เข้าเมืองด้วยกัน 1.1

เข้าเมืองด้วยกัน

ซูหวานหว่านนอนพักในห้องจนถึงเย็น เมื่อคิดว่าพี่ชายใกล้จะกลับมาแล้ว เธอเลยตั้งใจจะออกมาทำอาหาร แต่ทว่าพอออกมาแล้วก็นึกได้ว่าอาหารมื้อเที่ยงยังมีเหลืออยู่

อีกอย่าง เธอเองก็ไม่สะดวกที่จะเอาวัตถุดิบทำอาหารในมิติออกมาในตอนนี้ เนื่องจากมีลูกสะใภ้และหลานจากบ้านจางนั่งอยู่หน้าบ้าน จึงได้ตัดสินใจเดินออกมาหาทั้งสองคน

“ตื่นแล้วเหรอหวานหว่าน” หยวนฟางพอเห็นว่ามีใครในบ้านเดินออกมา จึงได้เอ่ยทักทายด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม 

“ตื่นแล้วค่ะ นี่ก็เย็นมาแล้ว ฉันว่าพี่หยวนฟางกับอาเจี้ยนกลับก่อนก็ได้ เดี๋ยวพี่ชายของหวานหว่านก็มาแล้ว” เธอยังคงพูดและยิ้มกลับไปให้อย่างไร้เดียงสา และรู้สึกเห็นใจทั้งสองคนไม่น้อยที่มานั่งเฝ้าเธอครึ่งค่อนวันแบบนี้

“อืม ก็ดีนะ นี่ก็ใกล้จะเลิกงานกันแล้ว อย่างนั้นฉันกลับไปทำอาหารให้ทุกคนก่อนนะ” หยวนฟางเมื่อเห็นว่าควรแก่เวลาที่เธอต้องไปทำอาหารให้ครอบครัวแล้วเหมือนกันจึงพยักหน้ารับ แต่ก็ไม่ลืมหันมาสั่งจางเจี้ยนเพื่อให้อยู่กับซูหวานหว่าน

“ส่วนอาเจี้ยนยังไม่ต้องกลับไปหรอก เธออยู่เป็นเพื่อนหวานหว่านที่นี่ก่อนนะ รอเปียวเฉินกลับมาก่อนแล้วเธอค่อยกลับบ้าน”

“ครับ อาสะใภ้ ผมจะอยู่เป็นเพื่อนพี่สาวหวานหว่านเอง”

จางเจี้ยนก็พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน เขาเองก็กลัวว่าหากกลับบ้านไปก่อนที่พี่ชายซูจะกลับมา จะเป็นการเปิดทางให้คนอื่นมารังแกพี่สาวหวานหว่านเอาได้

เมื่อฝากฝังซูหวานหว่านแล้วไว้กับหลานชายแล้ว หยวนฟางจึงได้เก็บของกลับบ้านเพื่อไปทำอาหาร

ซูหวานหว่านได้แต่อมยิ้มอย่างยินดี พร้อมกับคิดในใจว่า ‘ไม่คิดว่าคนจากบ้านจางจะเป็นห่วงฉันมากอย่างนี้ ซึ่งต่างจากบ้านใหญ่ซูเสียเหลือเกิน ปากบอกว่าเป็นญาติกัน แต่การกระทำยิ่งกว่าศัตรูเสียอีก’

ซูหวานหว่านเมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรแล้ว เธอจึงได้หมุนตัวกลับเข้าบ้าน แล้วเข้าไปเอาขนมและลูกอมออกมาจากมิติ จากนั้นจึงออกมาที่หน้าบ้านอีกครั้ง โดยเธอมานั่งข้าง ๆ กับจางเจี้ยนและยื่นของในมือไปให้พร้อมกับยิ้มอย่างสดใส “กินสิ”

“โอ้โห มีแต่ของดี ๆ ทั้งนั้นเลย พี่สาวหวานหว่านเอามาจากไหน” เด็กชายเมื่อเห็นขนมและลูกอมดวงตาก็เปล่งประกายลุกวาว ในใจนั้นอยากจะกินแต่ก็ไม่กล้า เพราะรู้ดีว่าของพวกนี้ราคานั้นแพงพอสมควร

“อย่าพูดมาก กิน กินไป พี่ชายซื้อมาฝากนานแล้ว” หญิงสาวรู้ดีว่าจางเจี้ยนนั้นมีความเกรงใจ จึงได้ยัดขนมใส่มือไปให้จำนวนหนึ่ง ก่อนจะอ้างว่าพี่ชายเป็นคนซื้อมาให้และทำหน้าขึงขังใส่ หากเด็กชายไม่รับไปจะต้องมีปัญหาแน่

พอได้ยินและเห็นท่าทางอย่างนั้น จางเจี้ยนจึงได้กล้าแกะขนมเข้าปาก เมื่อได้กินแล้วสีหน้าก็บ่งบอกได้ทันทีว่าขนมนี้อร่อยมาก

“อร่อยมากครับ แต่ผมกินเล็กน้อยก็พอแล้ว ที่เหลือพี่สาวหวานหว่านเก็บไว้กินเถอะ” จางเจี้ยนพูดด้วยรอยยิ้มและยัดขนมที่เหลือคืนใส่มือของหญิงสาว

“ไม่เป็นไร แบ่งกันไปกิน” หญิงสาวก็ยัดใส่มือกลับมา

“อย่างนั้นก็ขอบคุณครับ งั้นเรามากินขนมด้วยกันนะครับ” จางเจี้ยนตอบขอบคุณและชวนกินขนม

ทั้งสองคนยิ้มให้กันอย่างอบอุ่นและอ่อนโยน อีกทั้งยังนั่งกินขนมด้วยความอร่อย พักใหญ่ซูเปียวเฉินก็กลับมาถึงบ้าน นี่จึงทำให้จางเจี้ยนได้โอกาสขอตัวกลับ เพราะเขาเองก็มีงานที่ต้องกลับไปทำที่บ้านจางเหมือนกัน

   “ขอบใจนะอาเจี้ยน” ซูเปียวเฉินพูดขอบใจเด็กชายจากบ้านจาง และมองเขาจนลับตา ก่อนจะหันไปพูดกับน้องสาวว่า

“หวานหว่านรอพี่ชายก่อนนะ พี่ขอไปล้างตัวก่อนและจะไปทำอาหารเย็นให้กิน”

จากนั้นเขาก็รีบไปล้างเนื้อล้างตัว เนื่องจากตัวเขามีฝุ่นเกาะพอสมควร ก่อนจะรีบเดินไปที่ครัวเพื่อดูว่า จะต้องทำอะไรเพิ่มหรือเปล่า แต่พอเห็นว่ายังมีอาหารจากมื้อกลางวันเหลืออยู่เยอะพอสมควร แถมยังเหมือนเพิ่งถูกอุ่นไว้แล้ว จึงได้ยิ้มออกมา

จากนั้นเขาก็ตักกับข้าวใส่ถ้วยและถือเดินมาที่โต๊ะกินข้าว เมื่อมาถึงก็เห็นน้องสาวนั่งรออยู่แล้ว จึงพูดกับเธออย่างอ่อนโยน

“พี่ลืมบอกหวานหว่านว่าเย็นนี้ไม่ต้องทำอาหาร เพราะกับข้าวมื้อเที่ยงเหลือเยอะพอสมควร มื้อเย็นไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม ดีนะที่น้องยังไม่ได้ทำอาหารเพิ่ม”

“หวานหว่านรู้ หวานหว่านเก่ง เห็นกับข้าวเยอะแล้วเลยไม่ทำ เดี๋ยวกินไม่หมดเนอะ” หญิงสาวพูดอย่างสดใสพร้อมกับปรบมือเล็กน้อยและยิ้มอย่างชอบใจ

คนเป็นพี่ชายได้แต่ยิ้มอย่างเอ็นดูกับความสดใสไร้เดียงสาของน้องสาว ในใจก็วาดฝันว่า ‘วันหนึ่งหากหวานหว่านกลับมาเป็นปกติ นับว่านั่นเป็นความฝันอันสูงสุดในชีวิตของฉันแล้วก็ว่าได้’ แต่สิ่งที่พูดออกมานั้นก็มีแต่ความชื่นชมน้องสาวและชวนเธอกินข้าว

“น้องสาวพี่เก่งมากอยู่แล้ว แต่ตอนนี้เรากินข้าวกันเถอะ พี่หิวแล้ว” ชายหนุ่มรีบบอกเพราะอยากให้น้องสาวกินอาหารที่ยังร้อน แต่พอนึกบางอย่างขึ้นมาได้ เขาก็รีบพูดอีกครั้งว่า

“จริงสิหวานหว่าน พี่ส่งเรื่องลางานพรุ่งนี้ไปแล้วนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะพาน้องไปในเมือง ดีใจไหม”

“เย้ ๆ ดีใจ ๆ” ซูหวานหว่านได้ยินแบบนั้นก็ส่งเสียงร้อง และกระโดดโลดเต้นไปมาอย่างดีใจ