อาหารมื้อแรกกับพี่ชาย 1.2

หลังจากมื้ออาหารจบลง สองพี่น้องจึงช่วยกันเก็บชามข้าวแล้วจัดการทำความสะอาด ก่อนจะพากันมานั่งเล่นที่หน้าบ้านเพื่อให้ย่อยอาหาร โดยที่พี่ชายเล่าเรื่องต่าง ๆ ที่ไปพบเจอมาในวันนี้ให้น้องสาวฟังเหมือนปกติ

ส่วนหญิงสาวก็ฟังไปยิ้มไป โดยเธอไม่เล่าเรื่องที่ซูเยว่ซินมาหาเรื่องเธอให้เขาฟัง เพราะไม่อยากให้พี่ชายกังวลใจ ทั้งสองนั่งเล่นอยู่พักใหญ่ก็พากันกลับเข้าบ้านไปอาบน้ำและนอนพักผ่อน เพื่อเริ่มต้นวันใหม่

วันต่อมา...

ซูหวานหว่านยังคงตื่นแต่เช้าเพื่อมาทำอาหาร ซึ่งเช้านี้ยังคงมีอาหารที่ทำด้วยปลาและผัก เพราะวัตถุดิบในบ้านเหลืออยู่แค่นี้แล้ว

“หวานหว่าน เดี๋ยวก่อนไปทำงานพี่จะขึ้นเขาไปดักสัตว์สักหน่อย เผื่อว่าจะได้กระต่ายกับไก่ป่ามาบ้าง น้องจะได้กินเนื้ออย่างไรล่ะ” ชายหนุ่มเมื่อเห็นน้องสาวกำลังทำอาหารเช้า เขาจึงได้เดินเข้ามาช่วยและบอกกับเธอ

“อืม หวานหว่านขอไปด้วยนะ” หญิงสาวได้ยินอย่างนั้นก็รีบเอ่ยขอไปด้วยทันที เพราะเธออยากไปช่วยพี่ชาย

‘เรื่องการล่าสัตว์ของฉันไม่ได้ด้อยไปกว่าใครเลยนะ อย่าลืมว่าฉันคือนักฆ่า’ เธอคิดอยู่ในใจ  แต่ทว่า.....

“ไม่ได้ น้องรอพี่อยู่ที่บ้านนี่แหละ พี่จะรีบไปรีบกลับมา น้องหุงข้าวไว้รอก็พอ”

คนเป็นพี่ชายปฏิเสธทันที เขาไม่อยากให้น้องสาวต้องไปเสี่ยงอันตราย อีกอย่าง แผลตามร่างกายของเธอก็ยังไม่หายดี เขาจึงกลัวว่าน้องจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้

“ไม่ได้เหรอคะ” เธอเอียงคอถามอย่างหงอย ๆ ดูน่าสงสาร

แต่ทว่าคนเป็นพี่ชายยังไม่ยอมใจอ่อนง่าย ๆ แค่เห็นสภาพของน้องสาวเมื่อวาน ใจของเขาก็หล่นไปอยู่ที่ปลายเท้าแล้ว ถ้าหากซูหวานหว่านเป็นอะไรไปอีก เขาคงไม่มีหน้าไปพบกับพ่อแม่แน่ ๆ ดังนั้นเขาจึงปฏิเสธเสียงแข็ง

“ไม่ได้ ครั้งนี้อย่างไรพี่ก็ไม่ยอมให้น้องตามไปเด็ดขาด เดี๋ยวรอให้หวานหว่านหายป่วยเสียก่อน พี่ค่อยพาไปหาของป่านะ”

พอเห็นท่าทางของขึงขังพี่ชายแล้ว หญิงสาวจึงจำใจต้องพยักหน้ารับอย่างหงอย ๆ ในใจคิดว่า

‘แบบนี้เห็นทีต้องบอกเรื่องมิติเสียแล้ว แต่ตอนนี้คงไม่เหมาะสม รอเย็นนี้ก่อนก็แล้วกัน’ คิดได้อย่างนั้นเธอก็เงยหน้าขึ้นมายิ้มสดใสให้พี่ชายแล้วพูดขึ้น  

“ก็ได้ค่ะ หวานหว่านรอให้แผลหายก่อนก็ได้ พี่ชายสัญญาแล้วนะว่าคราวหน้าจะพาหวานหว่านไปด้วย” หญิงสาวพูดจบก็ยกมือขึ้นมาให้พี่ชายแตะ เพื่อขอคำมั่นสัญญาจากเขา

“ได้สิ พี่สัญญา ครั้งหน้าพี่จะพาหวานหว่านไปด้วย” เขาพูดอย่างจริงจังและยกมือแตะมือเธอเป็นการให้คำมั่นสัญญา

จากนั้นสองพี่น้องจึงช่วยกันทำอาหารมื้อเช้าอย่างมีความสุข ซึ่งซูหวานหว่านตั้งใจว่าเย็นนี้เธอจะบอกเรื่องมิติกับพี่ชาย เพราะจะได้เอาเนื้อสัตว์และอาหารดี ๆ ในมิติออกมาทำกินให้อร่อยไปเลย

หลังจากกินมื้อเช้าเรียบร้อยแล้ว ซูเปียวเฉินก็หยิบอุปกรณ์ดักสัตว์ออกจากบ้าน เพื่อไปวางกับดักไว้บนเขาก่อนจะไปทำงาน พอพักเที่ยงค่อยกลับมาดู ในใจนั้นหวังว่าจะมีสัตว์มาติดกับดักนี้

ส่วนซูหวานหว่าน เมื่อพี่ชายไปทำงานแล้ว วันนี้เธอไม่ได้ออกไปเล่นกับเด็กในหมู่บ้านที่ไหน แต่ได้หยิบไม้กวาดและผ้าถูพื้นขึ้นมาทำความสะอาดบ้าน รวมถึงเก็บเสื้อผ้าของพี่ชายและตนเองเอาออกมาแล้วเอาไปใส่เครื่องซักผ้าในมิติ     

หญิงสาวใช้เวลาพักใหญ่ในการทำทุกอย่างให้เรียบร้อย จากนั้นจึงพาตัวเองเข้าไปในมิติเพื่อฝึกซ้อมร่างกาย แม้ต่อไปเธอจะไม่ได้ทำงานหนัก หรือใช้กำลังมากเหมือนชาติก่อน แต่เธอคิดว่าการฝึกร่างกายไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

ซึ่งหญิงสาวเองก็ใช้เวลาอยู่ในมิตินานพอสมควร เมื่อเห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว ก็ออกมาจากมิติเพื่อรอพี่ชาย และเธอเชื่อมั่นว่าเขาคงมีอาหารติดมือมาด้วย จึงไม่ได้เอาอะไรจากมิติออกมาเตรียมไว้