Partager

ฉันอยู่ในร่างคนบ้าเหรอเนี่ย 1.2

Auteur: sanvittayam
last update Date de publication: 2026-01-04 12:24:55

ชาวบ้านที่เห็นซูเปียวเฉินอุ้มร่างของซูหวานหว่านมาก็เกิดความตกใจไม่น้อย แต่ก็ไม่กล้าที่จะถาม เพราะเห็นว่าชายหนุ่มกำลังเร่งฝีเท้าเพื่อเดินกลับบ้าน และการที่อุ้มร่างของใครสักคนก็คงจะหนักพอสมควรแล้ว ทุกคนเลยตัดสินใจไม่ถามอะไร แต่เลือกที่จะเดินตามมาอย่างห่วงใย

พอมาถึงบ้าน ชายหนุ่มก็อุ้มน้องสาวเข้าไปนอนพักในห้อง ก่อนจะมาตอบคำถามของชาวบ้านว่าเกิดอะไรขึ้น ทุกคนเลยรู้ว่าซูหวานหว่านนั้นพลาดตกเขาจนสลบไป นี่จึงสร้างความตกใจให้กับทุกคนไม่น้อย แต่พอได้รับรู้ว่าเธอไม่เป็นอะไรมาก ก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา

“บ้านฉันยังมีเนื้ออยู่ เดี๋ยวจะเอามาให้นะ ถ้าหวานหว่านตื่นมาจะได้กินเนื้อเพิ่มกำลัง” นางอี้รีบบอกอย่างใจดี แม้ว่าฐานะทางบ้านของเธอไม่ได้ร่ำรวย แต่ก็พอมีเนื้อเหลืออยู่ จากคราวก่อนที่คนในหมู่บ้านรวมตัวกันไปล่าหมูในป่า

“ไม่เป็นไรหรอกครับ ป้าอี้เก็บไว้กินเถอะ เดี๋ยวผมจะไปหาปลาที่ลำธารมาทำน้ำแกงให้น้องได้กินสักหน่อย แค่นี้ก็พอแล้วครับ”

 ซูเปียวเฉินตอบกลับอย่างเกรงใจ รู้ดีว่าบ้านอี้นั้นมีฐานะไม่ต่างจากบ้านตัวเอง เขาจึงไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่าย และตัดสินใจว่าจะไปที่ลำธารเพื่อหาปลามาสักตัว เพื่อเอาไว้ต้มน้ำแกงให้น้องสาวกินฟื้นฟูร่างกาย

“จะเอาอย่างนั้นเหรอ ก็ได้ ๆ” นางอี้พยักหน้ารับรู้เล็กน้อย แต่ก็อดเป็นห่วงสองพี่น้องนี้ไม่ได้ เพราะถึงอย่างไรเธอและพ่อแม่ของทั้งสองคน ก็เป็นสหายกันมาตั้งแต่เด็ก

“ถ้าอย่างนั้นเอาอย่างนี้ เธอรีบไปหาปลาเถอะ ส่วนที่นี่ฉันจะเฝ้าไว้ให้เอง เผื่อว่าหวานหว่านตื่นขึ้นมาแล้วไม่พบใคร เธอจะตกใจเอาน่ะ” นางอี้ตัดสินใจพูดออกไปอีกครั้ง

“ขอบคุณมากครับป้าอี้ ถ้าอย่างนั้นผมจะรีบไปรีบกลับ ฝากดูแลน้องด้วยนะครับ”ซูเปียวเฉินตอบรับอย่างยินดี ตอนนี้เขาไม่อยากที่จะเกรงใจอีกแล้ว เพราะต้องการไปหาปลามาทำน้ำแกงให้น้องและไม่อยากให้น้องอยู่คนเดียว

“ได้สิ รีบไปเถอะ” นางอี้ตอบรับทันที

 “ขอบคุณครับ” ชายหนุ่มขอบคุณอีกครั้ง จากนั้นจึงรีบเดินออกจากบ้านเพื่อไปที่ลำธารทันที

ส่วนทางด้านลิลลี่ที่อยู่ในร่างซูหวานหว่าน ตอนนี้เธอลืมตาขึ้นมาแล้ว และพบว่าตัวเองไม่ได้บ้าเหมือนเดิม อีกทั้งร่างกายก็ดูเหมือนจะหายเป็นปกติแล้ว

“สรุปแล้วตอนนี้ฉันคือซูหวานหว่านที่ไม่ได้บ้า แต่เพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย ฉันคงต้องแสร้งบ้าเหมือนเดิมสินะ เดี๋ยวต้องสำรวจสักหน่อยว่าที่นี่เป็นยังไงบ้าง” หญิงสาวพูดออกมากับตัวเองตามสัญชาตญาณของนักฆ่า

จากนั้นเธอก็ลุกขึ้นจากเตียง และมองไปรอบ ๆ บ้าน ทำให้รู้ว่าครอบครัวนี้ยากจนไม่น้อย

“ดูทว่านอกจากร่างนี้จะบ้าแล้ว ฐานะทางบ้านยังยากจนอีกด้วย นี่มันแย่ซ้ำสองเลยสินะ แต่ถึงอย่างไรฉันก็ต้องปรับตัวให้ได้  แต่ถ้าฉันมีมิติเหมือนนิยายที่นาราเคยเล่าให้ฟังก็ดีสิ”

หญิงสาวเดินสำรวจไปก็บ่นกับตัวเองไป แม้จะไม่คาดหวังว่าจะได้อยู่อย่างสะดวกสบายมาก แต่ก็ยังหวังว่าจะมีของวิเศษเหมือนในนิยายบ้าง เพราะยุคนี้ยากที่จะดำรงชีวิต ด้วยฐานะของบ้านหลังนี้ อย่างน้อยก็มีอาหารให้สักหน่อยก็คงดี

ซึ่งในขณะนั้นเอง เธอก็เห็นกำไลข้อมือหยก ที่เธอมักจะสวมติดมืออยู่เสมอชาติที่แล้วปรากฏขึ้น

‘หรือว่านี่จะเป็นมิติของเรา’ หญิงสาวคิดในใจอย่างตื่นเต้น

เพราะความอยากรู้ ซูหวานหว่านจึงได้ตัดสินใจใช้มือลูบกำไลหยกดู เผื่อว่าจะพาเธอเข้าไปในมิติได้เหมือนในนิยาย

“ฉันมีมิติจริง ๆ ด้วย”

หญิงสาวพูดออกมาอย่างตื่นเต้น เมื่อพบว่าเธอสามารถเข้ามาในมิติได้ และที่นี่ก็คือบ้านและเซฟเฮ้าส์ของเธอในชาติที่แล้วนั่นเอง

Continuez à lire ce livre gratuitement
Scanner le code pour télécharger l'application

Dernier chapitre

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   บทส่งท้าย เส้นทางใหม่กับคนที่รัก (จบ) 1.2

    เวลาผ่านสามเดือนตอนนี้ซูหวานหว่านแต่งงานเข้าตระกูลหมิงมาได้สามเดือนแล้ว และตอนนี้ซูเปียวเฉินก็มีกิจการของตัวเองแล้ว โดยใช้เส้นสายของน้องเขยอย่างหมิงมู่หยางเพื่อขอใบอนุญาต ส่วนตัวของหญิงสาวก็ได้เข้าไปช่วยสามีดูกิจการและบัญชีของตระกูลหมิง ตอนแรกชายหนุ่มก็ปฏิเสธ เพราะไม่อยากให้ภรรยาเหนื่อยหรือต้องทำงานหนัก เพราะทุกคืนที่เธอและซูเปียวเฉินออกไปแจกจ่ายเสบียงให้คนยากไร้ตามหมู่บ้าน เขาก็มองว่าเธอลำบากมากพอแล้วแต่กลับถูกภรรยารักร้องขออยากจะทำงาน เพราะเธอไม่อยากเป็นคนไร้ประโยชน์และไม่อยากให้คนมองว่าเธอเป็นนกน้อยในกรงทอง พอเธอยกข้ออ้างนี้ขึ้นมา ทำให้เขาไม่ปฏิเสธอีก เพราะไม่อยากให้คนมองภรรยาในทางไม่ดีแต่ทว่าวันนี้หญิงสาวกลับบอกเขาว่าเบื่อที่จะทำงานและอยากจะนอนอย่างเดียว จึงสร้างความแปลกใจให้กับสามีและพี่ชายของเธออย่างมาก“หวานหว่านไปหาหมอหน่อยไหม” ซูเปียวเฉินไม่เคยเห็นน้องสาวเป็นอย่างนี้มาก่อน เลยบอกอย่างเป็นห่วง“นั่นสิ เดี๋ยวพี่พาไปเอง” หมิงมู่หยางพูดอย่างเห็นด้วยกับพี่ภรรยา เพราะเขาก็ไม่เคยเห็นภรรยาเป็นอย่างนี้มาก่อน เลยเป็นห่วงเธอมาก ไม่ต่างจากซูเปียวเฉิน“ฉันแค่อยากนอนและไม่อยากทำอะไรเท่า

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   บทส่งท้าย เส้นทางใหม่กับคนที่รัก (จบ) 1.1

    บทส่งท้าย เส้นทางใหม่กับคนที่รัก (จบ)หมิงมู่หยางจับมือเจ้าสาวแน่น เขาไม่มีคำพูดใดเอ่ยออกมาเพราะกำลังตื่นเต้นดีใจ เขาทำเพียงตบหลังมือเธอเบา ๆ และกระชับมือให้แน่นกว่าเดิม เพื่อบอกให้เธอรู้ว่าเขาอยู่ตรงนี้และจะอยู่กับเธอตลอดไปซูหวานหว่านเข้าใจสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังจะบอก เธอจึงได้เอามืออีกข้างมาวางทับมือของเขาไว้“รีบไปเถอะครับ เดี๋ยวจะเสียฤกษ์ดีเอา” ซูเปียวเฉินพูดขึ้นมาเบา ๆ เขาไม่ได้จะไล่ แต่กลัวขบวนเจ้าบ่าวจะเสียเวลามากกว่าดังนั้นชายหนุ่มจึงจูงมือเจ้าสาวเดินมาที่รถ โดยที่ยังไม่เปิดผ้าปิดหน้าออก เพราะเขาจะเปิดตอนพาเธอส่งเข้าห้องหอแล้วเมื่อขบวนเจ้าบ่าวเคลื่อนตัวออกไป ซูเปียวเฉินและคนบ้านกุลพร้อมกับคนบ้านจาง ก็ได้เดินทางตามไปที่ตระกูลหมิงในฐานะญาติของเจ้าสาว ส่วนแขกในงานที่นี่ ก็ให้คนในหมู่บ้านที่ไว้ใจ ช่วยดูแลต่อ ส่วนชาวบ้านคนไหนจะตามไปที่ตระกูลหมิงด้วย ก็ไม่มีใครห้ามเหมือนกันและเมื่อขบวนเจ้าบ่าวเจ้าสาวมาถึงคฤหาสน์ตระกูลหมิง ทั้งสองก็รีบเข้ามาที่ห้องโถง ที่ตอนนี้ซินแสได้เตรียมทุกอย่างไว้พร้อมแล้ว ภายในนั้นมีผู้เฒ่าหลายคนที่มีความสัมพันธ์อันดีกับหมิงมู่หยาง ได้มาเป็นผู้ใหญ่ให้กับฝ่ายเจ

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   งานแต่งที่เฝ้ารอ 1.2

    ภายในห้องเจ้าสาวซูหวานหว่านมือเย็นเฉียบประกอบกับสั่นเล็กน้อย เมื่อได้ยินพี่สะใภ้ทั้งสองคนมาบอกว่าขบวนเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว“ขบวนเจ้าบ่าวมาอย่างยิ่งใหญ่มาก ของหมั้นไม่มีสิ่งไหนที่ขาดเลยสักอย่างเดียว สิ่งที่พี่สะใจมาก นั่นก็คือคนบ้านใหญ่ซูได้แต่แอบมองตาปริบ ๆ เพราะไม่ได้คำเชิญให้มาร่วมงาน” หยวนฟางภรรยาของจางเทียนเฉิงพูดอย่างตื่นเต้น และเธอรู้สึกสะใจที่คนบ้านใหญ่ได้แต่มองอย่างอิจฉา เมื่อเห็นว่าซูหวานหว่านหายบ้าแล้ว แถมยังได้แต่งงานกับคนที่มีอิทธิพลติดอันดับในเมืองนี้อีก หากบ้านนั้นไม่อิจฉาคงผิดปกติ“นั่นสิ เมื่อครู่นี้ฉันเห็นย่าซูมองตาละห้อยเลยล่ะ สงสัยเสียดายสินสอด นี่ขนาดยังไม่รู้นะว่า นายท่านหมิงมอบทรัพย์สินทุกอย่างที่มีให้กับหวานหว่านทั้งหมด หากพวกนั้นรู้เรื่องนี้ ด้วยคงอกแตกตาย ไม่ต่างจากซูเยว่ซินที่มองเข้ามาอย่างเสียดาย สงสัยคงอยากได้นายท่านหมิงเป็นสามีของตัวเอง” สะใภ้บ้านกุ้ยเองก็พูดมาบ้าง เธอสาแก่ใจไม่ต่างจากสะใภ้บ้านจาง ยิ่งนึกถึงเรื่องในอดีต ก็ยิ่งอยากจะสมน้ำหน้าคนบ้านใหญ่เหลือเกินซูหวานหว่านได้ยินก็ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดออกมาว่า ‘ฉันไม่สนใจหรอกว่าบ้านใหญ่จะมีท่าทีอย่างไร แต่ถ้าเมื

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   งานแต่งที่เฝ้ารอ 1.1

    งานแต่งที่เฝ้ารอหลังจากวันเปิดโรงทาน นี่ก็ผ่านมาเกือบเดือนแล้ว และวันนี้ก็เป็นวันที่ทุกคนรอคอย นั่นก็คือวันแต่งงานของซูหวานหว่านและหมิงมู่หยางวันนี้ท้องฟ้าโปร่งใส ภายในบ้านรองซูมีแต่เสียงพูดคุยอย่างคึกคักตั้งแต่ยังไม่ทันสว่างดี นั่นก็เพราะมีชาวบ้านหลายคนต่างก็มาช่วยกันจัดงาน และทำอาหารเลี้ยงแขกในบ้านเจ้าสาว เพราะถ้ามีเพียงคนบ้านกุ้ยและบ้านจาง คาดว่าน่าจะไม่ทำไม่ทันเวลา เนื่องจากซูเปียวเฉินแทบจะชวนคนทั้งหมู่บ้าน รวมถึงคนนอกหมู่บ้านที่รู้จัก ให้มากินเลี้ยงและส่งตัวเจ้าสาวด้วยกัน อีกทั้งวันนี้สองพี่น้องบ้านรองซู ยังจะย้ายเข้าไปอยู่ที่คฤหาสน์ตระกูลหมิงด้วยกันบ้านรองซูเวลานี้ตกแต่งด้วยผ้าสีแดงทั่วทั้งบ้าน บางจุดก็มีกระดาษสีแดงติดตามบานประตู หน้าต่าง เสา และคานก็ถูกผูกด้วยผ้าสีแดงตามธรรมเนียมคนบ้านกุ้ยและบ้านจางเริ่มลงมือทำอาหาร ทำให้บรรยากาศตอนนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นอาหารและกลิ่นขนม ที่ต้องใช้เลี้ยงแขกภายในงานส่วนเจ้าสาวอย่างซูหวานหว่าน ตอนนี้เธออยู่ในชุดสีแดงเข้มแยกชิ้น เสื้อเชิ้ตแขนยาวติดกระดุมแน่นเข้ากับกระโปรงยาวพลิ้ว เธอนั่งอยู่หน้ากระจกภายในห้อง ผมดำยาวสลวยถูกปล่อยให้สยายลงตามแผ่นห

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   ยินดียกให้ทุกอย่าง 1.2

    “ได้ครับ นายหญิง” หมิงมู่หยางก็แกล้งตอบรับด้วยท่าทางจริงจัง และเรียกหญิงสาวอย่างให้เกียรติ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอบยิ้มที่ยากจะมีคนเคยเห็นนี่จึงทำให้บรรยากาศภายในห้องเต็มไปด้วยความอบอุ่น และเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย หลังจากที่เจอเรื่องร้าย ๆ กันมาหนัก พอสมควรข่าวเรื่องที่นายท่านหมิงจะแต่งงานดังไปเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่งเสียอีก มีทั้งคนที่แสดงความดีใจ และมีทั้งคนอยากจะรู้ว่าใครกันคือเจ้าสาวของนายท่านคนนี้วันนี้หมิงมู่หยางและสองพี่น้องบ้านรองซู ตัดสินใจเปิดโรงทานเลี้ยงอาหารและแจกจ่ายเสื้อผ้า รวมถึงผ้าห่มและเสื้อกันหนาวให้กับคนยากไร้ เพราะอีกไม่นานก็จะเข้าหน้าหนาวแล้ว โดยหมิงมู่หยางพาว่าที่เจ้าสาวอย่างซูหวานหว่าน มายืนคู่กันเพื่อแจกของด้วยกันอย่างเปิดเผย“นั่นใช่คนรักของนายท่านหมิงหรือเปล่า เธอดูสวยน่ารักไม่น้อยเลยนะ แต่ยืนเทียบกันแล้วดูจะยังอายุน้อยอยู่”“นั่นสิ ฉันคิดว่าทั้งสองน่าจะอายุห่างกันพอสมควร แบบนี้นายท่านหมิงก็โชคดี ที่ได้แต่งงานกับหญิงสาวที่อ่อนเยาว์กว่าหลายปี”เสียงซุบซิบและพูดคุยของชาวบ้านที่มาต่อแถวเพื่อรับอาหาร และข้าวของที่นำมาแจกจ่ายให้กับทุกคน ดังขึ้นมา และเสียงเหล่านี้ก็

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   ยินดียกให้ทุกอย่าง 1.1

    ยินดียกให้ทุกอย่างหลังจากนั้นไม่กี่วัน หมิงมู่หยางสืบได้ว่าที่เถ้าแก่ฉีมาสนใจเรื่องของสองพี่น้องเพราะได้รับคำสั่งมา แต่อีกฝ่ายยังไม่ได้ลงมือทำอะไร ชายหนุ่มก็ส่งคนเล่นงานเสียก่อน นั่นคือการแจ้งเจ้าหน้าที่หน่วยงานที่รับผิดชอบเกี่ยวกับการยักยอกเสบียงของรัฐ และส่งหลักฐานให้รู้ว่าโรงสีข้าวของเถ้าแก่ฉีมีความผิดปกติและเพียงไม่กี่วันต่อมา โรงสีข้าวของตระกูลฉีก็ถูกตรวจสอบและสั่งปิด แล้วยังมีคนเห็นด้วยว่ามีเจ้าหน้าที่กลุ่มหนึ่ง มุ่งตรงไปที่คฤหาสน์ตระกูลไป๋และตระกูลเจียง ชาวบ้านที่เห็นเหตุการณ์ต่างก็คิดในใจว่าเรื่องวุ่นวายพวกนี้คงจบสักทีส่วนซูหวานหว่านเองไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก เธอขอแค่จัดการคนพวกนั้นได้ก็พอแล้ว“หวานหว่าน คนพวกนั้นถูกจับไปหมดแล้วนะ ต่อไปนี้เมืองของเราคงสงบและเจริญขึ้นเสียที” หมิงมู่หยางเมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ก็เดินทางมาหาคนรักและพูดเรื่องนี้ขึ้นมา แต่เขาก็เชื่อว่าเธอน่าจะรู้แล้วเหมือนกัน“ฉันพอจะได้ข่าวแล้วเหมือนกันค่ะ เพราะชาวบ้านพูดถึงเรื่องนี้กันพอสมควร เมื่อก่อนอาจจะวุ่นวายมากไปหน่อย แต่ถึงอย่างไรเรื่องราวก็จบลงแล้ว นี่คงเป็นบทเรียนให้กับคนมีอิทธิพลที่คิดจะยั

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   จะไปเอาไก่ แต่กลับถูกตีไม่ยั้ง

    จะไปเอาไก่ แต่กลับถูกตีไม่ยั้งกลับมาทางด้านซูเล่อเจียง ชายหนุ่มเดินเข้าบ้านใหญ่ซูมาด้วยท่าทีไม่พอใจ แต่พอเห็นแม่นั่งอยู่ จึงได้รีบเดินเข้าไปหาและเล่าให้ฟังถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นี้ “อะไรนะ แกบอกว่าเปียวเฉินมันมีไก่ป่าสองตัวเลยเหรอ แล้วทำไมแกไม่แย่งของมันมาล่ะไอ้ลูกโง่”พอรู้ว่าบ้านรองม

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   บอกเรื่องมิติกับพี่ชาย 1.2

    จากนั้นเธอจึงชี้นิ้วไปที่บนโต๊ะตรงหน้า พริบตาเดียวก็มีเนื้อหมูและผลไม้วางอยู่ นี่จึงสร้างความตื่นตกใจให้กับซูเปียวเฉินจนแทบสิ้นสติ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะตื่นตกใจมากแค่ไหน แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติกลับมาด้วยความรวดเร็วเหมือนกัน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดน้องสาวไว้ พร้อมกับพูดเสียงสั่นออกมา“หวานหว่าน นี่มัน

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   บอกเรื่องมิติกับพี่ชาย 1.1

    บอกเรื่องมิติกับพี่ชายเมื่อซูเปียวเฉินกลับมาถึงบ้านก็พบน้องสาวและหลานชายบ้านเจียงนั่งรออยู่ เขาจึงยิ้มให้และทักทายอย่างกันเอง“อ้าว อาเจี้ยน นี่มานั่งเล่นกับหวานหว่านเหรอ มาก็ดีแล้ว พี่ฝากไก่กลับไปให้ป้าอี้หน่อยสิ วันนี้พี่ไปดักไก่ป่ามาได้ตั้งสองตัว” เขาบอกพร้อมกับยกไก่ป่าขึ้นให้ทั้งสองคนดูจางเจี

  • อย่าคิดว่าหญิงบ้าอย่างฉันร้ายไม่เป็น 70s   น่ารังเกียจทั้งบ้าน 1.2

    ซูเปียวเฉินปรายตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่พอใจพร้อมกับคิดในใจไปด้วย ‘ไม่เข้าใจคนพวกนี้จริง ๆ ว่ามือเท้าก็มีเหมือนกัน ทำไมไม่รู้จักไปหาอาหารเอาเองนะทำไมต้องคอยมาแย่งชิงอยู่ร่ำไป’ คิดมาถึงตรงนี้ เขาก็พูดออกไปอีกครั้ง“ฉันบอกว่าไม่ให้ ไม่ได้ยินหรือไง มือเท้าก็มีเหมือนกัน ไม่ได้พิการเสียหน่อย อยากกินก็ไปห

Plus de chapitres
Découvrez et lisez de bons romans gratuitement
Accédez gratuitement à un grand nombre de bons romans sur GoodNovel. Téléchargez les livres que vous aimez et lisez où et quand vous voulez.
Lisez des livres gratuitement sur l'APP
Scanner le code pour lire sur l'application
DMCA.com Protection Status