เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน ตีคนไม่ผิด 1.1

เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกัน ตีคนไม่ผิด

เมื่อถูกหญิงสาวสติไม่ดีของหมู่บ้านตอบกลับมาแบบนี้ ยิ่งทำให้ซูเยว่ซินเกิดความไม่พอใจมากขึ้น จนชี้หน้าซูหวานหว่านแล้วด่ากลับอย่างเกรี้ยวกราด

“นังบ้า นังเด็กกำพร้า แกต้องเป็นบ้าเพราะเสียใจที่พ่อแม่แกตายไป แค่สติตัวเองยังระงับไม่ได้ มีสิทธิ์อะไรมาด่าฉัน”

พอได้ยินอย่างนี้ประกายตาของซูหวานหว่านก็ฉายแววโหดเหี้ยมขึ้นมาทันที แต่ก็เพียงชั่วขณะเดียวเท่านั้น ก่อนจะรีบปรับให้เป็นปกติ แล้วพูดขึ้นมาอย่างงอแงว่า

“หวานหว่าน ไม่ได้บ้า พี่นั่นแหละบ้า”

เธอพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะวิ่งไปหาไม้ท่อนใหญ่มาถือไว้ แล้ววิ่งมาฟาดไม้ใส่ซูเยว่ซินแบบไม่ยั้งมือ และเนื่องจากเธอเป็นนักฆ่ามือหนึ่งมาก่อน ทำให้ทุกครั้งที่ตีลงไป ทำให้ซูเยว่ซินเจ็บปวดแทบขาดใจ เพราะไม่คิดว่าคนบ้าจะมือหนักได้ขนาดนี้

“หยุดนะ นังบ้า ฉันเจ็บจะตายอยู่แล้ว แกตีมาได้ยังไงกัน คอยดูเถอะ ฉันจะกลับไปฟ้องแม่ว่าแกทำร้ายฉัน”

ซูเยว่ซินพยายามหลบหลีกและร้องห้ามเชิงข่มขู่กับอีกฝ่าย และเมื่อพูดกับซูหวานหว่านเสร็จแล้ว ก็หันมาตวาดใส่สหายที่มาด้วยกัน เนื่องจากตอนนี้ไม่มีใครช่วยเธอเลย “พวกเธอมัวแต่ดูอะไรกันอยู่ ทำไมถึงไม่ช่วยห้ามกันล่ะ หรืออยากให้ฉันตายอยู่ตรงนี้”

“พวกเราก็อยากจะห้ามหรอกนะ แต่น้องสาวของเธอถือไม้ท่อนใหญ่อย่างนั้น ใครมันจะกล้าเข้าไปห้ามกันล่ะ” สหายคนหนึ่งรีบพูดขึ้นมาและทำท่าหวาดกลัว เพราะกลัวว่าซูเยว่ซินจะย้อนกลับมาเล่นงานตัวเอง

“หวานหว่าน จะตี จะตีให้ตายเลย หวานหว่าน มีพี่ชายเป็นครอบครัว หวานหว่านไม่ได้กำพร้า!! พ่อกับแม่ไปสวรรค์”  

หญิงสาวตีไปพูดไปอย่างไม่พอใจ พร้อมกับจ้องหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่หลบ ในใจนั้นก็คิดว่า ‘เป็นคนบ้าก็ดีเหมือนกันนะ ทำอะไรก็ไม่ผิด ตีใครก็ไม่ต้องถูกลงโทษ หากไม่เกรงใจหรือกลัวคนรู้ว่าเธอไม่ได้บ้า ฉันคงจะตีญาติผู้พี่คนนี้ให้พิการไปเลย’

“พี่ต้องขอโทษ ต้องขอโทษหวานหว่าน ไม่อย่างนั้นห้ามกลับบ้าน ไม่เชื่อ หวานหว่านจะตีอีก” ซูหวานหว่านหยุดตี เธอยืนชี้ไม้ไปที่ญาติผู้พี่และพูดขึ้นเสียงดังด้วยอาการคิ้วที่ขมวดเป็นปม แสดงถึงความไม่พอใจของเธออย่างขีดสุด เท่าที่จำได้ร่างเดิมมักจะเป็นแบบนี้เวลาโกรธใครมาก ๆ 

เสียงของซูหวานหว่านเริ่มดังขึ้น ทำให้ชาวบ้านที่เดินผ่านไปมาได้ยินเสียงของเธอและหยุดมอง เลยทำให้รู้ว่าเธอทะเลาะกับญาติผู้พี่จากบ้านใหญ่ และดูเหมือนว่าซูเยว่ซินจะมาหาเรื่องน้องสาวที่สติไม่ดีอีกแล้ว

และพอทุกคนเห็นท่าทางซูหวานหว่าน ก็เข้าใจได้ทันทีว่าหญิงสาวคงจะโกรธมากและไม่พอใจญาติผู้พี่คนนี้ จึงได้เอ่ยถามออกมา

“ซูเยว่ซิน หล่อนไปทำอะไรหวานหว่านเข้าล่ะ เธอถึงได้โกรธขนาดนั้น”

“ฉันยังไม่ได้ทำอะไรนังบ้านี้เลยนะ อยู่ดี ๆ มันก็เอาไม้มาฟาดฉันเกือบจะตายอยู่แล้ว ทุกคนก็เห็นใช่ไหม ” ซูเยว่ซินไม่ยอมรับความผิดของตัวเองว่าเป็นฝ่ายมาหาเรื่องก่อน แต่กลับฟ้องว่าถูกซูหวานหว่านตีเกือบตาย โดยหันไปพาสหายเพื่อให้เป็นพยาน แค่สหายทุกคนกลับเงียบ

“ไม่จริง พี่สาวมาด่าหวานหว่านก่อน ด่าว่าหวานหว่านบ้า พ่อแม่ตาย เป็นเด็กกำพร้า” ซูหวานหว่านได้ยินอย่างนั้นก็รีบยกมือขึ้นกอดอกและเชิดหน้าบอกออกมาอย่างฉะฉาน เสียงดังฟังชัด พร้อมกับมองไปทางซูเยว่ซินอย่างไม่วางตา แต่ก็ยังคงมีท่าทางของหญิงบ้าเพื่อไม่ให้ทุกคนสงสัย