อาหารมื้อแรกกับพี่ชาย 1.1

อาหารมื้อแรกกับพี่ชาย

ส่วนทางด้านซูเยว่ซิน หลังจากออกมาจากบ้านรองซูแล้ว ก็วิ่งตรงกลับบ้านเพื่อจะบอกเรื่องนี้ให้กับแม่ได้ฟัง แต่พอมาถึงบ้านกลับไม่พบใคร เลยตัดสินใจเดินออกจากบ้านอีกครั้งเพื่อไปหาแม่ ระหว่างทางเธอก็พบกับซือเหนียงแม่ของตัวเอง

“แม่หายไปไหนมา ฉันตามหาตั้งนาน” ซูเยว่ซินถามแม่ด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด

“แกมีอะไรล่ะ ถึงได้ตามหาฉัน” ซือเหนียงถามด้วยสีหน้าที่รู้สึกหงุดหงิด เนื่องจากเพิ่งมีปัญหากับซูเปียวเฉินมา แต่พอเห็นสภาพลูกสาวชัด ๆ ก็ขมวดคิ้วถาม “แล้วทำไมถึงมีสภาพแบบนี้ล่ะ ไปทะเลาะกับใครมาอีกแล้วใช่ไหม”

“ฉันมีสภาพแบบนี้ก็เพราะนังบ้าหวานหว่านน่ะสิแม่ มันเอาไม้ตีฉันจนระบมไปหมดเลย นี่แม่ดูสิ”

พอแม่ถามซูเยว่ซินก็รีบฟ้องทันที อีกทั้งยังยกแขนให้ดูบาดแผลอีกต่างหาก แม้จะไม่เลือดตกยางออก แต่ก็ฟกช้ำมากพอสมควร

“มันเป็นบ้าอะไรขึ้นล่ะ มาถึงได้กล้าตีแก ก่อนหน้านี้มันกลัวแกหัวหดไม่ใช่หรือไง”

ซือเหนียงพอเห็นอาการบวมช้ำของลูกสาวก็ถามด้วยรู้สึกแปลกใจ และเจ็บแค้นทันที นางไม่คิดว่าลูกสาวจะถูกหลานสาวที่เป็นบ้าทำร้ายขนาดนี้

“ก็ใช่น่ะสิแม่ วันนี้ไม่รู้มันเกิดอะไรขึ้น มันถึงได้ถือไม้มาตีฉันอย่างบ้าคลั่ง” ซูเยว่ซินตอบแม่กลับไป โดยเลือกที่จะไม่บอกเรื่องที่เธอไปด่าซูหวานหว่านก่อน

“แล้วแกจะมาบอกฉันทำไม ทำไมไม่จัดการเองล่ะ ตีมันกลับไปเลยสิ ฉันเองก็มีเรื่องที่ต้องคิดเหมือนกัน” ซือเหนียงพูดอย่างไม่ใส่ใจเรื่องที่ลูกสาวมาฟ้อง พูดจบก็รีบเดินกลับบ้าน โดยไม่คิดจะสนใจลูกสาวอีกเลย

เมื่อเห็นแม่ไม่เข้าใจและไม่เข้าข้างเหมือนทุกครั้ง ซูเยว่ซินจึงกระทืบเท้าอย่างไม่พอใจ แต่ก็เดินตามแม่กลับบ้าน

เย็นวันเดียวกัน...

“เห้อ...แม้อยากจะเอาอาหารออกมาทำ แต่เพราะยังหาข้ออ้างเรื่องเนื้อสัตว์ไม่ได้ ดังนั้นเอาผักออกมาทำอาหารก่อนก็แล้วกัน แม้ว่าจะเป็นเพียงอาหารจานผัก แต่รสชาติก็ต้องอร่อยมากเลยล่ะ เพราะเดี๋ยวเอาเครื่องปรุงในมิติออกมาใช้ด้วย  และบ้านมีปลาอยู่ เดี๋ยวลงมือทำปลาตุ๋นซีอิ๊วอีกอย่าง แค่นี้อาหารมื้อเย็นก็เสร็จแล้ว” 

ซูหวานหว่านพูดอยู่คนเดียวอย่างมีความสุข ในตอนที่เอาผักและเครื่องปรุงในมิติออกมา จากนั้นเธอก็ลงมือทำอาหารอย่างตั้งใจ

ไม่นานซูเปียวเฉินก็กลับมาถึงบ้าน จึงได้ไปล้างตัวแล้วรีบออกมา และเมื่อเห็นอาหารที่น้องสาวทำไว้รอ เขาจึงยิ้มให้อย่างอ่อนโยน

“โอ้โห น่ากินทุกอย่างเลย แต่ความจริงหวานหว่านยังป่วยอยู่ ไม่ต้องทำอาหารไว้รอพี่หรอกนะ เดี๋ยวพี่กลับมาถึงจะทำให้น้องกินเอง” ชายหนุ่มพูดชมเชยและบอกอย่างอ่อนโยน

“ไม่ได้ ไม่ได้ พี่ชายทำงานเหนื่อยแล้ว หวานหว่านหายป่วยแล้วและไม่เหนื่อย หวานหว่านทำอาหารให้เอง” เธอรีบโบกมือรัว ๆ และยิ้มให้อย่างไร้เดียงสา

“อย่างนั้นก็ขอบใจนะ หวานหว่าน”  ชายหนุ่มยกมือลูบหัวน้องสาวอย่างเอ็นดูในตอนที่พูดออกมาไป

“ข้าวร้อน ๆ กินข้าว กินข้าว”

หญิงสาวยิ้มกว้างและรีบดึงแขนพี่ชายให้มานั่งกินข้าวด้วยกัน เพราะตอนนี้อาหารกำลังร้อน

“ได้ ๆ วันนี้พี่จะกินให้เกลี้ยงทุกอย่างเลย” ซูเปียวเฉินนั่งลงแล้วบอกกับน้องสาว ก่อนจะคีบอาหารเข้าปากแล้วทำตาโตแล้วพูดขึ้นอีกครั้ง “โอ้โห อร่อยมาก นับวันหวานหว่านของพี่ยิ่งทำอาหารอร่อยขึ้นมาก ๆ พี่มีความสุขมากที่มีหวานหว่านเป็นน้องสาว” 

ซูหวานหว่านได้ยินก็ยิ้มแป้น เธอรู้สึกมีความสุขเหมือนกันที่มีพี่ชายคนนี้ และตั้งใจไว้ว่าอีกไม่นานเธอจะบอกเรื่องมิติกับเขา แต่ก็ต้องหาวิธีบอกก่อน เพราะไม่อย่างนั้นแล้ว เขาจะจับสังเกตได้ว่าเธอไม่ได้บ้า

“อร่อย” หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อคีบอาหารเข้าปาก

อาหารมื้อเย็นนี้แม้ไม่มีอะไรมาก และไม่ได้หรูหราเหมือนที่เคยกินเมื่อชาติที่แล้ว แต่ซูหวานหว่านกลับมองว่าอาหารมื้อนี้อร่อยมาก นั่นเพราะเธอได้นั่งกินกับครอบครัวที่เป็นครอบครัวจริง ๆ