เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน ตีคนไม่ผิด 1.2

“นั่นยังไงล่ะ คิดไว้ไม่มีผิด เพราะพวกเธอนั่นแหละมาหาเรื่องหวานหว่านก่อน ถึงได้โดนเธอตีอย่างนั้น ไม่ต้องเป็นคนสติไม่ดีหรอก คนทั่วไปถ้าโดนด่าขนาดนี้ ก็คงต้องมีตบตีกันบ้าง ไม่คิดเลยว่าหลานสาวจากบ้านใหญ่ จะคอยตามกลั่นแกล้งน้องที่สติไม่ดีอย่างนี้” หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งพูดขึ้นหลังจากที่ฟังความทั้งสองฝ่ายแล้ว

พอได้ยินอย่างนี้ ชาวบ้านคนอื่น ๆ ต่างก็ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา และไม่ชอบกิริยาท่าทาง รวมถึงการกระทำของซูเยว่ซินเลย ที่คอยรังแกซูหวานหว่านที่เป็นหญิงสติไม่ดีแบบนี้

“หวานหว่านน่ะ แค่เธอสติไม่ดีก็น่าสงสารมากพอทนแล้ว นี่ยังถูกญาติผู้พี่คอยกลั่นแกล้งอีก จะรังแกกันไปถึงไหน” ชาวบ้านคนหนึ่งหันไปถามซูเยว่ซินอย่างไม่พอใจ

เมื่อถูกชาวบ้านตำหนิ ซูเยว่ซินก็เริ่มหน้าชาและอับอาย จึงคิดจะหนีกลับบ้าน แต่กลับถูกซูหวานหว่านรีบพูดดักไว้เสียก่อน

“พี่ยังไปไหนไม่ได้ ขอโทษก่อน ขอโทษหวานหว่าน” เธอพูดขึ้นเหมือนเด็กคนหนึ่งที่รอให้คนที่รังแกเธอมาขอโทษ

“นั่นสิ ในเมื่อทำผิดก็ควรจะขอโทษ ขนาดหวานหว่านที่สติไม่สมบูรณ์ยังรู้เรื่องเลย เธอซึ่งเป็นคนปกติ สมองไม่ได้รับการกระทบกระเทือน ควรจะรู้ว่าต้องทำอย่างไร”

ชาวบ้านคนหนึ่งพูดสนับสนุนออกมา และรู้สึกชมเชยซูหวานหว่าน ที่ถึงแม้จะไม่ปกติเหมือนคนอื่น แต่กลับมีความคิดที่ดี และรู้จักผิดชอบชั่วดี ไม่เหมือนใครบางคน

“ขอโทษ” เมื่อโดนกดดันมาก ๆ ซูเยว่ซินจึงเอ่ยขอโทษ แต่น้ำเสียงที่ขอโทษนั้นออกมาทางห้วน ๆ  บ่งบอกว่าไม่พอใจที่จะขอโทษ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ไปมากกว่านี้

“เด็กดี ทำผิดต้องขอโทษ พี่ชายเคยบอกหวานหว่านไว้” ซูหวานหว่านยิ้มกว้างในตอนที่พูดออกมาอย่างสดใส เธอปรบมืออย่างชอบใจ ถึงแม้ว่าน้ำเสียงที่ฝ่ายพูดออกมานั้นไม่ค่อยเต็มใจเลยก็ตาม แต่ก็สามารถหักหน้าญาติผู้พี่คนนี้ได้มากพอสมควรแล้ว 

ยิ่งซูหวานหว่านพูดและทำท่าแบบนี้ ก็ยิ่งสร้างความอับอายให้กับซูเยว่ซิน เธอจึงรีบลุกขึ้นแล้ววิ่งออกมา โดยไม่แม้แต่จะเรียกสหายให้ไปด้วยกัน

“เยว่ซิน รอพวกฉันด้วย” สหายของซูเยว่ซินพูดขึ้นแล้ววิ่งตามไปทันที

ส่วนซูหวานหว่านแม้ตอนนี้ใบหน้าจะเรียบเฉย แต่ทว่าสายตากลับมองไปยังแผ่นหลังของญาติผู้พี่และสหายของเธอจนลับสายตา โดยที่ไม่พูดอะไรออกมาอีกเลย   

“คนพวกนั้นไปหมดแล้ว เธอก็รีบปิดประตูบ้านเถอะ เดี๋ยวจะมีใครมาแกล้งเอาอีก”

พอเห็นว่าซูเยว่ซินและพรรคพวกของเธอไปหมดแล้ว ชาวบ้านคนหนึ่งก็รีบบอกซูหวานหว่านทันที

“ค่ะ ๆ  หวานหว่านจะรีบปิดประตู ไม่ให้ใครเข้ามาทำร้ายหวานหว่านอีก” หญิงสาวพยักหน้ารัว ๆ และตอบรับอย่างไร้เดียงสาเหมือนเดิม  

นั่นทำให้ชาวบ้านกลุ่มนี้ยิ้มออกมาอย่างเอ็นดูและได้แยกย้ายกันกลับไปทำหน้าที่ของตัวเอง 

ซึ่งตัวของซูหวานหว่านเองก็กลับเข้าบ้านไปเหมือนกัน