้ ๆ” นางอี้พยักหน้ารับรู้เล็กน้อย แต่ก็อดเป็นห่วงสองพี่น้องนี้ไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรเธอและพ่อแม่ของทั้งสองคน ก็เป็นสหายกันมาตั้งแต่เด็ก
“ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ เธอรีบไปหาปลาเถอะ ส่วนที่นี่ฉันจะเฝ้าไว้ให้เอง เผื่อว่าหวานหว่านตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบใคร เธอจะตกใจเอาน่ะ” นางอี้ตัดสินใจพูดออกไปอีกครั้ง
“ขอบคุณมากครับป้าอี้ ถ้าอย่างนั้นผมจะรีบไปรีบกลับ ฝากดูแลน้องด้วยนะครับ”ซูเปียวเฉินตอบรับอย่างยินดี ตอนนี้เขาไม่อยากที่จะเกรงใจอีกแล้ว เพราะต้องการไปหาปลามาทำน้ำแกงให้น้องและไม่อยากให้น้องอยู่คนเดียว
“ได้สิ รีบไปเถอะ” นางอี้ตอบรับทันที
“ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นจึงรีบเดินออกจากบ้านเพื่อไปที่ลำธารทันที
ส่วนทางด้านลิลลี่ที่อยู่ในร่างซูหวานหว่าน ตอนนี้เธอลืมตาขึ้นมาแล้ว และพบว่าตัวเองไม่ได้บ้าเหมือนเดิม อีกทั้งร่างกายก็ดูเหมือนจะหายเป็นปกติแล้ว
“สรุปแล้วตอนนี้ฉันคือซูหวานหว่านที่ไม่ได้บ้า แต่เพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย ฉันคงต้องแสร้งบ้าเหมือนเดิมสินะ เดี๋ยวต้องสำรวจสักหน่อยว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพูดออกมากับตัวเองตามสัญชาตญาณของนักฆ่า
จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากเตียง และมองไปรอบ ๆ บ้าน ทำให้รู้ว่าครอบครัวนี้ยากจนไม่น้อย
“ดูทว่านอกจากร่างนี้จะบ้าแล้ว ฐานะทางบ้านยังยากจนอีกด้วย นี่มันแย่ซ้ำสองเลยสินะ แต่ถึงอย่างไรฉันก็ต้องปรับตัวให้ได้ แต่ถ้าฉันมีมิติเหมือนนิยายที่นาราเคยเล่าให้ฟังก็ดีสิ”
หญิงสาวเดินสำรวจไปก็บ่นกับตัวเองไป แม้จะไม่คาดหวังว่าจะได้อยู่อย่างสะดวกสบายมาก แต่ก็ยังหวังว่าจะมีของวิเศษเหมือนในนิยายบ้าง เพราะยุคนี้ยากที่จะดำรงชีวิต ด้วยฐานะของบ้านหลังนี้ อย่างน้อยก็มีอาหารให้สักหน่อยก็คงดี
ซึ่งในขณะนั้นเอง เธอก็เห็นกำไลข้อมือหยก ที่เธอมักจะสวมติดมืออยู่เสมอชาติที่แล้วปรากฏขึ้น
‘หรือว่านี่จะเป็นมิติของเรา’ หญิงสาวคิดในใจอย่างตื่นเต้น
เพราะความอยากรู้ ซูหวานหว่านจึงได้ตัดสินใจใช้มือลูบกำไลหยกดู เผื่อว่าจะพาเธอเข้าไปในมิติได้เหมือนในนิยาย
“ฉันมีมิติจริง ๆ ด้วย”
หญิงสาวพูดออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อพบว่าเธอสามารถเข้ามาในมิติได้ และที่นี่ก็คือบ้านและเซฟเฮ้าส์ของเธอในชาติที่แล้วนั่นเอง
เวลาผ่านสามเดือนตอนนี้ซูหวานหว่านแต่งงานเข้าตระกูลหมิงมาได้สามเดือนแล้ว และตอนนี้ซูเปียวเฉินก็มีกิจการของตัวเองแล้ว โดยใช้เส้นสายของน้องเขยอย่างหมิงมู่หยางเพื่อขอใบอนุญาต ส่วนตัวของหญิงสาวก็ได้เข้าไปช่วยสามีดูกิจการและบัญชีของตระกูลหมิง ตอนแรกชายหนุ่มก็ปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยหรือต้องทำงานหนัก เพราะทุกคืนที่เธอและซูเปียวเฉินออกไปแจกจ่ายเสบียงให้คนยากไร้ตามหมู่บ้าน เขาก็มองว่าเธอลำบากมากพอแล้วแต่กลับถูกภรรยารักร้องขออยากจะทำงาน เพราะเธอไม่อยากเป็นคนไร้ประโยชน์และไม่อยากให้คนมองว่าเธอเป็นนกน้อยในกรงทอง พอเธอยกข้ออ้างนี้ขึ้นมา ทำให้เขาไม่ปฏิเสธอีก เพราะไม่อยากให้คนมองภรรยาในทางไม่ดีแต่ทว่าวันนี้หญิงสาวกลับบอกเขาว่าเบื่อที่จะทำงานและอยากจะนอนอย่างเดียว จึงสร้างความแปลกใจให้กับสามีและพี่ชายของเธออย่างมาก“หวานหว่านไปหาหมอหน่อยไหม” ซูเปียวเฉินไม่เคยเห็นน้องสาวเป็นอย่างนี้มาก่อน เลยบอกอย่างเป็นห่วง“นั่นสิ เดี๋ยวพี่พาไปเอง” หมิงมู่หยางพูดอย่างเห็นด้วยกับพี่ภรรยา เพราะเขาก็ไม่เคยเห็นภรรยาเป็นอย่างนี้มาก่อน เลยเป็นห่วงเธอมาก ไม่ต่างจากซูเปียวเฉิน“ฉันแค่อยากนอนและไม่อยากทำอะไรเท่า
บทส่งท้าย เส้นทางใหม่กับคนที่รัก (จบ)หมิงมู่หยางจับมือเจ้าสาวแน่น เขาไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจ เขาทำเพียงตบหลังมือเธอเบา ๆ และกระชับมือให้แน่นกว่าเดิม เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้และจะอยู่กับเธอตลอดไปซูหวานหว่านเข้าใจสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะบอก เธอจึงได้เอามืออีกข้างมาวางทับมือของเขาไว้“รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์ดีเอา” ซูเปียวเฉินพูดขึ้นมาเบา ๆ เขาไม่ได้จะไล่ แต่กลัวขบวนเจ้าบ่าวจะเสียเวลามากกว่าดังนั้นชายหนุ่มจึงจูงมือเจ้าสาวเดินมาที่รถ โดยที่ยังไม่เปิดผ้าปิดหน้าออก เพราะเขาจะเปิดตอนพาเธอส่งเข้าห้องหอแล้วเมื่อขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนตัวออกไป ซูเปียวเฉินและคนบ้านกุลพร้อมกับคนบ้านจาง ก็ได้เดินทางตามไปที่ตระกูลหมิงในฐานะญาติของเจ้าสาว ส่วนแขกในงานที่นี่ ก็ให้คนในหมู่บ้านที่ไว้ใจ ช่วยดูแลต่อ ส่วนชาวบ้านคนไหนจะตามไปที่ตระกูลหมิงด้วย ก็ไม่มีใครห้ามเหมือนกันและเมื่อขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหมิง ทั้งสองก็รีบเข้ามาที่ห้องโถง ที่ตอนนี้ซินแสได้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ภายในนั้นมีผู้เฒ่าหลายคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหมิงมู่หยาง ได้มาเป็นผู้ใหญ่ให้กับฝ่ายเจ
ภายในห้องเจ้าสาวซูหวานหว่านมือเย็นเฉียบประกอบกับสั่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินพี่สะใภ้ทั้งสองคนมาบอกว่าขบวนเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว“ขบวนเจ้าบ่าวมาอย่างยิ่งใหญ่มาก ของหมั้นไม่มีสิ่งไหนที่ขาดเลยสักอย่างเดียว สิ่งที่พี่สะใจมาก นั่นก็คือคนบ้านใหญ่ซูได้แต่แอบมองตาปริบ ๆ เพราะไม่ได้คำเชิญให้มาร่วมงาน” หยวนฟางภรรยาของจางเทียนเฉิงพูดอย่างตื่นเต้น และเธอรู้สึกสะใจที่คนบ้านใหญ่ได้แต่มองอย่างอิจฉา เมื่อเห็นว่าซูหวานหว่านหายบ้าแล้ว แถมยังได้แต่งงานกับคนที่มีอิทธิพลติดอันดับในเมืองนี้อีก หากบ้านนั้นไม่อิจฉาคงผิดปกติ“นั่นสิ เมื่อครู่นี้ฉันเห็นย่าซูมองตาละห้อยเลยล่ะ สงสัยเสียดายสินสอด นี่ขนาดยังไม่รู้นะว่า นายท่านหมิงมอบทรัพย์สินทุกอย่างที่มีให้กับหวานหว่านทั้งหมด หากพวกนั้นรู้เรื่องนี้ ด้วยคงอกแตกตาย ไม่ต่างจากซูเยว่ซินที่มองเข้ามาอย่างเสียดาย สงสัยคงอยากได้นายท่านหมิงเป็นสามีของตัวเอง” สะใภ้บ้านกุ้ยเองก็พูดมาบ้าง เธอสาแก่ใจไม่ต่างจากสะใภ้บ้านจาง ยิ่งนึกถึงเรื่องในอดีต ก็ยิ่งอยากจะสมน้ำหน้าคนบ้านใหญ่เหลือเกินซูหวานหว่านได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดออกมาว่า ‘ฉันไม่สนใจหรอกว่าบ้านใหญ่จะมีท่าทีอย่างไร แต่ถ้าเมื
งานแต่งที่เฝ้ารอหลังจากวันเปิดโรงทาน นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันที่ทุกคนรอคอย นั่นก็คือวันแต่งงานของซูหวานหว่านและหมิงมู่หยางวันนี้ท้องฟ้าโปร่งใส ภายในบ้านรองซูมีแต่เสียงพูดคุยอย่างคึกคักตั้งแต่ยังไม่ทันสว่างดี นั่นก็เพราะมีชาวบ้านหลายคนต่างก็มาช่วยกันจัดงาน และทำอาหารเลี้ยงแขกในบ้านเจ้าสาว เพราะถ้ามีเพียงคนบ้านกุ้ยและบ้านจาง คาดว่าน่าจะไม่ทำไม่ทันเวลา เนื่องจากซูเปียวเฉินแทบจะชวนคนทั้งหมู่บ้าน รวมถึงคนนอกหมู่บ้านที่รู้จัก ให้มากินเลี้ยงและส่งตัวเจ้าสาวด้วยกัน อีกทั้งวันนี้สองพี่น้องบ้านรองซู ยังจะย้ายเข้าไปอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหมิงด้วยกันบ้านรองซูเวลานี้ตกแต่งด้วยผ้าสีแดงทั่วทั้งบ้าน บางจุดก็มีกระดาษสีแดงติดตามบานประตู หน้าต่าง เสา และคานก็ถูกผูกด้วยผ้าสีแดงตามธรรมเนียมคนบ้านกุ้ยและบ้านจางเริ่มลงมือทำอาหาร ทำให้บรรยากาศตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและกลิ่นขนม ที่ต้องใช้เลี้ยงแขกภายในงานส่วนเจ้าสาวอย่างซูหวานหว่าน ตอนนี้เธออยู่ในชุดสีแดงเข้มแยกชิ้น เสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมแน่นเข้ากับกระโปรงยาวพลิ้ว เธอนั่งอยู่หน้ากระจกภายในห้อง ผมดำยาวสลวยถูกปล่อยให้สยายลงตามแผ่นห
“ได้ครับ นายหญิง” หมิงมู่หยางก็แกล้งตอบรับด้วยท่าทางจริงจัง และเรียกหญิงสาวอย่างให้เกียรติ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอบยิ้มที่ยากจะมีคนเคยเห็นนี่จึงทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น และเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย หลังจากที่เจอเรื่องร้าย ๆ กันมาหนัก พอสมควรข่าวเรื่องที่นายท่านหมิงจะแต่งงานดังไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก มีทั้งคนที่แสดงความดีใจ และมีทั้งคนอยากจะรู้ว่าใครกันคือเจ้าสาวของนายท่านคนนี้วันนี้หมิงมู่หยางและสองพี่น้องบ้านรองซู ตัดสินใจเปิดโรงทานเลี้ยงอาหารและแจกจ่ายเสื้อผ้า รวมถึงผ้าห่มและเสื้อกันหนาวให้กับคนยากไร้ เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว โดยหมิงมู่หยางพาว่าที่เจ้าสาวอย่างซูหวานหว่าน มายืนคู่กันเพื่อแจกของด้วยกันอย่างเปิดเผย“นั่นใช่คนรักของนายท่านหมิงหรือเปล่า เธอดูสวยน่ารักไม่น้อยเลยนะ แต่ยืนเทียบกันแล้วดูจะยังอายุน้อยอยู่”“นั่นสิ ฉันคิดว่าทั้งสองน่าจะอายุห่างกันพอสมควร แบบนี้นายท่านหมิงก็โชคดี ที่ได้แต่งงานกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์กว่าหลายปี”เสียงซุบซิบและพูดคุยของชาวบ้านที่มาต่อแถวเพื่อรับอาหาร และข้าวของที่นำมาแจกจ่ายให้กับทุกคน ดังขึ้นมา และเสียงเหล่านี้ก็
ยินดียกให้ทุกอย่างหลังจากนั้นไม่กี่วัน หมิงมู่หยางสืบได้ว่าที่เถ้าแก่ฉีมาสนใจเรื่องของสองพี่น้องเพราะได้รับคำสั่งมา แต่อีกฝ่ายยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ชายหนุ่มก็ส่งคนเล่นงานเสียก่อน นั่นคือการแจ้งเจ้าหน้าที่หน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการยักยอกเสบียงของรัฐ และส่งหลักฐานให้รู้ว่าโรงสีข้าวของเถ้าแก่ฉีมีความผิดปกติและเพียงไม่กี่วันต่อมา โรงสีข้าวของตระกูลฉีก็ถูกตรวจสอบและสั่งปิด แล้วยังมีคนเห็นด้วยว่ามีเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่ง มุ่งตรงไปที่คฤหาสน์ตระกูลไป๋และตระกูลเจียง ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็คิดในใจว่าเรื่องวุ่นวายพวกนี้คงจบสักทีส่วนซูหวานหว่านเองไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก เธอขอแค่จัดการคนพวกนั้นได้ก็พอแล้ว“หวานหว่าน คนพวกนั้นถูกจับไปหมดแล้วนะ ต่อไปนี้เมืองของเราคงสงบและเจริญขึ้นเสียที” หมิงมู่หยางเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็เดินทางมาหาคนรักและพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เขาก็เชื่อว่าเธอน่าจะรู้แล้วเหมือนกัน“ฉันพอจะได้ข่าวแล้วเหมือนกันค่ะ เพราะชาวบ้านพูดถึงเรื่องนี้กันพอสมควร เมื่อก่อนอาจจะวุ่นวายมากไปหน่อย แต่ถึงอย่างไรเรื่องราวก็จบลงแล้ว นี่คงเป็นบทเรียนให้กับคนมีอิทธิพลที่คิดจะยั
ชาวบ้านที่อยู่ตรงนี้ได้แต่หัวเราะร่วนอย่างชอบใจ และรู้สึกอับอายแทนคนบ้านใหญ่เสียเหลือเกิน ที่ไม่ว่าจะข่มขู่และดุด่าหลานชายอย่างไร ทว่าซูเปียวเฉินกลับไม่สนใจที่จะทำตาม แถมปิดประตูใส่หน้าอีกพอถูกหลานทั้งสองกระทำแบบนี้ใส่ต่อหน้าชาวบ้าน ซูเจียงก็รีบหมุนตัวเดินออกมาด้วยความอับอายทันที ท่ามกลางเสียงหัวเ
ลุงใหญ่เห็นแก่ตัวซูเปียวเฉินก็ไม่คิดห้ามน้องสาวเลยแม้แต่น้อย เพราะตัวเขาเองก็ใช้ไม้ฟาดซูเล่อเจียงแทบนับครั้งไม่ได้เหมือนกัน“หยุดเดี๋ยวนี้นะ พวกแกบ้าไปแล้วหรือยังไง ใครเป็นโจรกันแล้วจะมาตีฉันทำไม โอ๊ย โอ๊ย พวกฉันเจ็บนะ”ซือเหนียงร้องห้ามไปก็พยายามปัดป้องและพยายามถอยหลังหนีไปด้วย แต่กลับถูกกลุ่มชาว
จะไปเอาไก่ แต่กลับถูกตีไม่ยั้งกลับมาทางด้านซูเล่อเจียง ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านใหญ่ซูมาด้วยท่าทีไม่พอใจ แต่พอเห็นแม่นั่งอยู่ จึงได้รีบเดินเข้าไปหาและเล่าให้ฟังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ “อะไรนะ แกบอกว่าเปียวเฉินมันมีไก่ป่าสองตัวเลยเหรอ แล้วทำไมแกไม่แย่งของมันมาล่ะไอ้ลูกโง่”พอรู้ว่าบ้านรองม
จากนั้นเธอจึงชี้นิ้วไปที่บนโต๊ะตรงหน้า พริบตาเดียวก็มีเนื้อหมูและผลไม้วางอยู่ นี่จึงสร้างความตื่นตกใจให้กับซูเปียวเฉินจนแทบสิ้นสติ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะตื่นตกใจมากแค่ไหน แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติกลับมาด้วยความรวดเร็วเหมือนกัน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดน้องสาวไว้ พร้อมกับพูดเสียงสั่นออกมา“หวานหว่าน นี่มัน







